Διαλέξτε τα κατάλληλα παιχνίδια για τα παιδιά ανά ηλικία

Τα Χριστούγεννα αναμφίβολα είναι η αγαπημένη γιορτή των παιδιών, καθώς περιμένουν με ανυπομονησία τα δώρα τους, ως επιστέγαση της χαράς και της ευφορίας των ημερών. Κι αν ο μύθος ότι τα δώρα τα φέρνει ο Αϊ-Βασίλης καλά κρατεί, δεν θα θέλετε να είστε σίγουροι ότι τα δώρα αυτά ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις των λιλιπούτειων πρωταγωνιστών της ζωής σας;
Η ηλικία του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην επιλογή του κατάλληλου παιχνιδιού καθώς σχετίζεται άμεσα την αντιληπτική ικανότητά του.

Για μωρά 6- 12 μηνών που μόλις έχουν αρχίσει να ανακαλύπτουν τους ήχους και τη μαγεία του κόσμου, μια καλή επιλογή θα ήταν παιχνίδια που βγάζουν μελωδίες, πάνινα βιβλία που εξασκούν την ακοή και την αφή, μπαλάκια με κουδουνάκια.
Για παιδιά 15- 24 μηνών που έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν το χαρακτήρα τους και να παίζουν με τα πρώτα “μεγάλα” παιχνίδια, μπορείτε να αγοράσετε τουβλάκια για κατασκευές, κούκλες που δεν έχουν μικρά κομμάτια, αυτοκίνητα και φορτηγά, κουζινικά.
Τα παιδιά 2-3 ετών έχουν αναπτύξει την εξωστρέφειά τους και τους αρέσουν σετ αυτοκινήτων, είδη ζωγραφικής, παζλ λίγων κομματιών, κουκλόσπιτα, μαριονέτες, σφηνοτουβλάκια.
Από 4- 5 ετών το παιδί έχει αρχίσει να παρακολουθεί δειλά τα πρώτα του κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση και σε DVD οπότε μια καλή λύση θα ήταν μια φιγούρα του αγαπημένου του ήρωα, ένα παζλ, παιχνίδια μνήμης και συνδυασμών.

Για την ηλικία 6-7 ετών, το παιδί έχοντας ξεκινήσει το δημοτικό επηρεάζεται άμεσα και καταλυτικά από τα συνομήλικα παιδιά και ζητάει όσα βλέπει να έχουν κι αυτά. Η κριτική του ικανότητα αναπτύσσεται συνεχώς και είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. Εστιάζουμε σε παιχνίδια γνώσεων για την ηλικία του, σε κούκλες, παιχνίδι για τον υπολογιστή, ποδήλατο, πατίνι.
Από 8 έως 10 ετών, το παιδί θέλει να εκφράσει τη δημιουργικότητά του και ήδη έχει αρχίσει να κατασταλάζει αναφορικά με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι που το εκφράζουν. Έχοντας ως γνώμονα αυτό το κριτήριο, κάνουμε δώρο σχετικό με τα χόμπι του παιδιού. Βιβλία, μπάλες, Cds, επιτραπέζια παιχνίδια, είδη μοντελισμού, παιχνίδια για τον υπολογιστή και τις κονσόλες παιχνιδιών αποτελούν μια πρώτη γεύση για το πώς θα πρέπει να κινηθείτε.

Η τελευταία ηλικιακή ομάδα παιδιών είναι τα παιδιά 10 έως 12 ετών που βρίσκονται στο μεταίχμιο προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και είναι λίγο δύσκολο να πετύχουμε στον απόλυτο βαθμό τα γούστα τους. Μια δύσκολη φάση για το παιδί που προσπαθεί να ξεπεράσει το παιδικό στάδιο και να μπει ομαλά στην εφηβική ηλικία. Ξεφεύγουμε από τα κλασικά επιτραπέζια παιχνίδια και αναζητούμε πιο απαιτητικά παιχνίδια, αθλητικό εξοπλισμό, είδη σχεδίου και κατασκευής κοσμήματος, ηλεκτρονικά παιχνίδια, παζλ με χιλιάδες κομμάτια, καραόκε.
Την επόμενη φορά που θα πάτε στα μαγαζιά σπαταλήστε λίγο παραπάνω χρόνο για να βρείτε το σωστό παιχνίδι που γεμίσει χαρά τους μικρούς σας φίλους. Και μην ξεχνάτε δεν υπάρχει καλύτερη έμπρακτη απόδειξη για την επιτυχία του δώρου σας από ένα διάπλατο παιδικό χαμόγελο.

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στον αγώνα κατά της επιληψίας – Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τα επιληπτικά παιδιά

Η Διεθνής Ημέρα κατά της Επιληψίας γιορτάζεται κάθε χρόνο τη δεύτερη Δευτέρα του Φεβρουαρίου και καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης κατά της Επιληψίας (ILAE) και του Παγκοσμίου Γραφείου Επιληψίας (IBE), με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για την επιληψία, μίας πάθησης με έντονο κοινωνικό στίγμα.

Το μωβ χρώμα έχει καθιερωθεί ως χαρακτηριστικό της διεθνούς εκστρατείας ευαισθητοποίησης για την επιληψία. Η «Μωβ Ημέρα», είναι μια διεθνής προσπάθεια αφιερωμένη στην ευαισθητοποίηση και πληροφόρηση του κοινού σε όλο τον κόσμο για την επιληψία. Η επιληψία είναι μία εγκεφαλική διαταραχή που εκδηλώνεται κλινικά με κρίσεις. Δεν είναι νοητική ασθένεια ούτε και κληρονομική, ενώ με τη σωστή θεραπεία, άνω του 70% των ασθενών μπορούν να απαλλαγούν εντελώς από τις επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες ευθύνονται για το κοινωνικό στίγμα και τη συνεπακόλουθη απομόνωση του ατόμου. Στον κόσμο υπάρχουν περίπου 65 εκατομμύρια άτομα με επιληψία, η συντριπτική πλειονότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ οι νέες διαγνώσεις ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια ετησίως. Στην Κύπρο τα άτομα που πάσχουν από επιληψία φθάνουν τους 5.000. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), το κενό θεραπείας στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι 80%. Ο λόγος είναι ότι αρκετοί πάσχοντες από τη συγκεκριμένη νόσο ένεκα της προκατάληψης, της παραπληροφόρησης και της άγνοιας γύρω από το θέμα, δεν αναζητούν εύκολα θεραπεία, φοβούμενοι το κοινωνικό στίγμα.

Η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, η καταπολέμηση και εξάλειψη των διακρίσεων και του στιγματισμού είναι ευθύνη όχι μόνο της πολιτείας αλλά όλων. Η αποδοχή και ένταξη, χωρίς προκαταλήψεις, των ατόμων με επιληψία στο κοινωνικό σύνολο, θα συμβάλει σημαντικά στις προσπάθειες των επαγγελματιών υγείας και των οικογενειών των πασχόντων για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ατόμων με επιληψία.

epilepsy-in-children-1

Το επιληπτικό παιδί

Υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ της επιληψίας στα παιδιά και τους ενήλικες. Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία είναι ότι ένα παιδί αποτελεί μια οντότητα σε συνεχή μεταβολή τόσο όσον αφορά την σωματική αλλά και την ψυχική του πρόοδο και ανάπτυξη. Σε κάθε περίπτωση, την ανάπτυξη ενός παιδιού με επιληψία, επηρεάζει το είδος της επιληψίας, ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί με επιληψία αντιμετωπίζεται από τον περίγυρο του, η δράση και οι παρενέργειες της φαρμακευτικής αγωγής που ακολουθεί το παιδί και το πως και κατά πόσο αυτή η αγωγή ή η επιληψία επηρεάζει την δυναμική της εκμάθησης του παιδιού μας εξηγεί ο Μηνάς Καπετανάκης MD, PhD c, Παιδίατρος, Ειδικός Παιδονευρολόγος Απόφοιτος Πανεπιστημίου Karolinska Institutet Σουηδίας Δ. Διδάκτωρ Παιδονευρολογίας Πανεπιστημίου Lund ΣουηδίαςΜέλος Παιδονευρολογικής Εταιρίας Σουηδίας . Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι επιληψίας. Κάποιοι από αυτούς είναι ήπιας μορφής και αντιμετωπίζονται εύκολα ενώ άλλοι είναι πιο σύνθετοι και επιλεγμένοι και κάποιες φορές σχετίζονται με άλλες μορφές αναπηρίας.

Το πιο συνηθισμένο είδος επιληψίας στα παιδιά είναι καλόηθες και ήπιας μορφής μερικές φορές δε δεν χρειάζεται να αντιμετωπιστεί με φάρμακα.

Από την άλλη πλευρά η παιδική ηλικία είναι η περίοδος όπου επίσης εμφανίζονται σπάνιες μορφές επιλεγμένης επιληψίας που ενδέχεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην φυσιολογική ροή ανάπτυξης του παιδιού. Όταν ένα παιδί πάσχει από επιληψία είναι απαραίτητο οι γονείς και η οικογένεια του να παίρνουν ενεργό μέρος στην ενημέρωση και στην διαδικασία αντιμετώπισης και θεραπείας. Πρέπει δε να κατανοεί κανείς ότι δεν είναι μόνον ο ασθενής αλλά και ο περίγυρος του που πάσχει, είναι λοιπόν απαραίτητο να παρέχεται σε ολόκληρη την οικογένεια σωστή και πλήρης πληροφόρηση καθώς και ψυχολογική στήριξη όπου αυτή χρειάζεται. Ένα παιδί που πάσχει από επιληψία μπορεί να αρχίσει να βλέπει τον εαυτό του σαν διαφορετικό και αλλόκοτο σε σχέση με τα αλλά παιδιά και αυτό να έχει σαν συνέπεια να χάσει σιγά σιγά την αυτοπεποίθηση του. Επίσης μπορεί την ανησυχία και στενοχώρια των γονιών να την θεωρήσει δικό του λάθος και να κατηγορεί τον εαυτό του για αυτό. Είναι σημαντικό να ενθαρρύνεται το παιδί με επιληψία να ζει μια ζωή όσο πιο φυσιολογική γίνεται.

Αίτια της Επιληψίας

Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι επιληψίας είναι εξωγενείς παράγοντες όπως ανατομικές ανωμαλίες, λοιμώξεις φλεγμονές ή τραύματα. Στα παιδιά όμως εμφανίζονται πολλά είδη επιληψίας που δεν έχουν άμεση σχέση με εξωγενείς παράγοντες αλλά είναι συνδεδεμένα με ηλικιακά καθορισμένες διαταραχές στην ωρίμανση την ευαισθησία και τις λειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος. Αυτά τα είδη επιληψίας εμφανίζονται συνήθως σε μία ηλικιακά συγκεκριμένη περίοδο. Για παράδειγμα η Νηπιακή Μυοκλονική Επιληψία συναντάται στην νηπιακή ηλικία ενώ η Καλοήθης Παιδική Επιληψία (ή Ρολάνδιος επιληψία) συναντάται στην παιδική ηλικία. Στα παιδιά εμφανίζονται επίσης σπασμοί που δεν έχουν άμεση σχέση με επιληψία αλλά αποτελούν έκφραση σχετικής ανωριμότητας του εγκεφάλου. Παράδειγμα είναι οι πυρετικοί σπασμοί και οι σπασμοί λόγω συναισθηματικής φόρτισης.

Διαβάστε επίσης:

Παιδική επιληψία: Αντιμετωπίστε την με κετογόνο δίαιτα

5χρονη πάσχει από σπάνια μορφή επιληψίας που δεν της επιτρέπει να ενθουσιάζεται

Πώς πρέπει να φροντίζουμε ένα παιδί με χρόνια νόσο;

Παρουσιάζουν τα παιδιά μεγαλύτερη ευαισθησία στη ζέστη και στο κρύο απ’ ό,τι οι ενήλικες;

Εσείς γνωρίζετε την απάντηση;

Παρουσιάζουν τα παιδιά μεγαλύτερη ευαισθησία στη ζέστη και στο κρύο απ’ ό,τι οι ενήλικες; Πράγματι, τα παιδιά έχουν περισσότερο ευαισθησία στο κρύο και στη ζέστη από τους ενήλικες. Η ανοχή απέναντι στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος έχει άμεση σχέση με το σωματικό μέγεθος.

Γιατί συμβαίνει αυτό; 

Τα παιδιά είναι πιο μικρόσωμα και έχουν μικρότερο βάρος, όμως αναλογικά έχουν μεγαλύτερη σωματική επιφάνεια από τους ενήλικες και αυτό επηρεάζει την ικανότητά τους να αντέχουν τη ζέστη και το κρύο.

Κατά τη φυσική άσκηση το μεγαλύτερο ποσοστό ενέργειας που απελευθερώνεται από τον οργανισμό εμφανίζεται ως θερμότητα. Όσο περισσότερο ασκούμαστε τόσο περισσότερη θερμότητα αναπτύσσει το σώμα μας. Και όσο περισσότερη θερμότητα αναπτύσσεται τόσο περισσότερο έχουμε την ανάγκη να την αποβάλλουμε. Η εξάτμιση μέσω του στόματος και της μύτης, του δέρματος με τους ιδρωτοποιούς αδένες, και του πρωκτού είναι ο ποιο αποτελεσματικός τρόπος αποβολής της θερμότητας του σώματος.

Όμως το σώμα ενός παιδιού αναπτύσσει μεγαλύτερη θερμότητα από το σώμα ενός ενήλικα. Οι λόγοι είναι βιολογικοί. 

Τα παιδιά έχουν χαμηλότερη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης στο αίμα πράγμα που επηρεάζει τη μεταφορά οξυγόνου στους μυς άρα και την αντοχή τους. Ακόμα λόγω του μικρότερου μεγέθους τους χρειάζονται μεγαλύτερη ενέργεια από τους ενήλικες για την κάλυψη της ίδιας απόστασης

Επίσης, το γεγονός ότι τα παιδιά ιδρώνουν λιγότερο λόγω ότι δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμα επαρκώς οι ιδρωτοποιοί αδένες δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Γι αυτό όταν ασκούνται με ζεστό καιρό πρέπει πολύ συχνά να προσλαμβάνουν υγρά, ο ρουχισμός τους να είναι ελαφρύς καθώς και τα διαλείμματα μεταξύ των ασκήσεων να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια.

Παραδόξως σε ψυχρό περιβάλλον τα παιδιά χάνουν τη θερμότητα του σώματός τους ποιο γρήγορα απ ότι οι ενήλικες, επομένως είναι πιο ευάλωτα στο κρύο εξαιτίας της μεγάλης τους αναλογίας επιφάνειας σώματος προς τη μάζας. Επίσης χάνουν θερμότητα πολύ γρήγορα στο κρύο νερό. Όσο μικρότερο το παιδί τόσο πιο γρήγορη η απώλεια θερμότητας.

Πρέπει να τονίσουμε ότι κατά τη διάρκεια της άσκησης το παιδί δεν κινδυνεύει αρκεί να φοράει τον κατάλληλο ρουχισμό. Τα παιδιά κινδυνεύουν και μάλιστα πάρα πολύ πριν την άσκηση όταν έρχονται ελαφριά ντυμένα καθώς και μετά το τέλος της όταν φεύγουν ιδρωμένα ή και βρεγμένα χωρίς αμέσως να φορέσουν στεγνά και ζεστά ρούχα.

Σε ψυχρό καιρό η προπόνηση διαφέρει. Τα διαλείμματα μεταξύ των ασκήσεων έχουν μικρότερη διάρκεια. Οι ασκήσεις είναι τέτοιες ώστε τα παιδιά βρίσκονται συνέχεια σε δραστηριότητα. Και φυσικά είμαστε πολύ σχολαστικοί στην προθέρμανση.

Τα παιδιά επίσης χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο να εγκλιματιστούν στις καιρικές συνθήκες. Για παράδειγμα, ο οργανισμός ενός ενήλικα εγκλιματίζεται σε ένα καύσωνα σε διάστημα 7 έως 10 ημερών. Για τις ίδιες καιρικές συνθήκες το παιδί χρειάζεται 10 έως 14 ημέρες.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι παρόλο που εμείς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα τη ζέστη και το κρύο (δε συζητάμε φυσικά για ακραίες τιμές) τα παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται να εγκλιματιστούν ή να μην έχουν την ίδια αντοχή με εμάς με αποτέλεσμα στη ζέστη από απλή αίσθηση δίψας μέχρι αφυδάτωση και στο κρύο από αίσθηση κρύου μέχρι υποθερμία.

Διαβάστε επίσης:

Πώς θα προστατεύσω το μωρό από τον καύσωνα;

Ακραία ζέστη σε πολλά σημεία της Ελλάδας – δείτε τις «κόκκινες» περιοχές!

Επιτρέπεται να χρησιμοποιώ κλιματιστικό το καλοκαίρι ή θα αρρωστήσει το παιδί;

Καύσωνας και τρόφιμα: Τι πρέπει να προσέχουμε για να αποφύγουμε τις δηλητηριάσεις

Τι κάνουν οι καύσωνες στον οργανισμό μας;

Καύσωνας: Εύκολες και υγιεινές συνταγές για δροσιστικά σνακ

Αλλεργικό εξάνθημα στα παιδιά: Σε ποια σημεία εμφανίζεται

Εξάνθημα από αλλεργία μπορεί να παρουσιαστεί σε ένα παιδί οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, είναι όμως συχνότερο κατά τους ζεστούς μήνες του χρόνου, όταν αυξάνεται η έκθεση των παιδιών σε διάφορους αλλεργιογόνους παράγοντες.

Γράφει ο Στέλιος Παπαβέντσης, παιδίατρος MRCPCH DCH IBCLC

Το αλλεργικό εξάνθημα έχει συνήθως κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: πρόκειται για απλές κοκκινίλες (ερύθημα) ή περιοχές του δέρματος κόκκινες ελαφρά ανασηκωμένες από το υπόλοιπο δέρμα (πομφοί) ή απλά κόκκινα σπυράκια (βλατίδες) που προκαλούν στο παιδί κάποια φαγούρα. Οι πάσχουσες περιοχές του δέρματος μπορεί να ενώνονται μεταξύ τους και να αλλάζουν από ώρα σε ώρα. Η διάρκεια μιας άμεσης αλλεργικής αντίδρασης είναι συνήθως από λίγες ώρες έως λίγες ημέρες.

Σε ποιες περιοχές του σώματος εμφανίζονται;

Μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε, συχνά όμως τα εξανθήματα παρουσιάζονται στα εκτεθειμένα μέρη του σώματος, δηλαδή στον λαιμό, στα χέρια, στα πόδια και στο πρόσωπο. Αλλοτε και ανάλογα με τον αλλεργιογόνο παράγοντα η αντίδραση είναι τοπική, δηλαδή στο σημείο που ήρθε σε επαφή με τον βλαπτικό παράγοντα, ενώ άλλοτε είναι συστηματική, δηλαδή αφορά ολόκληρο το σώμα.

Αλλα συμπτώματα

Είναι ασύνηθες το παιδί να έχει πυρετό -εάν έχει πυρετό, σκεφτόμαστε την πιθανότητα το εξάνθημα να οφείλεται σε κάποιον λοιμογόνο παράγοντα, μικρόβιο ή ιό. Σε περίπτωση λοιμογόνου παράγοντα το παιδί μας μπορεί να έχει συνοδά συμπτώματα ίωσης, όπως συνάχι, βήχα κ.λπ.

Σε μερικές περιπτώσεις έντονου εξανθήματος και έντονης αλλεργικής αντίδρασης, το παιδί μπορεί να εμφανίσει πρήξιμο σε περιοχές του δέρματος -αγγειοοίδημα-, το οποίο εάν είναι στην περιοχή του προσώπου μπορεί να καταστεί επικίνδυνο οδηγώντας σε οίδημα λάρυγγα και δύσπνοια ή σε πρήξιμο βλεφάρων. Κάποιες φορές η αλλεργική αντίδραση παίρνει διαστάσεις αναφυλαξίας, οπότε το παιδί μπορεί να εμφανίζει δυσκολία στην ανάσα με βρογχόσπασμο ή και αδιαθεσία με πτώση της αρτηριακής του πίεσης και σοκ. Η κατάσταση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι επείγουσα και απαιτείται άμεση ιατρική παρέμβαση.

Πού οφείλονται;

Αλλεργιογόνα από το φυσικό περιβάλλον (π.χ. γύρη, κάμπιες) μπορεί να προκαλέσουν σε άτομα με αλλεργική προδιάθεση άμεση και γενικευμένη δερματική αντίδραση με έντονη φαγούρα.

Οι αλλεργίες σε επαφή εμφανίζονται όταν το παιδί ακουμπήσει κάποιες αλλεργιογόνες ουσίες, όπως από έντομα, φυτά, συνθετικά ρούχα, καλλυντικές αλοιφές, αντηλιακά κ.λπ. Μερικά τέτοια εξανθήματα μπορεί να εμφανίσουν και φυσαλίδες, δηλαδή μεγαλύτερα σπυράκια με υγρό μέσα τους.

Συχνά το εξάνθημα σε εκτεθειμένα μέρη του σώματος (πρόσωπο, χέρια, πόδια) μπορεί να οφείλεται σε τσιμπήματα από κουνούπια, κοριούς, μέλισσα, σφήκα κ.ά.

Σε κάποιες περιπτώσεις το αίτιο του αλλεργικού εξανθήματος είναι η κατανάλωση κάποιας τροφής. Αυτό είναι πιο πιθανό όταν το παιδί είναι προσχολικής ηλικίας και δοκιμάζει για πρώτη φορά κάποιες τροφές, όταν τα σπυράκια προκύψουν αμέσως μετά την κατανάλωση του τροφίμου, όταν υπάρχουν συνοδά συμπτώματα από το γαστρεντερικό του παιδιού (έμετοι, διάρροια) ή όταν το εξάνθημα εστιάζει στην περιοχή του στόματος και γύρω από τα χείλη.

Θα πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας την πιθανότητα το εξάνθημα να οφείλεται σε φωτοευαισθησία, λόγω έντονης έκθεσης στον ήλιο, σε χρήση φαρμάκου ή σε λοιμογόνο παράγοντα. Εξάνθημα που γίνεται αιμορραγικό -δεν ασπρίζει παροδικά κατά την πίεση με το δάχτυλο, φαίνεται σαν μελανιά- πρέπει να εκτιμάται από γιατρό άμεσα.

Το αίτιο της αλλεργίας είναι καλό να αναζητείται από γονείς και γιατρό σε κάθε περίπτωση, αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν ανευρίσκεται με σιγουριά. Συχνά η ανεύρεση του ακριβούς αλλεργιογόνου παράγοντα γίνεται εφικτή μόνο αναδρομικά, όταν δηλαδή ολοκληρωθεί η εικόνα έπειτα από μερικές ημέρες, ή ύστερα από επαναλαμβανόμενα επεισόδια αλλεργικής αντίδρασης που θα συσχετιστούν με το ίδιο αίτιο.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση είναι συνήθως κλινική, από το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Σε περιπτώσεις έντονης αντίδρασης ή υποτροπών, είναι καλό να γίνεται εκτίμηση από αλλεργιολόγο, διαγνωστικός έλεγχος με δερματικά τεστ ή και με τεστ αλλεργίας στο αίμα (ηωσινόφιλα, IGE, RAST) με σκοπό την ανεύρεση του συγκεκριμένου αιτίου.

Πώς θεραπεύουμε το αλλεργικό εξάνθημα;

Σε περιπτώσεις ήπιου ή τοπικού εξανθήματος μπορεί να αρκεί η απομάκρυνση του αιτίου -αλλεργιογόνου παράγοντα.

Σε περιπτώσεις άμεσης σημαντικής αντίδρασης βοηθάει η χρήση τοπικών αντιφλεγμονωδών σκευασμάτων που περιέχουν υδροκορτιζόνη. Επίσης, σε συνεργασία με τον γιατρό και επί έντονης φαγούρας μπορεί να αποφασιστεί η χρήση αντιισταμινικού από το στόμα για μία ή περισσότερες δόσεις.

Σε βαρύτερες αντιδράσεις που φτάνουν σε αναφυλαξία οι γονείς πρέπει να αναζητήσουν άμεση ιατρική βοήθεια. Η χορήγηση κορτιζόνης μη τοπικά ή αδρεναλίνης πρέπει να γίνεται έπειτα από ιατρική εκτίμηση και επίβλεψη. Μόνο τα παιδιά που έχουν γνωστό σοβαρό πρόβλημα αλλεργίας σε κάποιον παράγοντα και έχουν εκτιμηθεί από αλλεργιολόγο έχουν μαζί τους ένεση αδρεναλίνης ή κορτιζόνης. Οι γονείς δεν πρέπει να προμηθεύονται αυτά τα σκευάσματα χωρίς πλήρη εκτίμηση από τον γιατρό τους και εάν αυτός αποφασίσει τη χρήση τους από τους γονείς, πρέπει να τους δοθούν λεπτομερείς οδηγίες για το πότε και πώς να τα χρησιμοποιήσουν.

Γενικά, όταν ένα παιδί εμφανίσει ένα αλλεργικό εξάνθημα, προσπαθούμε να περιορίσουμε τις πιθανότητες να ενταθεί το πρόβλημα. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μπάνιο, αλλά αποφεύγουμε σαπούνι και σαμπουάν που μπορεί να ξηράνουν το δέρμα και να το ερεθίσουν περισσότερο. Αποφεύγουμε την έντονη έκθεση στον ήλιο. Αποφεύγουμε να δίνουμε στο παιδί κατά τις επόμενες ημέρες καινούργιες τροφές που δεν έχει δοκιμάσει στο παρελθόν, ή τροφές που μπορεί να είναι ισχυρά αλλεργιογόνες (θαλασσινά, αβγό, σοκολάτα, ξηροί καρποί κ.λπ.). Απλή ενυδατική στο δέρμα μπορεί να βοηθήσει.

Σε περίπτωση τσιμπημάτων υπάρχει ο κίνδυνος επιμόλυνσης. Αμεσα μπορούμε να βάλουμε αμμωνία. Εάν το εξάνθημα επιμολυνθεί, επιμένει κατά τις επόμενες ημέρες, κοκκινίζει περισσότερο και αρχίζει να πονάει. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο γιατρός μπορεί να συστήσει τη χρήση τοπικού αντισηπτικού ή αντιμικροβιακής αλοιφής.

Τι πρέπει να προσέχουμε για ξέγνοιαστο και ασφαλές παιχνίδι στις νεροτσουλήθρες

Οι νεροτσουλήθρες είναι το πιο δημοφιλές παιχνίδι στις πισίνες ξενοδοχείων και πάρκων αναψυχής για τα παιδιά όλων των ηλικιών. Επειδή στις μέρες μας είναι μεγαλύτερες, πιο γρήγορες και με πιο διασκεδαστικά χαρακτηριστικά όπως στροφές, απότομες κλίσεις και σήραγγες, εγκυμονούν πολλούς και σοβαρούς κινδύνους. Ο έξυπνος σχεδιασμός, οι σαφείς κανόνες χρήσης, και η επίβλεψη μπορούν να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο.

Τα μεγαλύτερα παιδιά, κυρίως αγόρια εφηβικής ηλικίας, είναι πολύ πιο πιθανό να τραυματιστούν σε νεροτσουλήθρες από ό,τι τα μικρότερα παιδιά

Αυτό μπορεί να οφείλεται στο συνδυασμό του μεγαλύτερου βάρους τους και της πιο επικίνδυνης συμπεριφοράς που εκδηλώνουν στη νεροτσουλήθρα. Επιπλέον επίβλεψη χρειάζονταιτα παιδιά που είναι βαρύτερα από το ιδανικό σωματικό τους βάρος, γιατί παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού.

Το νεαρό της ηλικίας και η απειρία συμβάλλουν σημαντικά στην πρόκληση σοβαρών ατυχημάτων και τραυματισμών. Ας σημειωθεί ότι πολλές φορές τα παιδιά που χρησιμοποιούν τη νεροτσουλήθρα  δεν ξέρουν κολύμπι.

Τι πρέπει να προσέχουμε όταν επισκεπτόμαστε νεροτσουλήθρες

Μην καταναλώσετε αυτές τις τροφές πριν το κολύμπι

• Στις νεροτσουλήθρες τα παιδιά πρέπει, πριν ανέβουν τις σκάλες, να μπαίνουν στη σειρά.

• Για την αποφυγή συγκρούσεων πρέπει να αποφεύγεται η ταυτόχρονη χρήση της νεροτσουλήθρας από περισσότερα από ένα παιδιά .

• Τα μικρότερα παιδιά δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τη νεροτσουλήθρα αγκαλιά με τους γονείς και τους κηδεμόνες τους καθώς αυτό έχει αποδειχθεί ότι επιφέρει αύξηση του κινδύνου τραυματισμού.

• Για να αποφεύγονται συγκρούσεις θα πρέπει να γίνει σαφές στα παιδιά πως το σημείο που πέφτουν από τη νεροτσουλήθρα στο νερό δεν είναι χώρος για παιχνίδι και θα πρέπει να απομακρύνονται αμέσως από το χώρο αυτό.

• Τα παιδιά δεν πρέπει να μπαίνουν στη νεροτσουλήθρα με το κεφάλι λόγω του αυξημένου κινδύνου τραυματισμού στο κεφάλι και τη σπονδυλική στήλη.

• Στις νεροτσουλήθρες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται φουσκωτά παιχνίδια.

• Τα μικρότερα παιδιά που δεν μπορούν να κολυμπήσουν δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τη νεροτσουλήθρα εκτός αν ο γονέας ή ο υπεύθυνος για την επίβλεψή τους περιμένει τα παιδιά στην έξοδο της νεροτσουλήθρας όπου πέφτουν στο νερό της πισίνας γιατί τα μικρά παιδιά θα είναι αδύνατον να φτάσουν στην άκρη της πισίνας εάν το νερό είναι πολύ βαθύ για να σταθούν όρθια.

• Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά που δεν μπορούν να κολυμπήσουν έχουν έναν ασφαλή τρόπο για να φτάσουν στην άκρη της πισίνας.

• Τα άτομα που επιβλέπουν την ασφαλή χρήση της νεροτσουλήθρας πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι στην τεχνητή αναπνοή και την παροχή πρώτων βοηθειών.

Έτσι η πρόληψη των ατυχημάτων στις νεροτσουλήθρες επιτυγχάνεται με τον έλεγχο εισόδου και εξόδου, τον πολύ καλό σχεδιασμό και την αποτελεσματική επίβλεψη.

Διαβάστε επίσης:

Η παραλία Μπέλλα Βράκα ενώνει τα Σύβοτα με το νησάκι Μουρτεμένο – Ένας επίγειος παράδεισος!

Βάσεις 2023: Το μήνυμα του υπ. Παιδείας, Κυριάκου Πιερρακάκη – «Δεν κρίνονται όλα σήμερα»

Μιχαηλίδου: «Εργαζόμαστε για να ανοίξουν τα σχολεία χωρίς κενά σε εκπαιδευτικούς» – “Έρχεται” επίδομα για την αγορά σχολικών;

Γιατί τα παιδιά παθαίνουν περισσότερες λοιμώξεις του αυτιού από τους ενήλικες;

Ο κύριος λόγος για τον οποίο τα παιδιά παθαίνουν περισσότερες λοιμώξεις του μέσου ωτός (μέση ωτίτιδα) σε σχέση με τους ενήλικες, είναι η κακή λειτουργία της ευσταχιανής σάλπιγγας που συνδέει το μέσο αυτί με το πίσω μέρος της μύτης.

Ο σωλήνας αυτός αναπτύχθηκε, ώστε να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση του αέρα στο εξωτερικό του αυτιού και να απομακρύνεται το υγρό στην περίπτωση λοίμωξης. Η ευσταχιανή σάλπιγγα ενός παιδιού και ενός ενήλικου ατόμου δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο για διάφορους λόγους. Θα ήταν υπερβολικά απλουστευμένο να πούμε, ότι στα παιδιά η σάλπιγγα αυτή είναι πολύ στενότερη.

Όσα πρέπει να γνωρίζετε για τις λοιμώξεις του μέσου ωτός

Εκτός από αυτό, υπάρχουν και πολλοί άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τη λειτουργία της, όπως το μέγεθος, η γωνία, η δράση των μυών, υπεύθυνων για το άνοιγμα της σάλπιγγας και πολλά άλλα, αναφέρει ο Παύλος Τσολαρίδης, M.D. Ωτορινολαρυγγολόγος – Χειρουργός κεφαλής & τραχήλου.

Συμπερασματικά, τα αυτιά των παιδιών δεν αερίζονται τόσο καλά όσο τα αυτιά των ενηλίκων. Ακριβώς όπως και με όλες τις άλλες ιδιαιτερότητες της ανθρώπινης ανατομίας, η λειτουργία της ευσταχιανής σάλπιγγας διαφέρει από άτομο σε άτομο. Μερικά παιδιά παθαίνουν πολύ συχνά λοιμώξεις σε όλα τα μέρη του αυτιού, ενώ κάποια άλλα δεν τις παθαίνουν ποτέ. Συνολικά, τα μικρά παιδιά είναι πιο επιρρεπή σε μολύνσεις και συσσώρευση υγρού στα αυτιά. 

Η κατάσταση βελτιώνεται όταν τα περισσότερα παιδιά φτάνουν στην ηλικία των 4-6 ετών, επειδή η σάλπιγγα ωριμάζει αρκετά και λειτουργεί όπως και στους ενήλικες

Εκτός από τα προβλήματα με την ευσταχιανή σάλπιγγα, τα μικρά παιδιά έχουν ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα και συνέχεια βρίσκονται σε επαφή με άλλα άρρωστα παιδιά στο σχολείο ή στο νηπιαγωγείο. Οι λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού (όπως το κοινό κρυολόγημα) είναι πιο συχνές στα παιδιά, και αυτό μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία της σάλπιγγας και άσχημες λοιμώξεις στο σωλήνα με έντονο πρήξιμο στους τοίχους.

Οι αλλεργίες είναι συχνές στα παιδιά, αλλά δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να δείχνουν ότι αποτελούν αιτία λοιμώξεων στα αυτιά

Παρά το γεγονός ότι οι αλλεργίες μπορούν και οπωσδήποτε πρέπει να αντιμετωπίζονται, η θεραπεία δεν φαίνεται να έχει μεγάλη επίδραση στις παθήσεις αυτιών. Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι το μπιμπερό, τα γαλακτοκομικά προϊόντα ή η χρήση πιπίλας μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη των ασθενειών του αυτιού, αλλά και πάλι δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτές τις θεωρίες.

Πέρα από αυτό, τα μικρά παιδιά έχουν μεγαλύτερη ποσότητα των αδενοειδών εκβλαστήσεων, σε σύγκριση με τα μεγαλύτερα παιδιά και τους ενήλικους. Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια) είναι μικρά μαξιλαράκια του ιστού, που αναπτύσσονται στο ρινοφάρυγγα και εμποδίζουν ή προκαλούν μόλυνση στο ένα άκρο της ευσταχιανής σάλπιγγας. Ανήκουν επίσης στους παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση των ασθενειών στα αυτιά των παιδιών.

Γιατί τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα στις ιώσεις;

Και άλλες βασικές απορίες για τις ιώσεις. 

Τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα για δύο λόγους. Πρώτον, ο οργανισμός των παιδιών δεν έχει αναπτύξει ακόμη πλήρως το ανοσοποιητικό σύστημα και έτσι είναι ευπρόσβλητα σε μεγαλύτερο φάσμα ιών. Όσο μεγαλώνουμε, το σώμα μας αποκτά πρόσθετη ανοσία στους ιούς αυτούς και έτσι γινόμαστε λιγότερο επιρρεπείς στις λοιμώξεις. Δεύτερον, η μετάδοση των ιών είναι πιο εύκολη στα παιδιά λόγω του συγχρωτισμού τους στον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο ή το σχολείο” εξηγεί ο καθηγητής Καρδιολογίας Χριστόδουλος Στεφανάδης .

Γιατί τον χειμώνα οι ιώσεις είναι συχνότερες;

“Η αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης το χειμώνα είναι ο κυριότερος παράγοντας που ευνοεί στην εμφάνιση και μετάδοση των ιώσεων, αφού λόγω του κρύου ευνοείται η στενή επαφή πολλών ανθρώπων σε κλειστούς χώρους, ο αερισμός των χώρων (σπίτι, εργασία, σχολείο) δεν είναι επαρκής αλλά και η ατομική υγιεινή -κυρίως το πλύσιμο των χεριών- γίνεται με μικρότερη συχνότητα από ότι το καλοκαίρι”.

Ποιες είναι οι συχνότερες ιώσεις;

“Την πρωτιά σε συχνότητα κατέχουν οι ιώσεις του αναπνευστικού και ακολουθούν οι γαστρεντερίτιδες. Από τις ιώσεις του αναπνευστικού, το κοινό κρυολόγημα και η γρίπη αποτελούν τις πιο συχνές. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών, περίπου το 20% του πληθυσμού υποφέρει από κοινό κρυολόγημα ή γρίπη, ενώ στη διάρκεια των 12 μηνών του έτους το 60% του πληθυσμού θα έχει προσβληθεί από αυτές τις λοιμώξεις”.

Ποια είναι τα συμπτώματα των ιώσεων;

“Στα βρέφη και τα μικρά παιδιά, ο πιο συνηθισμένος ιός είναι ο λεγόμενος “αναπνευστικός συγκυτιακός ιός”. Ειδικά στα βρέφη, ο ιός αυτός αποτελεί την συχνότερη αιτία μιας σοβαρότερης λοίμωξης του κατωτέρου αναπνευστικού που ονομάζεται βρογχιολίτιδα και στις περισσότερες περιπτώσεις χρειάζεται αντιμετώπιση στο Νοσοκομείο.

Πράγματι, σε μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Acta Paediatrica, ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός ανευρέθη σε ποσοστό 77% των παιδιών με βρογχιολίτιδα, ενώ άλλοι ιοί ανευρέθησαν σε ποσοστό 35%. Στα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας οι περισσότερες αδιαθεσίες κατά την χειμερινή περίοδο οφείλονται στο κοινό κρυολόγημα. Για το κοινό κρυολόγημα ενοχοποιούνται πολλοί διαφορετικοί ιοί, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι οι ρινοϊοί. Σύμφωνα  με μεγάλη μελέτη του έγκυρου διεθνούς περιοδικού New England Journal of Medicine, η συχνότητα λοιμώξεων από τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό είναι εξίσου σημαντική με τους υπόλοιπους ιούς ακόμα και για ηλικίες έως και 5 ετών.

Το κοινό κρυολόγημα είναι ήπιας μορφής λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού και μπορεί να ξεκινήσει σταδιακά με ερεθισμό ή πόνο στο λαιμό, και συμφόρηση της μύτης, και να εξελιχθεί με δεκατική πυρετική κίνηση ή και βήχα. Στη γρίπη τα συμπτώματα είναι συνήθως πιο βαριάς μορφής σε σύγκριση με αυτά του κοινού κρυολογήματος Για τη γρίπη ενοχοποιούνται οι διάφοροι τύποι του ομώνυμου ιού (π.χ., ιός γρίπης τύπου Α, Β ή C) που συνήθως προσβάλλουν το ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό.

Η εμφάνιση των συμπτωμάτων γρίπης είναι πολύ αιφνίδια. Πυρετός πάνω από 38 βαθμούς Κελσίου, που συνοδεύεται από έντονο βήχα και ρίγη, πονοκέφαλος, δυνατός πονόλαιμος, ρινική συμφόρηση, κόπωση και αδυναμία, μυαλγία και κακουχία, αποτελούν χαρακτηριστικά συμπτώματα. Η γρίπη στα πολύ μικρά παιδιά μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση επιπλοκών, όπως πνευμονία, ωτίτιδα, παραρρινοκολπίτιδα, οξεία βρογχίτιδα. Οι ιώσεις γαστρεντερίτιδας εκδηλώνονται με διάρροια ή έμετο ή και με τα δύο.

Σε παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών, οφείλονται κατά κανόνα σε ροταϊούς της ομάδας Α, οι οποίοι και ευθύνονται για 130 εκατομμύρια κρούσματα παγκοσμίως κάθε χρόνο. Στις υπόλοιπες ηλικίες, το πιο συχνό αίτιο γαστρεντερίτιδας παγκοσμίως αποτελούν οι νοροϊοί, όπως αναφέρεται σε άρθρο του έγκυρου περιοδικού The Journal of Pediatrics”.

Πόσο μπορεί να διαρκέσει μία ίωση;

“Η διάρκεια μιας συνηθισμένης ίωσης είναι ολιγοήμερη. Η ακριβής όμως διάρκεια θα εξαρτηθεί από το είδος του ιού, από την φυσική κατάσταση του ασθενούς καθώς και από την τυχόν εμφάνιση επιπλοκών”.

Ποια είναι η θεραπεία των ιώσεων;

“Γενικά τα παιδιά χωρίς προϋπάρχοντα σοβαρά προβλήματα υγείας δεν χρειάζονται ειδική θεραπεία. Ειδικά φάρμακα κατά της γρίπης χορηγούνται μόνο όταν η λοίμωξη είναι ασυνήθιστα σοβαρή. Τα μέτρα αντιμετώπισης περιλαμβάνουν την ανάπαυση και την ανακούφιση από τα συμπτώματα όπως η χορήγηση αντιπυρετικών (παρακεταμόλη), οι ενσταλάξεις φυσιολογικού ορού στη μύτη και η αύξηση της υγρασίας του περιβάλλοντος για την διευκόλυνση της αποβολής των εκκρίσεων.

Επίσης σε υψηλό πυρετό βοηθά ένα χλιαρό λουτρό και η λήψη πολλών υγρών και χυμών. Σε περίπτωση γαστρεντερίτιδας, συνιστάται η κατανάλωση αρκετών υγρών (νερό, τσάι, κόκα κόλα), ρυζιού, πατάτας και η αποφυγή κρεάτων, γαλακτοκομικών, όσπριων και λαχανικών. Τέλος, οι ενήλικες πρέπει να είναι προσεκτικοί και να μην καπνίζουν μέσα στο σπίτι. Έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε ατμόσφαιρα από καπνούς τσιγάρων, είναι πιο ευάλωτα στις λοιμώξεις του αναπνευστικού και το άσθμα”.

Πότε πρέπει να απευθυνθούν οι γονείς οπωσδήποτε στον παιδίατρο;

“Γενικά δεν πρέπει να πανικοβαλλόμαστε σε κάθε περίπτωση εμφάνισης συμπτωμάτων ίωσης. Πρέπει όμως να οδηγούμαστε στον παιδίατρο όταν παρατηρήσουμε ασυνήθιστα συμπτώματα, όπως : πυρετικοί σπασμοί, δερματικά εξανθήματα, δυσκολία στην αναπνοή ή γογγυσμό (βογκητό), αυχενική δυσκαμψία (το παιδί στέκεται ακίνητο με τον αυχένα του άκαμπτο και δεν μπορεί να λυγίσει το κεφάλι του προς τα κάτω), έντονη κεφαλαλγία, όταν ο πυρετός δεν υποχωρεί εύκολα με τα αντιπυρετικά ή διαρκεί πάνω από τρεις ημέρες, πόνος στο αφτί, στα ιγμόρεια ή στο θώρακα”.

Μπορεί να προληφθούν οι ιώσεις;

“Η πρόληψη των ιώσεων είναι δύσκολο να επιτευχθεί, καθώς συνήθως δεν γνωρίζουμε την παρουσία του ιού. Σίγουρα δεν μπορούμε προληπτικά και μόνον να απομονώσουμε το παιδί μας από το να ζει και να χαίρεται κάθε στιγμή τη ζωή του. Άλλωστε, έτσι θα αποκτήσει σταδιακά αντισώματα, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει ο οργανισμός του κάποιους ιούς.

Παρ’ όλα αυτά, για τις περιόδους του χρόνου που υπάρχουν επιδημίες από συγκεκριμένους ιούς, υπάρχουν κάποιοι απλοί αλλά ταυτόχρονα πολύ αποτελεσματικοί τρόποι που μπορούν να μας προφυλάξουν από μια ίωση, όπως φάνηκε και από πρόσφατη ανασκόπηση του διεθνούς περιοδικού British Medical Journal.

Βασικότερα όλων είναι η αποφυγή συνωστισμού σε κλειστούς χώρους και το συχνό πλύσιμο των χεριών μας.

Επίσης: Αερίζουμε καθημερινά το σπίτι για αρκετή ώρα κάθε μέρα (ακόμη κι αν έχει κρύο).

Όταν έχουμε καλεσμένους στο σπίτι, τα μωρά πρέπει να μένουν στο δωμάτιό τους και να μην έρχονται σε επαφή με άλλα παιδιά ή φίλους μας που είναι αδιάθετοι.

Οι φρεσκοστυμένες πορτοκαλάδες καθώς και οι τροφές πλούσιες βιταμίνη C βοηθούν τα παιδιά να έχουν καλύτερο αμυντικό σύστημα εναντίον των ιώσεων, αλλά και να αντιμετωπίζουν πιο γρήγορα και αποτελεσματικά ένα κρυολόγημα.

Αν φτερνιζόμαστε ή βήχουμε, χρησιμοποιούμε ένα χαρτομάντηλο και μετά το πετάμε στα σκουπίδια.

Δεν το αφήνουμε οπουδήποτε, διότι αποτελεί πηγή μικροβίων. Καθαρίζουμε τις επιφάνειες που αγγίζουμε με ένα αντιμικροβιακό απορρυπαντικό.

Δεν αγγίζουμε τη μύτη, τα μάτια ή το στόμα μας. Αν στα χέρια μας υπάρχουν μικρόβια, αυτά μπορούν να εισχωρήσουν στο σώμα μας εύκολα μέσω αυτών των οδών.

Εξάλλου, δεν αποφεύγουμε να βγάζουμε βόλτα τα παιδιά, ούτε τα ντύνουμε με βαριά ρούχα από φόβο μήπως κρυολογήσουν, αφού οι ιοί και όχι το κρύο αποτελούν τους αιτιολογικούς παράγοντες των ιώσεων”.

Διαβάστε επίσης: 

Η διατροφή στις παιδικές ιώσεις-Τι πρέπει να τρώει το άρρωστο παιδί μας;

Η αγάπη μιας μητέρας για τα παιδιά της είναι το καύσιμο της

10 tips για να διαχειριστείτε το βάρος του παιδιού σας

Για τον επιτυχή έλεγχο του βάρους των παιδιών είναι σημαντική η εκπαίδευση όλης της οικογένειας, καθώς και όσων ασχολούνται με τη διατροφή του παιδιού, επισημαίνουν οι επιστημονικοί συνεργάτες του προγράμματος ΕΥΖΗΝ του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.

 Οι γονείς ως υπεύθυνοι για τη διατροφή του παιδιού και την ανάπτυξη των συνηθειών του, παίζουν καθοριστικό ρόλο στον έλεγχο του βάρους του παιδιού

Προς αυτή την κατεύθυνση, έχει αναγνωριστεί ότι οι γονείς είναι σημαντικό να διαθέτουν ή να εκπαιδεύονται σε κάποιες βασικές δεξιότητες, οι οποίες παρουσιάζονται ακολούθως:

  • Να προγραμματίζουν σταθερά ημερήσια γεύματα και σνακ.
  • Να φροντίζουν να είναι διαθέσιμα στο κάθε γεύμα τρόφιμα από όλες τις ομάδες (αμύλου, πρωτεΐνης και βέβαια φρούτων και λαχανικών) και να αφήνουν το παιδί ελεύθερο να αποφασίσει αν θα φάει.
  • Να δίνουν τη δυνατότητα υγιεινών επιλογών στο παιδί.
  • Να μην σχολιάζουν το βάρος ή την εικόνα σώματος του παιδιού.
  • Όταν το παιδί προσπαθεί να αλλάξει τις διατροφικές του συνήθειες και να αυξήσει τη φυσική του δραστηριότητα, να επαινούν και ίσως να επιβραβεύουν κάθε προσπάθεια ή επιτυχία του που οδηγεί σε ποιοτική παρά ποσοτική αλλαγή.
  • Ποτέ να μην χρησιμοποιούν το φαγητό ως ανταμοιβή. Ο χρόνος με τους γονείς ή κάποια φυσική δραστηριότητα είναι καλύτερες επιλογές.

  • Να δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για παιχνίδι και άθληση, αλλά και να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή του παιδιού σε οργανωμένες μορφές φυσικής δραστηριότητας.
  • Ο γονιός πρέπει να είναι συνεπής με τα λεγόμενά του και να μην ενδίδει στις ενδεχόμενες πιέσεις του παιδιού. Η ασυνέπεια μπορεί να ενισχύει τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές, ακόμα περισσότερο και από τη μη ύπαρξη κανόνων.
Ας μην ξεχνάμε ότι οι σωστές συνήθειες διατροφής και άσκησης ξεκινάνε από την οικογένεια. Οι γονείς αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά τους και είναι οι πρώτοι που μπορούν να τα μάθουν να υιοθετήσουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής, τόσο τώρα όσο και στη μετέπειτα ζωή τους.