Month: March 2012

Συχνό φαινόμενο αδελφάκια του αντίθετου φύλου ή του ίδιου αλλά με διαφορά ηλικίας να μην έχουν (ή να μην θέλουν) κοινές δραστηριότητες και παιχνίδια. Μάλιστα εκτός ότι τα παιδιά δεν έρχονται πιο κοντά το ένα με το άλλο, συχνά εμπλέκονται σε καβγάδες που γίνονται μπελάς για εσάς και δεν ξέρετε πώς να το αντιμετωπίσετε.

Συνήθως τα παιδιά που ανήκουν στο ίδιο φύλο και έχουν μικρή διαφορά ηλικίας έχουν και κοινά ενδιαφέροντα και τους αρέσει να παίζουν με τα ίδια παιχνίδια. Τι γίνεται όμως στην αντίθετη περίπτωση.

Εάν λοιπόν τα παιδιά σας έχουν κάποια χρόνια διαφορά πιθανότατα θα τα έχετε δει να μαλώνουν. Το μικρό παιδί είναι αυτό που στις περισσότερες περιπτώσεις προκαλεί το μεγάλο, που δεν του δίνει ιδιαίτερη σημασία, πειράζοντας τα παιχνίδια του. Και ο καβγάς δεν αργεί να ξεκινήσει…

Τώρα τι κάνουμε;

Όταν ένα από τα δύο παιδιά πειράζει το άλλο ή όταν μαλώνουν μεταξύ τους καλύτερα να μην ανακατευτείτε, εκτός και αν τα πράγματα έχουν αγριέψει και αρχίσουν να δέρνονται. Προσπαθήστε να τα ηρεμήσετε και έπειτα να τους εξηγήσετε πως αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό.

Πώς να τα κάνετε να παίζουν από κοινού;

Παρατηρήστε ποια παιχνίδια αρέσουν και στα δύο. Έαν για παράδειγμα τους αρέσουν οι πλαστελίνες, τα παιχνίδια ρόλων, η ζωγραφική ή οι κατασκευές, φροντίστε να προμηθευτείτε τέτοια παιχνίδια και τα απαραίτητα υλικά και δώστε τα στα παιδιά. Προκειμένου να τα κάνετε να παίξουν μαζί μια καλή πρακτική είναι να καθίσετε στην αρχή μαζί τους και να αποχωρήσετε διακριτικά όταν δείτε ότι έχουν αρχίσει και συνεργάζονται. Καλύτερα να αποφύγετε τις εντολές τύπου “Παίξτε μαζί” ή να βγάζετε λόγους για να τα πείσετε. Προτιμότερο να τα προτρέψετε με έμμεσο τρόπο.

Εάν έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα…

Για να αποφύγετε, όσο το δυνατόν, τους καβγάδες, φροντίστε να παίζουν τουλάχιστον στον ίδιο χώρο, ώστε να μην νιώθουν μοναξιά. Φυλάξτε τα παιχνίδια τους σε χωριστά ράφια αλλά σε σημεία που να είναι εύκολα προσβάσιμα για το κάθε παιδί. Επίσης φροντίστε να έχουν περίπου την ίδια ποσότητα παιχνιδιών αν θέλετε να αποφύγετε τις γκρίνιες.

Εάν π.χ το μεγάλο παιδί είναι αγόρι και παίζει με στρατιωτάκια και το μικρό παιδί κορίτσι, τότε προτρέψτε το κορίτσι να παίξει π.χ με τις κούκλες. Σε περίπτωση που δείτε το μικρό να βαριέται ζητήστε του να σας βοηθήσει σε κάτι ή προτρέψτε το να παρακολουθεί το αδελφάκι του να παίζει, λέγοντάς του ότι έτσι θα μάθει σιγά-σιγά και όταν μεγαλώσει μπορεί να παίξει μαζί του.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εσύ τι παπούτσια φοράς; Εφαρμοστά, πιο φαρδιά, μυτερά, στρογγυλά; Οι επιστήμονες έπειτα από έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μέχρι την ηλικία των 60 ετών, 3 στις 4 γυναίκες θα έχουν παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα στα πέλματα. Η φυσικοθεραπεύτρια Όλγα Κατσαρού μας δίνει χρήσιμες συμβουλές για τη σωστή επιλογή παπουτσιών:

 
1. Να προτιμάς υποδήματα από μαλακό δέρμα, τα οποία σέβονται την ανατομία των πελμάτων και δεν δημιουργούν ενόχληση στα δάχτυλα.
2. Επίλεξε κατάλληλα υποδήματα για κάθε ώρα και χρήση. Για το γραφείο και τη βόλτα προτίμησε κάποια με μέτριο τακούνι από 3 έως 5 cm, για να μην επιβαρύνονται γόνατα και μέση. Στις βραδινές εξόδους φόρεσε ψηλά τακούνια αλλά απόφυγε τα πολύ λεπτά, που δεν στηρίζουν επαρκώς το σώμα.
3. Μυτερά ή στρογγυλά; Προτίμησε τα δεύτερα ή διάλεξε την ενδιάμεση λύση των υποδημάτων με τετραγωνισμένη μύτη. Κι αυτό γιατί τα πολύ μυτερά μπορεί να δημιουργήσουν το λεγόμενο κότσι.
4. Αγόρασε σωστό νούμερο. Επειδή από παπούτσι σε παπούτσι η φόρμα διαφέρει είναι πιθανό σ’ ένα ανοιχτό παπούτσι να σου ταιριάζει μισό ή ένα μικρότερο νούμερο από ό,τι στις γόβες.
5. Οι μπότες να είναι τουλάχιστον μισό νούμερο μεγαλύτερες, ώστε να τις φοράς και με πιο χονδρές κάλτσες όταν κάνει κρύο. Το ίδιο ισχύει και για τα αθλητικά.
6. Είναι πιθανό τα καινούργια σου παπούτσια να σε «χτυπήσουν» την πρώτη ημέρα. Για να μη συμβεί αυτό δοκίμασέ τα αργά το απόγευμα και όχι νωρίς το πρωί. Κι αυτό γιατί τα πόδια πρήζονται με την πάροδο της ώρας.
7. Κάποιες παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και ο σακχαρώδης διαβήτης προκαλούν δυσμορφίες στα δάχτυλα, με αποτέλεσμα να χρειάζονται ειδικά υποδήματα. Συμβουλεύσου τότε το γιατρό σου για τα παπούτσια που θα επιλέξεις.
8. Για να μην δημιουργηθούν κάλοι στην επάνω πλευρά των δαχτύλων απόφυγε τα στενά παπούτσια. Τα ψηλοτάκουνα επίσης αντενδείκνυνται, καθώς ευνοούν τη δημιουργία τους τόσο στα δάχτυλα όσο και στις πατούσες.
9. Αν φοράς μεγάλο νούμερο και δείχνει άχαρο, προτίμησε παπούτσια με στρογγυλή μύτη, γιατί τα πέλματα φαίνονται πιο μαζεμένα.
10. Τα ψηλοτάκουνα βραδινά παπούτσια θα γίνουν πιο άνετα αν φορέσεις ειδικούς πάτους που δεν αφήνουν το πέλμα να γλιστρά και ανακουφίζουν από τους πόνους στα δάχτυλα.

Είναι γνωστό ότι το να είσαι ενεργή βοηθάει στη γέννα αλλά υπάρχουν κάποιες δοκιμασμένες στάσεις που πρέπει να θυμάσαι αν θες να κάνεις τον τοκετό όσο το δυνατόν ευκολότερο. Σύμφωνα με βρετανική έρευνα οι γυναίκες που παίρνουν όρθιες στάσεις, όπως το περπάτημα, το κάθισμα, το να στέκονται όρθιες ή να γονατίζουν κατά τη διάρκεια του τοκετού μπορεί να μειώσουν τον χρόνο της γέννας έως και μία ώρα. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, οι μαμάδες που χρησιμοποιούν τέτοιες πρακτικές κατά την διάρκεια του τοκετού έχουν λιγοτερες πιθανότητες να πάρουν παυσίπονα.

Όπως κάθε γέννα είναι μοναδική έτσι θα έιναι και η στάση που θα σε βολέψει περισσότερο. Όσο εξελίσσεται ο τοκετός τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη για άνετες στάσεις. Δες κάποιες παρακάτω και κάνε εξάσκηση για τη μεγάλη μέρα.

Ο αργός χορός

Για το πρώτο στάδιο της γέννας. Στάσου απέναντι από τον πατέρα του παιδιού και πέρασε τα χέρια σου γύρω από το λαιμό του, γέρνοντας το κεφάλι σου προς το στήθος του. Εκείνος πρέπει να σε αγκαλιάσει, έχοντας τα χέρια του στη μέση σου. Εσύ τώρα πρέπει να κουνάς τους γοφούς σου αργά σαν να χορεύετε ένα slow ρομαντικό τραγούδι.

Πώς λειτουργεί

Ο ρυθμός στους γοφούς βοηθάει στο να απαλύνει τον πόνο, επιταχύνει το πρώτο στάδιο και ενθαρρύνει το μωρό να κινηθεί βαθύτερα μέσα στη λεκάνη σου. “Η βαρύτητα βοηθάει το μωρό να πάρει τη σωστή θέση για την γέννησή του” λέει ο διευθυντής του βασιλικού κολλεγίου για μαίες στο Λονδίνο. “Αυτή η στάση είναι αξιαγάπητη και προσφέρει αμεσότητα με τον σύντροφό σου, αφήνοντας τον να σε υποστηρίξει”, προσθέτει.

Στάση καβούρι ή lap dance

Για το μεταβατικό στάδιο, όταν οι συστολές έρχονται δύσκολα και γρήγορα αλλά δεν είσαι ακόμα έτοιμη να σπρώξεις, αυτή είναι μια καλή στάση που θα βοηθήσει επίσης το μωρό να έρθει στην κατάλληλη θέση. Ξάπλωσε σε ένα κρεβάτι και βάλε μαξιλάρια κάτω από τα χέρια και τα γόνατα για να είσαι πιο άνετη κια ξάπλωσε “στα τέσσερα”, έχοντας τα πόδια ανοιχτά. Αν χρειάζεσαι κάποιο στήριγμα χρησιμοποίησε μια μπάλα γέννας ή στηρίξου σε μια καρέκλα. Ο σύντροφός σου μπορεί να συμμετέχει ακουμπώντας σε στην πλάτη. Εναλλακτικά, αντί για μπάλα μπορείς να πάρεις την ίδια στάση μπροστά από το σύντροφό σου ο οποίος θα πρέπει να κάθεται σε μια καρέκλα και να σε ακουμπά στην πλάτη ενώ εσύ στηρίζεις τα χέρια σου στα γόνατά του.

Πώς λειτουργεί

Η συγκεκριμένη στάση απελευθερώνει την πίεση στην μέση σου χρησιμοποιώντας τη βαρύτητα για να τραβηχθεί η μήτερα έξω από τη λεκάνη σου. Επίσης βοηθάει το μωρό να έρθει στην καλύτερη θέση διώχνοντας την πίεση από το κεφάλι του.

Στάση βατράχι

Μια καλή στάση για τη γέννα. Μπορείς να την κάνεις είτε αν καθίσεις σε ένα κρεβάτι με την πλάτη σου προς το προσκέφαλο είτε αν καθίσεις ανάμεσα στα πόδια του συντρόφου σου και στηριζόμενη στο στήθος του. Φέρε τα γόνατά σου επάνω.

Πώς λειτουργεί

Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη στάση γέννας λέει ο μαιευτήρας Ντόναλντ Γκιμπ από το νοσοκομείο Portlad του Λονδίνου. Όπως εξηγεί αυτή η στάση βοηθάει στο να ανοίξει η λεκάνη σου και να επιταχύνει τη γέννα.

Χαμηλό κάθισμα

Ιδανικό για τη γέννα. Ο σύντροφός σου κάθεται στην άκρη του κρεβατιού και εσύ λυγίζεις χαμηλά τα γόνατα και κάθεσαι μπροστά απ’αυτόν. Εκείνος πρέπει να σε κρατάει από τα χέρια ώστε κάθε φορά που έρχεται συστολή να μπορεί να στηρίξει το σώμα σου.

Πώς λειτουργεί

Αυτή η στάση βάζει τις γυναίκες σε θέση κατάλληλη να σπρώξουν, λέει ο κ. Γκιμπ. Βοηθάει το μωρό να βγει και επιταχύνει τον τοκετό.

Όλο και περισσότερες γυναίκες, ειδικά στις πόλεις όπου οι ρυθμοί ζωής είναι πιο έντονοι αλλά και τα μικρά παιδιά ακόμα πιο εξαρτημένα από τους γονείς, νιώθουν σε κάποια φάση κουρασμένες από τους πολλούς ρόλους που καλούνται να εκπληρώσουν, και μάλιστα με επιτυχία. Από την μία η καριέρα και από την άλλη πρέπει να είναι σούπερ μαμάδες, σύζυγοι και νοικοκυρές. Πόσο εύκολο είναι αυτό τελικά και άραγε υπάρχει κάποια στρατηγική για να τα πετύχεις όλα αυτά χωρίς όμως να χάσεις τον εαυτό σου;

Για τον ρόλο της μητέρας, το πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματά της όταν νιώθει πιεσμένη και απομονωμένη επειδή αισθάνεται περιορισμένη στο ρόλο της μητέρας και συζύγου, αλλά και το πως να επιτύχει την ισορροπία, μιλάει στο infokids η ψυχολόγος Φρόσω Σαλιβέρου.

Πολλές φορές οι μαμάδες αισθάνονται ότι δεν μπορούν άλλο. Πότε συμβαίνει συνήθως αυτό και πού οφείλεται;

Η σύγχρονη γυναίκα δουλεύει πολύ, αγχώνεται πολύ και συνήθως αισθάνεται ότι έχει να κάνει πολλά και είναι μόνη. Και έχει σε πολλά δίκιο. Δεν υπήρξε ποτέ άλλη εποχή στην ιστορία που να περιμέναμε τόσο πολλά πράγματα από τόσους πολλούς ρόλους στη γυναίκα. Αν και ο διπλός (και όχι μόνο) ρόλος των γυναικών -εργαζόμενη και μητέρα- θεωρείται αυτονόητος, πολλές από τις αντιλήψεις και τα πρότυπα για το πώς πρέπει να είναι μια μητέρα παραμένουν τα ίδια. Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι τα παιδιά, λόγω συνθηκών ζωής τουλάχιστον στις πόλεις, είναι σχεδόν απόλυτα εξαρτημένα από τους γονείς, εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα πράγματα για τις μητέρες -που παραμένουν ακόμη κυρίως υπεύθυνες για τα παιδιά- δεν είναι πολύ εύκολα. Oι περισσότερες παλεύουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αναλάβει και συχνά δεν αισθάνονται καθόλου «καλές μητέρες». Η γέννηση του παιδιού φέρνει στην επιφάνεια σε πάρα πολλές γυναίκες την ανάγκη να τα κάνουν όλα σωστά, να ανταποκρίνονται σε πολλά με απόλυτη επιτυχία και να είναι τέλειες.

Όταν μια μητέρα έχει αρχίσει και νιώθει κουρασμένη αλλά δεν εκφράζεται τι αποτέλεσμα μπορεί να έχει τελικά αυτό;

Όλοι θεωρούν ότι η γυναίκα είναι πανευτυχής με την απόκτηση ενός παιδιού της και το ακλόνητο μητρικό ένστικτο αλάνθαστα θα την οδηγεί στις σωστές αποφάσεις όσον αφορά τις ανάγκες των παιδιών και της οικογένειας. Η εικόνα που έχουμε είναι αρκετά ρομαντική και συχνά απωθούμε υποσυνείδητα οτιδήποτε δεν ταιριάζει σε αυτήν την ιδανική αντίληψη της μητρότητας. Όμως, συχνά, οι μητέρες-εργαζόμενες-σύζυγοι “γονατίζουν” από τη σωματική κούραση και εύχονται κάποιος να τις αποδέσμευε από το ρόλο της μητρότητας έστω και για κάποιες ώρες. Η συναισθηματική ευαλωτότητα κάτω από το βάρος των υποχρεώσεων κλονίζει την αυτοπεποίθησή τους και γίνονται ψυχικά ευάλωτες. Εύκολα και λόγω των υπαρχόντων κοινωνικών δεδομένων ενοχοποιούν τον εαυτό τους και μπαίνουν σε ένα φαύλο κύκλο που τις απομονώνει και τις κάνει να αισθάνονται μόνες και απαξιωμένες στον κοινωνικό τους ρόλο. Το να μοιραστεί κανείς τέτοια συναισθήματα είναι εξαιρετικά δύσκολο και επώδυνο, πράγμα που συχνά οδηγεί στην απομόνωση της μητέρας, ενισχύοντας τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα, και στην ψυχική αποδυνάμωση.

Πώς μπορεί μια μητέρα να διατηρήσει τις ισορροπίες ώστε να μην φτάνει στο σημείο ακόμα και να μετανιώνει που έκανε οικογένεια;

Το να είσαι μαμά είναι πολύ σημαντικό και απαιτεί αφοσίωση, ευρηματικότητα και αντοχές. Μαμά, όμως, γίνεσαι και μέσα από τα λάθη και την αποδοχή ότι είσαι και γυναίκα και άνθρωπος. Η μητρότητα δεν είναι μια διαδικασία για την οποία κρίνεστε, είναι κυρίως απόλαυση, μια εμπειρία, ένα ταξίδι ζωής. Πρέπει να βοηθήσουμε τις μητέρες να εμπιστευτούν αυτό που κάνουν ενστικτωδώς, χωρίς να φοβούνται αν είναι σωστό ή λάθος, αλλά και ότι τελικά χωρίς ενοχή και αμφιθυμία, καμία μητέρα δεν θα ήταν ευαίσθητη απέναντι στις ανάγκες του παιδιού της. Η αληθινή δύναμη δεν είναι εκείνη που τα καταφέρνει στα πάντα. Είναι εκείνη που αναγνωρίζει τα όριά της, δεν ξεχνάει ποτέ να απολαμβάνει και δεν επηρεάζεται από οποιονδήποτε εξωτερικό παράγοντα. Κάθε γυναίκα που σέβεται την οικογένειά της, αλλά πάνω απ’ όλα τον εαυτό της, οφείλει να μάθει να διαχειρίζεται τις κρίσεις.

Η δουλειά μπορεί να βοηθήσει;

Αν μια γυναίκα αποφασίσει να διεκδικήσει τον ρόλο της στον επαγγελματικό χώρο, χωρίς να «θυσιάσει» την οικογένειά της, απαιτείται δύναμη και πραγματικά ικανότητες, ώστε να αντεπεξέλθει. Έτσι, πολλές γυναίκες, ανήσυχες και αποθαρρυμένες από αυτές τις πιέσεις, αποφασίζουν να παραιτηθούν από τη μία ιδιότητα και επιλέγουν το ένα από τα δύο. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές ένα χρόνιο συναίσθημα ανεπάρκειας, μια απογοήτευση και μια έλλειψη αυτοεκτίμησης γιατί οι μεν σκέφτονται «τι κατάφερα στη ζωή μου εκτός από το να είμαι μια απλή νοικοκυρά», οι δε «τελικά τι γυναίκα είμαι, αν δεν γίνω μητέρα». Έρευνες αποδεικνύουν ότι οι γυναίκες που επιλέγουν το διπλό ρόλο τελικά είναι περισσότερο ικανοποιημένες από τη ζωή τους και παρουσιάζουν σπανιότερα κατάθλιψη. Επίσης, μακροπρόθεσμα, οι περισσότερες αισθάνονται πιο ικανοποιημένες από τον εαυτό τους και στις δύο ιδιότητές τους. Το μυστικό σε αυτά τα δύσκολα βήματα ζωής είναι οι, όσο το δυνατόν, πιο συνειδητοποιημένες αποφάσεις και η αναγνώριση και αποδοχή των δυσκολιών ως φυσιολογικές διαδικασίες που θα ανταπεξέλθουν κατά το καλύτερο δυνατόν.

Τι ρόλο μπορεί να παίξει ο σύντροφος/πατέρας ώστε η μητέρα να μην νιώθει ότι μετά την απόκτηση παιδιού περιορίζεται αποκλειστικά στο ρόλο της μάνας;

Η συμβολή του πατέρα είναι και αυτή εξαιρετικά σημαντική με διάφορους τρόπους. Το προφιλ του πατέρα, όπως έχει καταγραφεί από τη δική του παιδική ηλικία αλλά και από τις συνθήκες της ζωής του παίζει κυρίαρχο ρόλο στον τρόπο με τον οποίο εκείνος θα στηρίξει ή όχι τη σύντροφο. Εάν, για παράδειγμα, εκείνος είναι ανασφαλής και ευάλωτος και έχει βιώματα αποκλεισμού από την αγάπη της δικής του οικογένειας, δεν αποκλείεται να μην μπορεί να ανταποκριθεί άμεσα και να αναλάβει αυτό το ρόλο που είναι σημαντικός για το παιδί και για τη γυναίκα και με αυτό τον τρόπο να αποξενώσει τη σύντροφό του ή να εντείνει προβλήματα που εκείνη ήδη αντιμετωπίζει. Αν επίσης δεν έχει συναίσθηση της ψυχολογικής κατάστασης της συντρόφου του, εκείνη είναι πιθανόν να αισθανθεί ακόμα πιο απομονωμένη και αβοήθητη, συναισθήματα που θα συμβάλλουν σε μια αρνητική ψυχολογική κατάσταση.

Συχνά, επίσης προϋπάρχοντα προβλήματα στο ζευγάρι χειροτερεύουν με την γέννηση του παιδιού. Είναι μύθος πως η γέννηση ενός παιδιού θα εξομαλύνει τις διαταραγμένες σχέσεις ενός ζευγαριού ή θα βοηθήσει όσον αφορά προβλήματα με άλλα παιδιά μέσα στην οικογένεια. Η τεκνοποίηση δεν πρέπει να προορίζεται σαν λύση σε οικογενειακά ή προσωπικά προβλήματα των γονιών. Ο σύντροφος σας πρέπει να είναι ο σύμμαχος και συνεργάτης από το ρόλο του και η κατανομή των υποχρεώσεων πρέπει να γίνεται με μοίρασμα και συζήτηση ώστε και εκείνος να αναλάβει τις πατρικές ευθύνες και η σύζυγος να μην αισθάνεται μόνη σε αυτό. Η ανατροφή και η φροντίδα των παιδιών είναι υπόθεση και των δυο.

*Ευχαριστούμε για την συνεργασία την ψυχολόγο κ. Φρόσω Σαλιβέρου

Δημητρίου Σούτσου 15
Πλ. Μαβίλη, Αθήνα
6980007919

Η ποδηλασία αποτελεί ένα παράδοξο της σύγχρονης ιατρικής. Από τη μία θεωρείται εξαιρετική αερόβια άσκηση για την καρδιά, την έκκριση ενδορφινών και την απώλεια βάρους, ενώ από την άλλη, αν και λίγοι το γνωρίζουν, αποτελεί μια φυσική δραστηριότητα που συνδέεται με τον κίνδυνο της… μόνιμης σεξουαλικής δυσλειτουργίας λόγω της συμπίεσης των δομών του περινέου, δηλαδή της περιοχής μεταξύ των γεννητικών οργάνων και του πρωκτού.
Το παράδοξο: Σύμφωνα με τον χειρουργό ουρολόγο κ. Χ.Αηδονόπουλο, η ποδηλασία κρύβει ακόμη ένα παράδοξο. «Οταν γίνεται περιορισμένη χρήση του ποδηλάτου,η μάλαξη που προκαλείται στον προστάτη από τη σέλα είναι ωφέλιμη και έχει ομοιότητες με τις ιατρικές μαλάξεις για τη θεραπεία της προστατίτιδας!
Ωστόσο,αν ξεπεραστεί ένα χρονικό όριο, οδηγούμαστε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: ο προστάτης και οι όρχεις ερεθίζονται και η στυτική λειτουργία επιδεινώνεται» σχολιάζει ο ίδιος.
Ποδήλατα νέου τύπου: Φυσικά, οι κατασκευαστές επιδίδονται σε μια εφευρετική φρενίτιδα, λανσάροντας διαρκώς νέες σέλες με κάθε είδους ανατομικές καινοτομίες: πλατιά γραμμή, σχισμές, αυλάκια ή ακόμη και «σέλες χωρίς μύτη» (no nose saddles)!

Να αποτρέψει την εκδήλωση καρκίνου του παχέος εντέρου στις ομάδες υψηλού κινδύνου είναι ικανή η λήψη μιας δόσης ασπιρίνης καθημερινά σύμφωνα με βρετανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο “The Lancet”.

Δύο δισκία ασπιρίνης την ημέρα για 24 μήνες συντέλεσαν σε μείωση της συχνότητας του καρκίνου του παχέος εντέρου κατά 63% σε 861 ασθενείς υψηλού κινδύνου, παρατήρησαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Νιουκαστλ.

Η μελέτη εστίασε στους 861 ασθενείς που έπασχαν από το σύνδρομο Lynch, το οποίο επηρεάζει περίπου ένα στα 1.000 άτομα.

Μελετώντας τους ασθενείς, οι ερευνητές τους χορήγησαν 600 mg ασπιρίνης καθημερινά και διαπίστωσαν ότι εκδηλώθηκαν μόλις 19 καρκινικοί όγκοι, συγκριτικά με τους 34 όγκους που εντόπισαν στην ομάδα ελέγχου, μείωση δηλαδή 44%. Όταν εξετάστηκαν οι ασθενείς που έκαναν την θεραπεία για 24 μήνες, η μείωση έφτασε το 63%.

Επίσης η ασπιρίνη είχε επίδραση και σε άλλους καρκίνους που σχετίζονται με το σύνδρομο Lynch (της μήτρας και του στομάχου), η συχνότητα των οποίων μειώθηκε κατά 50%.

Πάντως θα πρέπει να σημειωθεί ότι η θεραπεία έχει και παρενέργειες.

«Αν μπορέσουμε να προλάβουμε 10.000 καρκίνους, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε 1.000 έλκη και 100 εγκεφαλικά επεισόδια. Μια αρκετά καλή ‘συμφωνία’ κατά την άποψή μου», τονίζει ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Σε προηγούμενες μελέτες έχει διαπιστωθεί ότι η ασπιρίνη μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, αλλά η παρούσα έρευνα είναι η πρώτη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη, που αποδεικνύει την αντικαρκινική ιδιότητα του αναλγητικού.

Πάντως ένα σοβαρό ερώτημα που ανακύπτει είναι κατά πόσο τα υγιή άτομα χωρίς οικογενειακό ιστορικό πρέπει να παίρνουν ασπιρίνη. Όσο χαμηλότερος ο κίνδυνος καρκίνου ή εμφράγματος, τόσο μικρότερα και τα οφέλη από τη λήψη ασπιρίνης, καθώς οι παρενέργειες της μπορούν να αποβούν μοιραίες για τη ζωή του χρήστη.

Πολλές μαμάδες ανησυχούν και μας ρωτούν συχνά εάν υπάρχει περίπτωση το παιδάκι τους να κολλήσει ιλαρά στο παρ’ ότι έχει εμβολιαστεί. Η παιδίατρος Μαριέττα Παππούλια μας απάντησε ότι το υποχρεωτικό τριδύναμο εμβόλιο που χορηγείται στα παιδιά έναντι ιλαράς-ερυθράς-παρωτίτιδας είναι αποτελεσματικό για την προφύλαξη από τις ανωτέρω φυσικές νόσους. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι μετά το πέρας της πρώτης δόσης του εμβολίου, η ανοσοποίηση που παρέχεται είναι ικανοποιητική μέσα σε 72 ώρες από τον εμβολιασμό. Εάν το παιδί έχει λάβει και την 2η δόση τότε δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει ιλαρά.

Να αποφύγουν την έντονη γυμναστική και να στραφούν σε ήπια αερόβια άσκηση προτείνει μια νέα μελέτη σε όσες γυναίκες επιθυμούν να μείνουν έγκυες.

Η έντονη σωματική άσκηση όπως το γρήγορο τρέξιμο, το ποδήλατο, η αεροβική γυμναστική και το κολύμπι, καθώς και η υπερδραστηριοποίηση μειώνει την πιθανότητα γονιμοποίησης, σύμφωνα με μελέτη της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Βοστόνης.

Αν και η άσκηση είναι πάντα θετική για τις γυναίκες, ωστόσο μπορεί να αποβεί και “μείον” όταν γίνεται πολύ έντονη. Ωστόσο όπως επισημαίνουν οι ειδικοί αυτή η παραδοχή αφορά μόνο στις γυναίκες με κανονικό βάρος ή λιγότερο από το κανονικό και όχι όσες είναι υπέρβαρες ή παχύσαρκες.

Μελετώντας χιλιάδες περιπτώσεις γυναικών ηλικίας 18 έως 40 ετών (καμία δεν είχε καταφύγει σε μέθοδο υποβοηθούμενης γονιμοποίησης) διαπίστωσαν ότι η μέτρια σωματική άσκηση αυξάνει ελαφρά το ποσοστό γονιμότητας (πιο νωρίς η εγκυμοσύνη) σε όλες τις γυναίκες ανεξαιρέτως βάρους.

Ειδικά για τις αθλήτριες οι οποίες θέλουν άμεσα να μείνουν έγκυες, οι ερευνητές προτείνουν πιο ήπιες μορφές άσκησης όπως το γρήγορο περπάτημα, το χαλαρό ποδήλατο, το γκολφ και η κηπουρική.

Προηγούμενες έρευνες μεταξύ αθλητριών έχουν δείξει ότι η έντονη άσκηση διαταράσσει (ή ακόμα και εξαφανίζει) τον εμμηνορρυσιακό κύκλο, οδηγώντας σε έλλειψη ωορρηξίας. Αλλά ακόμα κι όταν ένα ωάριο έχει ήδη γονιμοποιηθεί, η έντονη άσκηση δυσκολεύει την προσκόλλησή του στο τοίχωμα της μήτρας.