Month: December 2011

Καθησυχαστικός στο σκάνδαλο που έχει προκύψει παγκοσμίως με εμφυτεύματα στήθους της γαλλικής εταιρείας Poly Implant Prothese (PIP), εμφανίζεται ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ) διευκρινίζοντας ότι δεν έχει αναφερθεί κανένα ανεπιθύμητο περιστατικό στην χώρα μας και πως τα επίμαχα εμφυτεύματα έχουν ανακληθεί ήδη από τις 14 Απριλίου 2010.

Σε ανακοίνωσή του ο ΕΟΦ, σημειώνει ότι η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που προχώρησε άμεσα στην απόφαση ανάκλησης των εμφυτευμάτων στήθους με τζελ σιλικόνης της εταιρείας PIP και πως βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τις ευρωπαϊκές αρχές και το Γαλλικό Οργανισμό Φαρμάκων.

Στην Ελλάδα, σημειώνεται ότι, δεν έχει αναφερθεί μέχρι σήμερα κάποιο ανεπιθύμητο συμβάν από τυχόν ρήξη του εμφυτεύματος ωστόσο συστήνεται στις γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση αναδόμησης στήθους κατά το παρελθόν και κυρίως πριν την ανάκληση του συγκεκριμένου προϊόντος, να επικοινωνήσουν με τον θεράποντα ιατρό τους προκειμένου να λάβουν τις απαραίτητες πληροφορίες και τις κατάλληλες οδηγίες.

Αντίστοιχα, ο ΕΟΦ έχει ενημερώσει τα Τμήματα Πλαστικής και Επανορθωτικής Χειρουργικής των δημόσιων και ιδιωτικών κλινικών να παρακολουθούν τακτικά τους ασθενείς στους οποίους είχαν ήδη τοποθετήσει τα εν λόγω εμφυτεύματα, προκειμένου να εξετάσουν αν υπάρχουν στοιχεία για οποιοδήποτε κίνδυνο για την υγεία τους, σχετιζόμενο με την ρήξη του εμφυτεύματος και στην περίπτωση αυτή να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα.

“Με ημερομηνία λήξης”

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι τα εμφυτεύματα στήθους χρειάζονται μακροχρόνια φροντίδα. “Τα εμφυτεύματα στήθους δεν διαρκούν μια ζωή. Κάποια στιγμή χρειάζονται αντικατάσταση”, τονίζει η Βρετανική Υπηρεσία Ενημέρωσης για τα Εμφυτεύματα στην ηλεκτρονική της διεύθυνση. Σύμφωνα με την υπηρεσία, τα σύγχρονα εμφυτεύματα έχουν διάρκεια ζωής 20 ως 25 χρόνια, δέκα χρόνια περισσότερα από το μέσο όρο των τύπων εμφυτευμάτων που δημιουργήθηκαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70.

Σε ορισμένες χώρες που τα εμφυτεύματα είναι μια πολύ συνηθισμένη πρακτική ανάμεσα στις νέες γυναίκες -στη Βενεζουέλα κάνουν δώρο την πλαστική επέμβαση στις έφηβες κόρες τους- σημαίνει ότι μια γυναίκα είναι πιθανό να υποβληθεί δύο φορές στην ίδια εγχείριση.

Η ιδια υπηρεσία καταγράφει τα πιθανά προβλήματα, όπως μόλυνση, αιμορραγία και διαρροή και αλλοιώσεις του ιστού του μαστού και προσωρινή απώλεια της αίσθησης.

Αμερικανοί ειδικοί προειδοποίησαν φέτος ότι οι περισσότερες γυναίκες που έχουν χρησιμοποιήσει εμφυτεύματα είναι πολύ πιθανό να χρειαστούν επιπλέον χειρουργική επέμβαση μέσα σε δέκα χρόνια για να αντιμετωπίσουν επιπλοκές, όπως η ρήξη και η διαρροή, προβλήματα που εμφάνισαν τα εμφυτεύματα της PIP.

Η προοπτική αυτή σημαίνει ότι το κόστος εμφυτευμάτων στήθους θα πολλαπλασιαστεί με την πάροδο των χρόνων.

Ομως η χειρουργική επέμβαση “αποκατάστασης” είναι συχνά πολύ ακριβότερη, πιο περίπλοκη και διαρκεί περισσότερες ώρες, αφού πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στα υπάρχοντα σημάδια και στη μετακίνηση ή αφαίρεση των παλαιότερων εμφυτευμάτων.

Προ ηµερών αφίχθη στο Νοσοκοµείο Παίδων «Αγία Σοφία», συνοδευόµενο από τον πατέρα του, ένα τετράχρονο αγόρι. Το παιδί έφερε µελανιές σε όλο του το σώµα, ήταν απισχνασµένο, µόλις 9 κιλά, και είχε σπασµούς. Σύµφωνα µε πληροφορίες του «Βήµατος», ο πατέρας απέκρουσε τις επίµονες ερωτήσεις των γιατρών, ισχυριζόµενος ότι «τσακώνεται πολύ µε το αδελφάκι του». Η αξονική τοµογραφία έδειξε παλαιότερα χτυπήµατα στο κεφάλι. Λίγο προτού πέσει σε κώµα, το παιδί έδωσε τη δική του εξήγηση: «Ο µπαµπάς µου χτυπάει εµένα και τη µαµά µου…».

Η κακοποίηση των παιδιών από τη µαµά και τον µπαµπά δεν είναι καινούργιο φαινόµενο. Είναι όµως, σύµφωνα µε την Παγκόσµια Οργάνωση Υγείας, µια από τις πιο αισθητές παράπλευρες απώλειες της οικονοµικής κρίσης: «… η οικονοµική κρίση θα έχει επιπτώσεις στην υγεία, ιδιαίτερα στην ψυχική υγεία… Η ένταση µέσα στην οικογένεια µπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας και της παραµέλησης των παιδιών ». Οπως υπογραµµίζουν ο κ. Γεράσιµος Κολαΐτης, επίκουρος καθηγητής της Παιδοψυχιατρικής και διευθυντής της Πανεπιστηµιακής Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκοµείου Παίδων «Αγία Σοφία», και η κυρία Αργυρώ Σωτηροπούλου-Ψάλλα, κλινική κοινωνική λειτουργός στην ίδια κλινική: « Η εµπειρία µας δείχνει ότι τον τελευταίο χρόνο έχουν αυξηθεί τα περιστατικά κακοποίησης, παραµέλησης ή εγκατάλειψης παιδιών που φτάνουν στο νοσοκοµείο. Μάλιστα, λόγω της οικονοµικής κρίσης, υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει αρκετές υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πλαίσια παιδικής προστασίας µε αποτέλεσµα τα παιδιά να παραµένουν για µεγάλο διάστηµα (σε κάποιες περιπτώσεις ως και τρία χρόνια) στον χώρο του νοσοκοµείου ».

« Η οικονοµική κρίση που περνάει η χώρα µας σαφώς και ευνοεί τις συνθήκες που οδηγούν στην παιδική κακοµεταχείριση » επισηµαίνουν. « Ο άνεργος γονιός έχει άγχος, αβεβαιότητα, θυµό και επιθετικότητα, αδυνατεί να καλύψει ακόµη και βασικές ανάγκες της οικογένειάς του, ιδιαίτερα όταν είναι πολυµελής. Ετσι µπορεί να οδηγηθεί σε παραµέληση ή κακοποίηση των παιδιών του. Παρ’ όλα αυτά η πλειονότητα των φτωχών δεν κακοποιούν ή παραµελούν τα παιδιά τους, αν και ο ρόλος τους ως γονιών γίνεται πιο στρεσογόνος και δύσκολος σε συνθήκες στέρησης και ανέχειας ». Η κακοποίηση είναι αταξική: « ∆ιασχίζει όλες τις φυλετικές, πολιτισµικές και οικονοµικές γραµµές. Μερικές φορές οι οικογένειες που φαίνονται να τα έχουν όλα, κρύβουν πίσω από τις κλειστές πόρτες µια διαφορετική ιστορία ». Ενδεικτική η πρόσφατη περίπτωση καθηγήτριας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο που ξυλοκόπησε δηµοσίως το οκτάχρονο υιοθετηµένο παιδί της.

«“Τρώγαμε” ξύλο, τι πάθαμε;»

Στην Ελλάδα, όπου η σωµατική τιµωρία απαγορεύεται διά του νόµου αλλά παραµένει κοινωνικά «αποδεκτή» (όπως λένε οι έλληνες παιδίατροι «δεν υπάρχει ελληνικός πισινός που να µην έχει φάει ξυλιά»), τα όρια δεν είναι διακριτά. Σύµφωνα µε τον κ. Γ. Νικολαΐδη, ψυχίατρο, προϊστάµενός της ∆ιεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, « δεν υπάρχει ένα τείχος που να χωρίζει την τιµωρία από την κακοποίηση. Τα περισσότερα περιστατικά που ήταν σοβαρά ή θανατηφόρα ξεκίνησαν ως τρέχουσα σωµατική τιµωρία, όπου ο ενήλικος έχασε τον έλεγχο. Ας σηµειωθεί ότι και η σωµατική τιµωρία έχει βιολογικές και ψυχολογικές συνέπειες για το παιδί. Σε έρευνα προ τριετίας, 56% των ελλήνων γονιών παραδέχονταν ότι χρησιµοποιούν το ξύλο για την ανατροφή των παιδιών τους, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία αναγνώριζαν ότι είναι επιβλαβές. Αρα είναι περισσότερο µια έκφραση αδιεξόδου των γονιών και λιγότερο η πεποίθησή τους ότι έτσι µεγαλώνουν σωστά το παιδί τους ».

Οπως υπογραµµίζουν οι δύο ειδικοί του «Αγία Σοφία», « για ένα παιδί που φτάνει στο νοσοκοµείο µε στοιχεία κακοποίησης/παραµέλησης, υπάρχει συγκεκριµένο πρωτόκολλο παιδιατρικής και ψυχοκοινωνικής εκτίµησης (µε τη συνεργασία των Παιδιατρικών και άλλων Κλινικών, της Πανεπιστηµιακής Παιδιατρικής Κλινικής, της Εισαγγελίας Ανηλίκων, της Αστυνοµίας Ανηλίκων και της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας)». Υπάρχει όµως και η κακοποίηση που δεν αφήνει εµφανή σηµάδια (π.χ. µελανιές) στο σώµα του παιδιού, όπως περιστατικά µε γονείς που εκθέτουν το παιδί γυµνό στο κρύο ή του στερούν το φαγητό. Οταν πρόκειται για βρέφη, τα πράγµατα περιπλέκονται ακόµη περισσότερο. Ενδεικτική η περίπτωση ενός κακοποιηµένου από τη µητέρα του µωρού τριών µηνών, το οποίο µόλις το άγγιζες, έκλαιγε γοερά.

|||||||| Ο πατέρας-δυνάστης

Οταν δεν υπάρχουν αντικειµενικά ευρήµατα, η τεκµηρίωση θα είναι αναγκαστικά αποτέλεσµα επιτόπιας κοινωνικής «έρευνας»· κάποιος ειδικός (π.χ. κοινωνικός λειτουργός) πρέπει να µπει στο σπίτι για να διαγνώσει τη δυσλειτουργία του. Ο Κ.Ν., παιδίατρος στα βόρεια πρόαστια της Αθήνας, καταθέτει την εµπειρία του από επισκέψεις κατ’ οίκον: « Αυτό που συνήθως ανιχνεύω είναι ο πατέραςδυνάστης. Θυµάµαι σε ένα σπίτι στην Κηφισιά, µίλαγα στο παιδί και εκείνο κοίταζε στα µάτια τον πατέρα προτού απαντήσει. Καταλάβαινα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Προσπάθησα εµµέσως να τον συµβουλέψω ως προς την ανατροφή του παιδιού αλλά δεν του πολυάρεσε. Η µητέρα στεκόταν δίπλα βουβή ». Η Ι.Π., εκπαιδευτικός, υπογραµµίζει τις επιπτώσεις της πλέον «αόρατης» µορφής κακοποίησης, της ψυχολογικής, « όταν µια µαµά λέει µε το στόµα ή µε τά µάτια “Είσαι άχρηστος” ή “Πάλι δεν τα κατάφερες”. Αυτή η κακοποίηση είναι κοινωνικά αποδεκτή. Θα τη συναντήσεις και σε σαλόνι ».

|||||||| Το ίδρυμα, η έσχατη λύση

Οι ειδικοί επιµένουν ότι το ίδρυµα πρέπει να είναι η ύστατη λύση. « Η τοπική κοινότητα έχει ευθύνη να στηρίξει, όχι όµως µε την έννοια της καταγγελίας » τονίζει η κυρία Ελένη Αγάθωνος, ψυχολόγος, επιστηµονική υπεύθυνη του ξενώνα «Ελίζα»: « Οταν η κακοποίηση προβάλλεται ως πρόβληµα “κακούργων γονιών”, οι διάφορες οργανώσεις παίρνουν τον ρόλο του “καλού γονιού” που παίρνουν µέσω εισαγγελέα τα παιδιά για τα βάλουν για όλη τους τη ζωή σε ιδρύµατα ή σε σπίτια. Και όµως το παιδί θέλει πάνω απ’ όλα οικογένεια, αυτή πρέπει να στηρίξουµε ». Χαρακτηριστική η περίπτωση ενός σοβαρά κακοποιηµένου παιδιού, που επέστρεψε στους γονείς του, στους οποίους βέβαια είχε στο µεταξύ προσφερθεί ψυχοθεραπεία. Οι γονείς αυτοί µάλιστα είχαν τόσο µεγάλη ανάγκη για αναπλήρωση που έγιναν ανάδοχοι και για ένα κακοποιηµένο παιδί από άλλη οικογένεια. Αυτό βέβαια δεν σηµαίνει ότι κάθε κακοποιητικό περιβάλλον µπορεί πραγµατικά να αλλάξει. «Υπάρχουν γονείς, οι οποίοι δυνητικά ποτέ δεν θα µπορέσουν να βελτιωθούν» τονίζει η κυρία Αγάθωνος. « Σε αυτή την περίπτωση το παιδί πρέπει µε νοµικό τρόπο να αποµακρυνθεί από την πρώτη στιγµή που θα γίνει η διάγνωση της οικογένειας και να µη γυρίσει ποτέ ».

Το «κακοποιητικό» θεσµικό πλαίσιο

Τώρα που χάθηκε η κοινωνική συνοχή δεν υπάρχει κανένα δίχτυ ασφαλείας

«Η οικονοµική κρίση βρίσκει αυτή τη χώρα τελείως απροπαράσκευη στον τοµέα της παιδικής προστασίας » τονίζει ο κ. Νικολαΐδης. « Ο βασικότερος λόγος είναι ότι στην ελληνική κοινωνία λειτουργούσε ο αυτοµατισµός και οι ανάγκες κοινωνικά ευάλωτων οµάδων (π.χ. το ορφανό, ο ηλικιωµένος κ.λπ.) καλύπτονταν από την τοπική κοινωνία. Ετσι δεν δηµιουργήθηκαν ποτέ αρµόδιες υπηρεσίες. Τώρα όµως που χάθηκε η κοινωνική συνοχή, δεν υπάρχει τίποτε ». Η έλλειψη ενός ενιαίου θεσµικού πλαισίου «ευτελίζει» τις ίδιες τις καταγγελίες. « Παίζει ρόλο πώς θα διατυπωθεί η καταγγελία και σε ποια υπηρεσία (στην Αστυνοµία, στην Εισαγγελία, σε µια κοινωνική υπηρεσία δήµου κτλ.), σε ποια περιοχή της χώρας, ποιες διαφορετικές ειδικότητες επαγγελµατιών θα εµπλακούν ». Το αποτέλεσµα είναι ένα διάτρητο και χρονοβόρο «σύστηµα»: « Εγώ πηγαίνω ακόµη σήµερα µάρτυρας σε δικαστήρια για υποθέσεις που άρχισαν το 2002 » λέει ο κ. Νικολαΐδης. « Συχνά µάλιστα, συναντάµε τα ίδια περιστατικά. Για παράδειγµα, µια οικογένεια που απασχόλησε την υπηρεσία µας τη δεκαετία του ‘80, φέρνοντας ένα κακοποιηµένο βρέφος, ξαναήρθε την τελευταία δεκαετία, µε άλλα παιδιά να παραµελούνται, να θυµατοποιούνται σεξουαλικά κτλ. ».

ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ

Κακούργοι γονείς υπό προστασία

Υπάρχουν και οι καταγγελίες που δενθα γίνουν ποτέ. Οπως αναφέρει ηκυρία Ιωάννα Λαγουµιτζή, κοινωνική λειτουργός, υπεύθυνη της Εθνικής Τηλεφωνικής Γραµµής Για τα Παιδιά SΟS1056 (µε 56.000 κλήσεις ετησίως για περιστατικά κακοποίησης-παραµέλησης), « φτάνουµε να µαθαίνουµε ότι πέθανε ένα παιδί επειδή κανείς δεν µίλησε. Φοβούνται ή δεν θέλουν να µπλέξουν. Είναι πολύ συχνό να δεχόµαστε κλήσεις έπειτα από τέτοια τραγικά περιστατικά. Μας λένε: “Σας τηλεφώνησα για να µην έχω τύψεις”».

Η κυρία Α.Π., 73 ετών, συνταξιούχος από το Περιστέρι, περιγράφει τη δική της συνειδητή απόφαση «να µην µπλέξει»:

« Είναι µια γειτόνισσά µου µε ένα κοριτσάκι επτά ετών. Από τα τέσσερά του το βάζει και κάνει τις δουλειές του σπιτιού, τού λέει: “Φέρε µου το µπουρνούζι µου”, “Πρόσεχε τον µικρό αδελφό σου” κτλ. Το βρίζει τόσο άσχηµα που µια φορά ο άντρα της τής φώναζε: “∆εν είναι δικό σου το παιδί; Πώς του φέρεσαι έτσι;”. Το παιδί ως τα πέντε δεν µιλούσε, το πήγανε σε ειδικό. Προσπάθησα να της πω να µην ξεσπάει τα νεύρα της πάνω του. Ενας γείτονας αστυνοµικός είπε να την καταγγείλει, εγώ όµως τον αποθάρρυνα. ∆εν θέλω να µπλέξω, γιατί σίγουρα η γειτόνισσα εµένα θα βάλει στο µάτι ».

Παρ’ ότι τους επιβάλλεται από τον νόµο, οι ίδιοι οι επαγγελµατίες γύρω από το παιδί (εκπαιδευτικοί, κοινωνικοί λειτουργοί κτλ.) διστάζουν πολλές φορές να καταγγείλουν (οι επώνυµες καταγγελίες στη γραµµή 1056 έπεσαν από το 5% στο 3%). Ο κ. Κώστας Γιαννόπουλος , πρόεδρος στο «Χαµόγελο του παιδιού», αναφέρει την περίπτωση µιας παιδιάτρου που κατήγγειλε έναν πατέρα για την κακοποίηση της κόρης του. « Ο πατέρας καταδικάστηκε αλλά όταν βγήκε από τη φυλακή πέρασε τη γυναίκα αυτή και την οικογένειά της από µαρτύρια ».

Πηγή: www.tovima.gr

Ένα από τα σχεδόν συνώνυμα της εφηβείας, για τους περισσότερους νέους, είναι εκείνα τα ενοχλητικά σπυράκια που αρχίζουν να εμφανίζονται στα χρόνια του γυμνασίου..

Έίναι ένα από τα δερματικά προβλήματατα που συχνά γίνεται αιτία για πολλά παιδιά να δέχονται κοροϊδευτικά σχόλια από συμμαθητές τους στο σχολείο.

Άλλα παιδιά πηγαίνουν σε γιατρό και ακολουθούν φαρμακευτική αγωγή, άλλοι αρκούνται σε προϊόντα που κυκλοφορούν ακόμα και σε σούπερ μάρκετ ή τα αφήνουν χωρίς να κάνουν τίποτα.

Υπάρχουν βέβαια και πιο απλές λύσεις, από αυτές που μπορεί κανείς να ακολουθήσει πολύ εύκολα με υλικά από το σπίτι και το μανάβικο!

Πέντε φυτικές λύσεις για την καταπολέμηση της ακμής

Τροφές στα πορτοκαλί
Έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε β-καροτένιο που μετατρέπεται σε βιταμίνη Α, εξαλείφοντας τα σημάδια από ουλές στο δέρμα. Επιλέξτε καρότα, κολοκύθες, πεπόνια και άλλα λαχανικά και φρούτα σε αποχρώσεις του κόκκινου και πορτοκαλί.

Χυμός παντζαριού για εσωτερικό καθαρισμό
Η κατανάλωση φυσικού χυμού που περιέχει χυμό παντζαριού, καρότου και νερό, βοηθάει στη διέγερση του συκωτιού κάτι που βοηθάει στις καλύτερες απεκκρίσεις του οργανισμού. Είναι γνωστό ότι η ακμή προκαλείται από υπερβολικό σμήγμα που φράσσει τους πόρους.

Αλόη
Φτιάξτε μια μάσκα με 100 γρ. Αλόη, μισό κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά και σανδαλόξυλο. Χτυπήστε τα μέχρι να γίνουν ομοιόμορφο μίγμα και απλώστε το στα σπυράκια για περίπου μισή ώρα. Ξεβγάλτε με χλιαρό νερό.

Μαϊντανός ο αντιμικροβιακός
Κάντε πλύσεις στο πρόσωπο πρωί και βράδυ φτιάχοντας ένα αφέψημα μαϊντανού. Θα χρειαστείτε 1 λίτρο νερού και 50 γρ. μαϊντανό.

Τεϊόδεντρο
Μπορείτε να εφαρμόσετε στο σπυράκι μια σταγόνα από το αιθέριο έλαιο Τεϊόδεντρο, το οποίο λειτουργεί ως φυσικό αντισηπτικό, βοηθώντας στην ταχύτερη επούλωση των σημαδιών.

Ελπίδες για τις γυναίκες, οι οποίες πάσχουν από καρκίνο, να γίνουν μητέρες μέσω της μεθόδου της εξωσωματικής γονιμοποίησης, δίνουν οι επιστήμονες. Αυτό καθίσταται δυνατό με την κατάψυξη του ωοθηκικού ιστού στους μείον 196 βαθμούς Κελσίου και την απόψυξή του.

Ηδη πέντε γυναίκες που νοσούν από διαφορετικές μορφές καρκίνου έχουν προβεί σε κατάψυξη ωοθηκικού ιστού στην Ελλάδα, πριν υποβληθούν σε χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία, έτσι ώστε να διαφυλάξουν τη γονιμότητα τους. Μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας τους, γίνεται μεταμόσχευση του ιστού στις ωοθήκες τους, με αποτέλεσμα να είναι εφικτή η ορμονική αποκατάστασή τους.

Σύμφωνα με τον ειδικό σε θέματα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, κ. Κωνσταντίνο Πάντο, η μέθοδος «έχει αρχίσει δειλά να εξαπλώνεται στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να έχουν γεννηθεί τουλάχιστον 10 μωρά μετά από την κρυοσυντήρηση και την μεταμόσχευση ωοθηκικού ιστού». Οπως διευκρινίζει, η μέθοδος αυτή απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες, οι οποίες έχουν διαγνωστεί με καρκίνο, δεδομένου δε ότι η κρυοσυντήρηση ωαρίων (διαδεδομένη μέθοδος που δίνει επίσης παράταση στη μητρότητα) δεν ενδείκνυται για τις μέλλουσες μητέρες εξ’ αιτίας του ιατρικού προφίλ τους.

Η νέα αυτή μέθοδος έρχεται να καλύψει το κενό στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Το κόστος της αφαίρεσης του ωοθηκικού ιστού και της κατάψυξης τους σε υγρό άζωτο, αγγίζει τα 1.500 ευρώ. Ο κ. Πάντος σημειώνει ότι το υλικό μπορεί να διατηρηθεί για τουλάχιστον πέντε χρόνια.

Πολλοί γονείς αισθάνονται μπερδεμένοι σχετικά με τι χρειάζεται να πουν στα παιδιά τους για τον Άγιο Βασίλη. Να μιλήσουν για τη μυθική φιγούρα; Να μιλήσουν για την αληθινή ιστορία του όπως αυτή ορίζεται μέσα από τη θρησκεία; Ή να μιλήσουν για τη συμβολική σημασία της ύπαρξης του Άγιο Βασίλη ως ένα πνεύμα δοτικότητας , αγάπης και καλοσύνης;

Κάποιες οικογένειες ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη γιατί πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν το παιδί να έρθει σε επαφή με τη «μαγεία» των Χριστουγέννων και υποστηρίζουν ότι, αυτό είναι απαραίτητο για το παιδί. Πιστεύουν ότι η μαγεία αυτή λαμβάνει χώρα μόνο κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και δεν είναι σωστό να στερήσουν στο παιδί την ευκαιρία αυτή. Πιστεύουν ότι δημιουργούνται υπέροχες αναμνήσεις στο παιδί όταν εκείνο με ανυπομονησία «κρυφοκοιτά» κάτω από το δέντρο ή αφήνει έναν κουραμπιέ για τον Άγιο στο σαλόνι.

Κάποιες οικογένειες αποθαρρύνουν τα παιδιά τους, γιατί πιστεύουν ότι, με αυτό τον τρόπο νομιμοποιούν το ψέμα. Πιστεύουν ότι η εμπιστοσύνη του παιδιού θα χαθεί ως προς το πρόσωπο τους όταν ανακαλύψουν ότι η ύπαρξη του Άγιο Βασίλη δεν είναι αληθινή. Πιστεύουν ότι τα παιδιά μπερδεύονται και ότι εκείνοι ως γονείς δίνουν διπλά μηνύματα στο παιδί τους. Παράδειγμα: «Ενώ τους λένε να μην μιλάνε σε ξένους, να μην αφήνουν ξένους να τα αγγίζουν και να μην δίνουν πληροφορίες σε αγνώστους ξαφνικά θα πρέπει να τους πουν: Μίλα στον Άγιο Βασίλη, κάτσε στα γόνατα του να σε βγάλω φωτογραφία και πες του τι δώρο θέλεις»! Υποστηρίζουν επίσης ότι αν «νομιμοποιήσουν» τον Άγιο Βασίλη θα χρειαστεί να κάνουν το ίδιο για τις νεράιδες, τα φαντάσματα ή τους λυκάνθρωπους!

Κάποιες οικογένειες κρατούν μία στάση «κάπου» ενδιάμεσα. Μπορεί να διδάξουν στο παιδί τους τη συμβολική σημασία του Άγιο Βασίλη λέγοντας ταυτόχρονα και την αληθινή ιστορία του με την χριστιανική σημασία της. Δίνουν έμφαση στο νόημα των Χριστουγέννων και στη γέννηση του Χριστού και όχι μόνο στον Άγιο Βασίλη. Παροτρύνουν τα παιδιά όχι μόνο να περιμένουν τον Άγιο Βασίλη αλλά και να «γίνουν τα ίδια Άγιος Βασίλης» για κάποιους άλλους. Πιστεύουν ότι, η ιστορία αυτή, όπως τα υπόλοιπα παραμύθια (π.χ Σταχτοπούτα, Χιονάτη κτλ) είναι ιστορίες που θα ξεθωριάσουν χωρίς να «τραυματιστούν» τα παιδιά όταν θα έρθει η ώρα που θα μάθουν την αλήθεια.
Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία που ίσως σας βοηθήσουν να επιλέξετε την δική σας στάση σχετικά με το θέμα:

Τα πολύ μικρά παιδιά ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο ταυτόχρονα με τον πραγματικό. Από την ηλικία του ενός έτους μέχρι και τα τέσσερα τα παιδιά κατανοούν ως πραγματικό ότι και αν λέγεται γιατί δεν μπορούν να αντιληφθούν αφηρημένες έννοιες.
Από τα τέσσερα ως τα έξι χρόνια τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να ρωτάνε για το αν ο Αγ. Βασίλης είναι αληθινός ή όχι.
Ανάμεσα στα έξι και οκτώ χρόνια κάποια παιδιά μπορούν να ενσωματώσουν την «αφηρημένη» έννοια του «υπάρχει ο Αγ. Βασίλης αλλά με έναν συμβολικό τρόπο» και αυτή η κατανόηση αναπτύσσεται μέχρι την ηλικία των 14.
Σε όλες τις ηλικίες η φαντασία είναι σημαντική για τα παιδιά αλλά είναι ουσιαστικής σημασίας για τα μικρότερα παιδιά.

Τι γίνεται αν φοβάται τον Άγιο Βασίλη;
Τι γίνεται όμως όταν το παιδί σας «συναντήσει» τον Άγιο Βασίλη στο σχολείο ή ένα εμπορικό κέντρο και αρχίσει να κλαίει; Αν το παιδί δείχνει να φοβάται τον Άγιο Βασίλη μην το πιέσετε με κανέναν τρόπο να πάει κοντά του. Μην το υποχρεώσετε να βγει φωτογραφία μαζί του ή να κάτσει στην αγκαλιά του. Μην υποτιμήσετε το φόβο του: «Έλα βρε χαζό τι φοβάσαι»;
Σεβαστείτε το φόβο του και υποχωρήστε. Θα υπάρξουν αρκετές ευκαιρίες στο μέλλον για φωτογραφίες αν αφήσετε το παιδί χωρίς να το πιέσετε να κάνει κάτι που δεν θέλει. Μπορείτε να πάτε εσείς και να χαιρετήσετε και να βγείτε φωτογραφία. Μοιραστείτε το πόσο σας άρεσε αλλά μην σπεύσετε να πείτε: «Είδες δεν είναι τίποτε» ή «Κοίτα το κάνουν μικρότερα παιδιά από σένα». Δώστε στο παιδί χρόνο να εξοικειωθεί με τη μεγάλη, κόκκινη φιγούρα, με το σκούφο και τα άσπρα γένια!
Κλείνοντας
Οι γονείς θα χρειαστεί να αποφασίσουν αν και με ποιον τρόπο θα ενσωματώσουν την ύπαρξη του Άγιο Βασίλη. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση. Ίσως το πιο σημαντικό απ΄όλα είναι το να δώσουμε το μήνυμα στο παιδί μας ότι, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν πιστεύουμε όλοι οι άνθρωποι στα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο.
Όποια «πλευρά» λοιπόν και αν διαλέξετε, πείτε στο παιδί ότι αυτή είναι η προσωπική σας άποψη και διδάξτε του να σέβεται τη διαφορετικότητα όπου και αν τη συναντά. Πείτε για παράδειγμα: «Για να σου πω την αλήθεια εγώ πιστεύω ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει αλλά σέβομαι απόλυτα τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι υπάρχει».
Πιστεύω ότι, μια τέτοια απάντηση θα ευχαριστούσε τον Αγ. Βασίλη και ίσως άφηνε και σε σας ένα δωράκι κάτω από το φετινό δέντρο. Αν πάλι όχι, αγοράστε εσείς για τον εαυτό σας…

Πρόγραμμα δωρεάν εμβολιασμών σε παιδιά ανέργων γονέων, που αδυνατούν να τους παρέχουν την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πραγματοποιείται από τους Γιατρούς του Κόσμου.

Η αρχή έγινε χθες, Δευτέρα, με τον εμβολιασμό 50 παιδιών, στην πλειοψηφία τους βρέφη, στο Πολυϊατρείο του Περάματος.

Το πρόγραμμα υλοποιείται χάρη στη συνδρομή του Παιδιατρικού Νοσοκομείου του ομίλου Υγεία, το Παίδων Μητέρα, το οποίο πρόσφερε αρχικά 300 βασικά παιδικά εμβόλια 8 διαφορετικών κατηγοριών, ανταποκρινόμενο στο αίτημα της ανθρωπιστικής οργάνωσης για στήριξη των ανέργων οικογενειών.

Τα βασικά σημεία που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς για αυτή τη συνήθεια.

Στα πρώτα χρόνια ζωής των παιδιών εμφανίζονται συνήθειες που μπορεί να είναι επιβλαβείς για την ανάπτυξη του στόματος και του προσώπου, όπως ο θηλασμός δακτύλου ή πιπίλας. Ο παιδοδοντίατρος που παρακολουθεί το παιδί μας από το πρώτο χρόνο ζωής, μπορεί να μας συμβουλέψει για την πρόληψη και την καταστολή των στοματικών έξεων. Τα βασικά σημεία που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς για αυτή τη συνήθεια ακολουθούν:

Για ποιο λόγο θηλάζουν τα παιδιά το δάχτυλο τους ή την πιπίλα;

Αυτό το είδος θηλασμού θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό σε μωρά και παιδιά προσχολικής ηλικίας, καθώς τους προσφέρει ένα αίσθημα ασφάλειας.
Ιδιαίτερα στα μωρά αποτελεί ένα τρόπο για να γνωρίσουν το περιβάλλον τους, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι τα βρέφη ξεκινούν να θηλάζουν τον αντίχειρα ή κάποιο δάκτυλο πριν ακόμα γεννηθούν.

Είναι επιβλαβής συνήθεια για την ανάπτυξη των δοντιών και των γνάθων του παιδιού;

Τα περισσότερα παιδιά, σταματούν το θηλασμό πιπίλας/ δακτύλου από μόνα τους στην ηλικία των 2 – 4 χρονών.
Παρ’ όλα αυτά κάποια παιδιά συνεχίζουν τη συνήθεια εντατικά για μεγαλύτερες περιόδους και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μετακίνηση των άνω μπροστινών δοντιών προς τα έξω. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πιθανόν να δημιουργηθούν προβλήματα στη θέση των δοντιών (π.χ. στον τρόπο που συναντιούνται τα πάνω με τα κάτω δόντια) καθώς και διαταραχές στη διάπλαση των γνάθων.
Είναι σημαντικό να ενθαρρύνουμε το παιδί μας να σταματήσει τη χρήση της πιπίλας καθώς εάν η συνήθεια συνεχιστεί μετά το 4ο έτος, οι παραμορφώσεις κινδυνεύουν να γίνουν μόνιμες και η επιδιόρθωσή τους δύσκολη.

Πότε χρειάζεται θεραπευτική παρέμβαση από τον παιδοδοντίατρο;

Το παιδί μας θα πρέπει να παρακολουθείται από παιδοδοντίατρο, από την εμφάνιση των πρώτων δοντιών, ούτως ώστε να καταγράφεται η ανάπτυξη των δοντιών, των γνάθων και του προσώπου.
Ο παιδοδοντίατρος ή ο ορθοδοντικός μπορεί να βοηθήσει το παιδί στη διακοπή της συνήθειας, είτε συντηρητικά ή ακόμη και με την εφαρμογή ειδικά σχεδιασμένων μηχανημάτων στην περίπτωση που η διακοπή αποδεικνύεται πολύ δύσκολη.

Άρα ο θηλασμός πιπίλας/ δακτύλου αποτελεί συνήθεια που εάν δεν σταματήσει εγκαίρως μπορεί να οδηγήσει σε οδοντικά προβλήματα. Εάν χρειαστεί θεραπευτική παρέμβαση θα μας ενημερώσει ο παιδοδοντίατρος του παιδιού.

Από την παιδοδοντίατρο Αλεξάνδρα Λοντ.

Διαβάστε επίσης:

Τι πρέπει να γνωρίζετε για την πιπίλα αν αποφασίσετε εντέλει να δώσετε μία στο μωρό σας – Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα

Τι πρέπει να ξέρετε για τη χρήση της πιπίλας όταν κοιμάται το μωρό

Σύμφωνα με ευρωπαϊκή έκθεση, με θέμα «Η γονιμότητα έχει σημασία», η οποία παρουσιάστηκε σε εκδήλωση από τον καθηγητή Μαιευτικής- Γυναικολογίας και Ανθρώπινης Αναπαραγωγής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Β. Ταρλατζή, ένα στα έξι ζευγάρια στην Ευρώπη αντιμετωπίζει προβλήματα σύλληψης. Μόνο το 2003, το συνολικό ποσοστό γονιμότητας στην ΕΕ των 27 μειώθηκε σε 1,47 γεννήσεις ζώντων νεογνών ανά γυναίκα. Όσον αφορά στη χώρα μας, υπάρχει ανάγκη για μεγαλύτερη υποστήριξη και εντατικότερες προσπάθειες πάνω σε θέματα γονιμότητας.

Οπως ανέφερε ο καθηγητής, στην ανάπτυξη της υπογονιμότητας, η οποία έχει κυρίως δημογραφικές επιπτώσεις, συντελεί το φαινόμενο επιβράδυνσης της αναπαραγωγής. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι οι γυναίκες σήμερα δεν έχουν ως πρώτη προτεραιότητα την δημιουργία οικογένειας, με αποτέλεσμα να τεκνοποιούν σε μεγαλύτερες, σε σχέση με παλαιότερα, ηλικίες. Η ηλικία όμως συχνά αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα. Σύμφωνα με στοιχεία της έκθεσης μόνο η μία στις τρεις γυναίκες ηλικίας άνω των 40 χρόνων θα μείνει έγκυος μετά από τρία χρόνια σεξουαλικών επαφών χωρίς προφύλαξη.

«Για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της υπογονιμότητας, σημαντικός είναι ο ρόλος της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Παραγωγής. Με τη βοήθειά της έχουν γεννηθεί 3,75 εκατομμύρια παιδιά σε χρονικό διάστημα 32 ετών», δήλωσε ο κ. Ταρλατζής, και πρόσθεσε: «Οσο περνά ο καιρός, το κράτος, μέσω των Ασφαλιστικών Ταμείων, δείχνει να έχει την διάθεση να ξεκινήσει μια προσπάθεια, ώστε να κάνει τη θεραπεία αυτή λίγο πιο προσβάσιμη σε όσο το δυνατόν περισσότερα ζευγάρια. Ελπίζω, ότι στο μέλλον οι παρεμβάσεις αυτές θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο και ως προς το ύψος της χρηματικής κάλυψης, αλλά και ως προς τον αριθμό των προσπαθειών, έτσι ώστε να καλυφθεί απολύτως η έννοια της προσβασιμότητας της θεραπείας σε όλους».

Το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τον έλεγχο του καπνίσματος “Μαθαίνω να Μην Καπνίζω”, που συνδιοργανώνουν τα υπουργεία Παιδείας και Υγείας σε συνεργασία με την Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρία και τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Harvard, ξεκίνησε σήμερα.

Το συνέδριο, με στόχο, την ενημέρωση των μαθητών για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος και ακολούθως την μείωση του, θα διαρκέσει έως το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου, και πραγματοποιείται στο κτίριο του υπουργείου Παιδείας.

Με αφορμή το συνέδριο ο πρόεδρος της εθνικής Επιτροπής για τον έλεγχο του καπνίσματος, καθηγητής Π. Μπεχράκης προτείνει να αυξηθεί η τιμή των τσιγάρων κατά δύο ευρώ, εκτιμώντας ότι αυτό θα συμβάλλει στη μείωση του αριθμού των καπνιστών κατά 460.000 αλλά και σε αύξηση των κρατικών εσόδων.

Όσον αφορά στους νέους ο καθηγητής εκτιμά ότι ένα τόσο ακριβότερο πακέτο τσιγάρα μπορεί να αποτρέψει 150.000 νέους να ξεκινήσουν το κάπνισμα και να μειώσουν κατά 235.000 τους πρόωρους θανάτους που σχετίζονται με τη συνήθεια του καπνίσματος.