Author: Papanikolaou

Σταθερά επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών, αύξηση των κρουσμάτων βίας κυρίως στο σχολείο, αύξηση του άγχους των νέων και κοινωνικοποίηση μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών και internet, είναι τα βασικά ευρήματα έρευνας που πραγματοποίησε η πρώην βουλευτής Επικρατείας Φεβρωνία Πατριανάκου με θέμα «Παιδική και Νεανική Βία μέσα από τα Μάτια των Γονέων”.

Στην έρευνα καταγράφεται αύξηση από το 2008 (οπότε και είχε πραγματοποιηθεί η πρώτη έρευνα) κατά 80% σε όσους δηλώνουν την οικονομική τους κατάσταση δύσκολη και πολύ δύσκολη.

Η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων του δείγματος εξακολουθεί να επιλέγει το δημόσιο σχολείο ενώ το 43% των γονέων δηλώνει ότι έκανε περικοπές παροχών στο παιδί του.

Ένα στα πέντε παιδιά έχει ζητήσει να αλλάξει σχολείο κυρίως για διαμάχες με συμμαθητές και εκπαιδευτικούς (55%) ενώ τέσσερα στα πέντε παιδιά βιώνει καταστάσεις άγχους.

Η έρευνα διενεργήθηκε με τη μέθοδο των τηλεφωνικών συνεντεύξεων κατά το χρονικό διάστημα 18/5 έως 6/6/2011,στην Αττική με αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.006 γονέων με παιδιά ηλικίας 10-17 ετών, μέσα από 12.319 επικοινωνίες τυχαίας δειγματοληψίας και στην Περιφέρεια με δείγμα 400 ατόμων.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την εταιρία Pulse RC, με την επιστημονική συνεργασία του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (Ε.Κ.Κ.Ε.)

Αναλυτικά:
• Δραματική επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης. Καταγράφεται αύξηση κατά 80% (από 20%-36%) σε όσους δηλώνουν την οικονομική τους κατάσταση δύσκολη και πολύ δύσκολη, ενώ έχουμε υποδιπλασιασμό (29 %σε 14%) σε όσους δηλώνουν την οικονομική τους κατάσταση άνετη και πολύ άνετη.

• Η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων του δείγματος (4 στους 5) εξακολουθούν να επιλέγουν το δημόσιο σχολείο. Παρ’ όλα αυτά και στην δύσκολη έως πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση καταγράφεται ποσοστό 6% που πάει το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην άνετη οικονομική κατάσταση είναι 32% δηλαδή πενταπλάσιο.

• Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τις παροχές προς το παιδί. Όλα τα οικονομικά στρώματα παραδέχονται περικοπές που τριπλασιάζονται σε νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν το φάσμα της φτώχειας. Το 43% των γονέων δηλώνουν ότι έκαναν περικοπές παροχών στο παιδί τους ενώ το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται στο 67% στην οικονομικά δύσκολη κατάσταση. Επτά στους δέκα γονείς στα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα περιέκοψαν παροχές προς το παιδί τους.

• Ο υπολογιστής και το Internet έχουν εισέλθει οριστικά και με εξαιρετικά αυξημένα ποσοστά χρόνου ενασχόλησης στη ζωή των παιδιών όλων των ηλικιών. Η κοινωνικοποίηση μέσα από το διαδίκτυο έχει επίσης αυξηθεί αντιστοίχως. Υπερδιπλάσια ενασχόληση των παιδιών σε σχέση με το 2008. Υπερδιπλάσιοι φίλοι μέσω Internet σε σχέση με όσα οι γονείς δήλωναν το 2008. Επτά στα δέκα παιδιά έχουν ηλεκτρονικές φιλίες.

• Παγιοποίηση και ελαφρά επιδείνωση των κρουσμάτων βίας. Η δυναμική της βίας εμφανίζεται με την ίδια μορφή και σε αντίστοιχα ποσοστά με αυτά του 2008. Η έκθεση στο διαδίκτυο κάνει τα παιδιά ευάλωτα σε απειλές και χρήση βίας μέσω υπολογιστή ή κινητού. Η λοιπή κοινωνικοποίηση των παιδιών εντός και εκτός σχολείου κάνει ευάλωτα τα παιδιά και σε λοιπές μορφές εκδήλωσης βίας. Οι γονείς εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τις περισσότερο ορατές από αυτές (π.χ. κλοπές, φθορές πραγμάτων και αντικειμένων) ενώ δεν γνωρίζουν τις λανθάνουσες ή περισσότερο προσωπικές μορφές βίας (μέσω διαδικτύου, τα σεξουαλικά υπονοούμενα κλπ.).

• Το σχολείο είναι ο κύριος τόπος εμπειριών βίας αυξητικά, με ποσοστό 58% αλλά το υψηλό ποσοστό ΔΞ/ΔΑ υποκρύπτει άγνοια φόβο ή και άλλους λόγους. Το ΔΞ/ΔΑ εκτοξεύεται από το 12% το 2008 στο 19% το 2011.

• Ένα στα πέντε παιδιά έχει ζητήσει να αλλάξει σχολείο κυρίως για διαμάχες με συμμαθητές και εκπαιδευτικούς (55%). Οι λόγοι, που επικεντρώνονται κυρίως σε σχολικά ζητήματα, αναδεικνύουν για μια ακόμη φορά τη ρωγμή εμπιστοσύνης στο εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και στην ομαλή σχολική ζωή.

• Το άγχος των παιδιών κυμαίνεται σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα. Τα τέσσερα στα πέντε παιδιά βιώνουν καταστάσεις άγχους. Άγχος για τα μαθήματα, τις επιδόσεις τους, το σχολείο, τις εξετάσεις, το διάβασμα, το φόρτο εργασίας.

Πηγή: Skai.gr

Η παχυσαρκία στην εφηβεία αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου αργότερα στη ζωή του ατόμου, προειδοποιούν βρετανοί επιστήμονες. Άνδρες που ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι στην εφηβεία έχουν 35% περισσότερες πιθανότητες να ασθενήσουν σε σχέση με τα άτομα που είχαν κανονικό σωματικό βάρος.

Μάλιστα ακόμη και η απώλεια των περιττών κιλών στη μέση ηλικία δεν μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως στους πνεύμονες, στο δέρμα, στα νεφρά και στον προστάτη. Η μελέτη του βρετανικού Ιατρικού Ερευνητικού Συμβουλίου (MRC), εξέτασε μόνο άνδρες, ωστόσο οι ειδικοί τονίζουν ότι και οι γυναίκες είναι πιθανό να διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο, επισημαίνοντας τη σημασία της σωστής διατροφής και του ελέγχου του σωματικού βάρους.

Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που εξετάζει τις επιπτώσεις της παχυσαρκίας στα εφηβικά χρόνια και τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης ενός ατόμου με την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου αργότερα στη ζωή του. «Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ο υψηλότερος δείκτης μάζας σώματος (BMI) στην ηλικία των 18 οδηγεί σε μεγαλύτερο κίνδυνο για καρκίνο σε σχέση με τον υψηλότερο BMI στη μέση ηλικία», σχολίασε η επικεφαλής της μελέτης, δρ Λίντσεϊ Γκρέι.

Για τις ανάγκες της έρευνας οι επιστήμονες του MRC σε συνεργασία με ερευνητές του University College London (UCL) και της Σχολής Δημόσιας Υγείας στο Χάρβαρντ, ανέλυσαν το ιατρικό ιστορικό 19.593 ανδρών που ήταν στο Χάρβαρντ μεταξύ του 1916 και του 1950.

Διαπίστωσαν ότι οι άνδρες με μεγαλύτερο BMI στην ηλικία των 18 χρόνων είχαν κατά μέσο όρο 35% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρκίνο στον πνεύμονα, στο δέρμα, στον οισοφάγο, στα νεφρά, στην ουροδόχο κύστη, στον προστάτη και στους όρχεις. Μάλιστα το ποσοστό των ανδρών που κάπνιζε στα 18 και ο βαθμός της σωματικής δραστηριότητας δεν έπαιζε ρόλο στην εμφάνιση ή μη του καρκίνου. Ο μηχανισμός με τον οποίο η παχυσαρκία στην εφηβεία μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο αργότερα δεν είναι ξεκάθαρος στους επιστήμονες.

Οι φλεβικές παθήσεις των κάτω άκρων προσβάλλουν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, ιδιαίτερα γυναίκες, και εκδηλώνονται κυρίως με δύο μορφές: τους κιρσούς και τις ευρυαγγείες. Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες, πόσο επικίνδυνες είναι και πώς θεραπεύονται;

Οι κιρσοί
Κιρσοί ονομάζονται οι διογκωμένες, ψηλαφητές με το χέρι φλέβες που βρίσκονται κάτω από το δέρμα. Εμφανίζονται πιο συχνά στις γυναίκες μεταξύ 30 και 70 ετών. Παράγοντες κινδύνου είναι η ύπαρξη συγγενούς πρώτου βαθμού με κιρσούς, η παχυσαρκία, η απουσία άσκησης, η εγκυμοσύνη και η παρατεταμένη ορθοστασία.
Δημιουργούνται από την εξασθένηση του τοιχώματος και τη δυσλειτουργία των φλεβικών βαλβίδων. Αρχικά δε δίνουν κανένα σύμπτωμα. Σε πιο προχωρημένο στάδιο προκαλούν πόνο, βάρος, κάψιμο, οίδημα, νυχτερινές κράμπες, αλλαγή στο χρώμα και σκλήρυνση του δέρματος γύρω από τον αστράγαλο καθώς και έλκη (πληγές), που επουλώνονται πολύ δύσκολα. Η σοβαρότερη όμως επιπλοκή των κιρσών είναι η θρόμβωση.

Η θεραπεία
Η σύγχρονη θεραπεία των κιρσών είναι ελάχιστα επεμβατική, ανώδυνη και με άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει πολλές λύσεις, εκ των οποίων οι κυριότερες είναι το ενδαγγειακό stripper, το ενδαγγειακό laser, οι ραδιοσυχνότητες και η μικροκιρσεκτομή. Κάθε μία από τις τεχνικές αυτές έχει συγκεκριμένες ενδείξεις, αντενδείξεις, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.
Για το λόγο αυτό, η θεραπεία πρέπει να εξατομικεύεται για κάθε ασθενή και να εφαρμόζεται από χειρουργούς που έχουν πείρα σε όλες τις προαναφερθείσες τεχνικές. Με τον τρόπο αυτόν επιτυγχάνονται άριστα αποτελέσματα χωρίς επιπλοκές και με πολύ μικρά ποσοστά υποτροπών.

Οι ευρυαγγείες
Ευρυαγγείες είναι οι ορατές, αλλά όχι διογκωμένες φλέβες που βρίσκονται αμέσως κάτω από την επιδερμίδα. Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι το οικογενειακό ιστορικό, η εγκυμοσύνη, η παχυσαρκία, η παρατεταμένη ορθοστασία και η απουσία άσκησης.
Συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα. Σε εκτεταμένες περιπτώσεις μπορεί να ευθύνονται για ήπιο πόνο και αίσθημα βάρους. Δεν είναι ιατρικό, αλλά έντονα αισθητικό πρόβλημα κυρίως για τις γυναίκες.

Η αντιμετώπιση
Η αντιμετώπισή τους γίνεται ανώδυνα με τη μικροσκληροθεραπεία, τη χρήση laser ή θερμοπηξίας. Η επιλογή της θεραπείας σχετίζεται με το μέγεθος και την εντόπιση των ευρυαγγειών. Οι πυκνότερες και μεγαλύτερες σε μέγεθος αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά με τη μικροσκληροθεραπεία, ενώ οι μικρότερες και αραιότερες με τη θερμοπηξία ή το laser. Όταν εφαρμόζονται σωστά, όλες οι θεραπείες είναι ανώδυνες και τα αποτελέσματα θεαματικά. Οι ευρυαγγείες μπορεί στο μέλλον να ξαναδημιουργηθούν στα ίδια ή σε διαφορετικά σημεία των κάτω άκρων. Για το λόγο αυτό, σε αρκετές περιπτώσεις χρειάζεται μία μικρή θεραπεία συντήρησης κάθε λίγα χρόνια.

Ελπίδες για τη μάχη κατά του νευροβλαστώματος στα παιδιά προσφέρει νέος συνδυασμός χημειοθεραπειών σε μεγάλες δόσεις, που υπόσχεται αύξηση του προσδόκιμου ζωής, ακόμα και ίαση.

Οπως ανακοινώθηκε στο παγκόσμιο συνέδριο ογκολογίας, που διεξήχθη στο Σικάγο, η τρίτη φάση κλινικών δοκιμών, κατά την οποία κοκτέιλ φαρμάκων χορηγήθηκαν σε μεγάλες δόσεις, έδειξε πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας.

Σύμφωνα με τη δρα Ρουθ Λαντεστάιν, καθηγήτρια Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, «δημιουργεί νέους κανόνες αντιμετώπισης του συγκεκριμένου καρκίνου του νευρικού συστήματος, που είναι πολύ διαδεδομένος στα παιδιά και από τον οποίο επιβιώνει μακροπρόθεσμα μόνο το 30% των ασθενών».

Οπως επισήμανε, ο συνδυασμός χορήγησης θεραπείας ενίσχυσης του ανοσοποιητικού συστήματος και νέων φαρμάκων μπορεί να νικήσει τη νόσο ή να αυξήσει κατά 20% το προσδόκιμο ζωής, μεγαλώνοντας τελικά κατά 50% το ποσοστό επιβίωσης.

Πηγή: Madata.gr

Το μεγάλο δάκτυλο στο πόδι έχει πολλαπλή αποστολή, από την απλή συμβολή του στην ισορροπία σε όρθια στάση μέχρι τη λειτουργική βοήθεια που προσφέρει στη σωστή βάδιση με γυμνό πόδι και με παπούτσι. Κάθε παραμόρφωσή του προκαλεί δυσκολίες, ιδιαίτερα στη βάδιση με παπούτσια. Ο λόγος είναι ότι με τις παραμορφώσεις αλλάζει το σχήμα του και δημιουργούνται προεξοχές στις οποίες αναπτύσσονται πιέσεις που ασκούνται από το παπούτσι, με πρώτο σύμπτωμα τον πόνο.

Γράφουν οι Σάββας Σουρμελής, Διευθυντής Β΄ Ορθοπαιδικής Κλινικής ΥΓΕΙΑ και Νίκος Βέργαδος, Επιμελητής Β΄ Ορθοπαιδικής Κλινικής ΥΓΕΙΑ (www.ygeia.gr)

• Τι είναι η παραμόρφωση «κότσι»;
Ο «βλαισός μέγας δάκτυλος», κοινώς κότσι, είναι μία συχνή ανατομική ανωμαλία του μεγάλου δακτύλου των ποδιών. Το μεγάλο δάκτυλο μετατοπίζεται προς τα έξω με αποτέλεσμα να δημιουργείται εξόστωση στην έσω πλευρά της άρθρωσης. Η εξόστωση τρίβεται στο δέρμα των παπουτσιών και δημιουργεί εξελκώσεις. Συνήθως τα κότσια συνοδεύονται από στροφή του δακτύλου καθώς και από παραμόρφωση με σφυροδακτυλία του δεύτερου δακτύλου, ενώ συχνά συνυπάρχουν και κάλοι πάνω στο ίδιο το κότσι ή στους άλλους δακτύλους του ποδιού.

• Πώς δημιουργείται το κότσι;
Η αιτιολογία του είναι πολυπαραγοντική. Η συνηθέστερη αιτία σχηματισμού του είναι η παρατεταμένη χρήση στενών και ακατάλληλων υποδημάτων. Ακατάλληλα θεωρούνται συνήθως τα παπούτσια με στενή μύτη και ψηλό τακούνι, που πιέζουν τα δάκτυλα σε αφύσικη θέση. Μελέτες δείχνουν ότι το 88% των γυναικών φορά στενά παπούτσια και από αυτές το 55% έχει κότσια 9 φορές συχνότερα από ότι οι άνδρες.

• Η κληρονομικότητα παίζει κάποιο ρόλο;
Η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνισή του, καθώς έχει διαπιστωθεί βλαισός μέγας δάκτυλος σε πρωτόγονες αφρικανικές φυλές που δε φόρεσαν ποτέ παπούτσια, ενώ συχνά εμφανίζεται και σε μέλη της ίδιας οικογένειας με πρώτου βαθμού συγγένεια.

• Πώς αντιμετωπίζεται το κότσι;
Στα αρχικά στάδια, όταν η παραμόρφωση δεν είναι μεγάλη, χρησιμοποιούνται ειδικοί νάρθηκες που φοριούνται τη νύχτα και διορθώνουν τη θέση του δακτύλου. Σε περίπτωση όπου η παραμόρφωση δε διορθώνεται, χρειάζεται χειρουργική επέμβαση. Η επέμβαση δε γίνεται για αισθητικούς λόγους, αλλά μόνο για λειτουργικούς. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσετε ποιο είναι το κύριο πρόβλημά σας:
Ο πόνος; Η δυσκολία να φοράτε ψηλά τακούνια;  Η δυσκολία ακόμη και με μαλακές παντόφλες;
Αν ο πόνος περιορίζεται μόνο στο κότσι, τότε ίσως τα επικάλια και τα φαρδιά, μαλακά παπούτσια να σας προστατεύουν. Αν υπάρχει πόνος και στο δεύτερο δάκτυλο, ίσως ο διαχωριστήρας δακτύλων με επικάλια στα μικρά να συμβάλλει στην ανακούφιση. Οι νάρθηκες νυκτός μπορούν να συμβάλλουν στην ανακούφιση ή και στην ελαφρά διόρθωση της παραμόρφωσης του μεγάλου δακτύλου. Στην αισθητική και λειτουργική βελτίωση ουσιαστικά μόνο η χειρουργική διόρθωση θα βοηθήσει. Στη χρήση στενών παπουτσιών το πρόβλημα είναι η οστική προπέτεια προς τα έσω (κότσι) και εκ των πραγμάτων η χειρουργική αφαίρεσή του είναι η λύση. Η χρήση ψηλών τακουνιών, εκτός του πόνου του μεγάλου δακτύλου, προκαλεί συνήθως και πόνο στις κεφαλές των μεταταρσίων (μεταταρσαλγία), οπότε δοκιμάζονται πέλματα μεταταρσαλγίας. Αν δεν υπάρξει αποτέλεσμα, τότε θα χρειαστεί χειρουργική προσέγγιση εκτός από το μεγάλο δάκτυλο και στα μετατάρσια.

• Θα ξαναφορέσω ψηλοτάκουνα παπούτσια;
Όταν γίνουν οι διορθώσεις και εξαλειφθεί ο πόνος, θα μπορείτε να φοράτε τα παπούτσια που επιθυμείτε και, το κυριότερο, θα βελτιώσετε την ποιότητα της βάδισης.

• Τι ακριβώς σημαίνει χειρουργική διόρθωση;
Πάνω από 120 διαφορετικές τεχνικές υπάρχουν στη χειρουργική πρακτική, που όλες έχουν στόχο να επαναφέρουν τον άξονα της άρθρωσης, να απομακρύνουν την εξόστωση και να ανακουφίσουν από τον πόνο. Θα γίνει κατ’ αρχάς γενική ή περιοχική αναισθησία και θα τοποθετηθεί ίσχαιμη περίδεση για να προληφθεί η αιμορραγία στο χειρουργικό πεδίο. Θα ακολουθήσει χειρουργική αφαίρεση της οστικής εξόστωσης (κότσι) στο ύψος της βάσης του μεγάλου δακτύλου, σε συνδυασμό με διατομή μαλακών μορίων γύρω από την άρθρωση της βάσης του δακτύλου. Συνήθως για να ολοκληρωθεί η διόρθωση απαιτείται συμπλήρωση με οστεοτομία του πρώτου μεταταρσίου.

• Πόσο διαρκεί το χειρουργείο;
Ο χρόνος της χειρουργικής επέμβασης διαρκεί από μισή έως 2 ώρες, ανάλογα με τη βαρύτητα, την προσβολή άλλων δακτύλων και τις αμφοτερόπλευρες επεμβάσεις. Είναι προτιμότερο εάν το πρόβλημα αφορά και στα δύο πόδια να αντιμετωπίζεται με μία χειρουργική επέμβαση.

• Υπάρχουν χειρουργικοί κίνδυνοι;
Παρότι θεωρείται από τις επεμβάσεις με πολύ μεγάλα ποσοστά επιτυχίας (αισθητική – λειτουργική), υπάρχουν κάποιες σπάνιες επιπλοκές (άμεσες και απώτερες) όπως:  Μετεγχειρητική λοίμωξη (περίπου 1,5% – το ποσοστό αυξάνεται όταν συνυπάρχουν γενικότερα προβλήματα, όπως διαβήτης, ρευματοειδής αρθρίτις, νοσήματα του κολλαγόνου).  Υπερδιόρθωση (το δάκτυλο να έχει κατεύθυνση προς τα μέσα). Να μην πωρωθεί η οστεοτομία (ψευδάρθρωση). Να μετακινηθεί η βίδα ή η βελόνα. Δυσκαμψία των δακτύλων.

Για τους παραπάνω λόγους, θα πρέπει να έχει προηγηθεί εκτενής συζήτηση με τον ιατρό σας ώστε να είστε προετοιμασμένος-η να περιμένετε μέχρι και δύο μήνες πολλές φορές για πλήρη αποκατάσταση. Δεν εμφανίζονται υποτροπές της παραμόρφωσης εφόσον η χειρουργική επέμβαση γίνεται με το σωστό και ενδεδειγμένο τρόπο για κάθε ασθενή. Αν θέλετε την εγχείρηση μόνο για κοσμητικούς λόγους ή προληπτικά, για να μην επιδεινωθεί η εικόνα του ποδιού σας, καλό είναι να την αποφύγετε.

• Θα νοσηλευθώ στο νοσοκομείο;
Την πρώτη μέρα του χειρουργείου, είναι ίσως χρήσιμη μόνο στις βαριές καταστάσεις η νοσηλεία στο νοσοκομείο για παρακολούθηση της ανάνηψης μετά την αναισθησία, του μετεγχειρητικού πόνου, της κυκλοφορίας και της αισθητικότητας των δακτύλων (έλεγχος της πίεσης των επιδέσμων).

• Θα μείνω στο κρεβάτι για μεγάλο χρονικό διάστημα;
Την επομένη κιόλας ημέρα από το χειρουργείο επιτρέπονται η στήριξη στα πόδια και η βάδιση, εφόσον είναι προστατευμένα με ειδικά υποδήματα για 4 εβδομάδες στις βαριές παραμορφώσεις.

• Πόσο χρονικό διάστημα διαρκεί η αποκατάσταση;
Προσοχή, μην παρασυρθείτε και νομίζετε ότι σε δύο εβδομάδες θα έχετε νέα πόδια, θα μπορείτε να φοράτε όποιο παπούτσι θέλετε και θα κάνετε όποιες δραστηριότητες θέλετε. Η πλήρης αποκατάσταση εξαρτάται από τη βαρύτητα των παραμορφώσεων. Στις βαριές περιπτώσεις είναι αργή, απαιτεί από 1 έως και 2 μήνες για να υποχωρήσει όλο το οίδημα, να ανακτήσουν τα πόδια την παλαιά τους ευκινησία, να φορέσετε άνετα παπούτσια και να επανέλθετε σε αθλητικές δραστηριότητες.

• Η επέμβαση γίνεται με laser;
Όχι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η διόρθωση του βλαισού μεγάλου δακτύλου είναι μία απαιτητική χειρουργική επέμβαση. Σε καμία περίπτωση δε διορθώνουμε τη βλάβη χρησιμοποιώντας διαδερμικές τεχνικές εφόσον θέλουμε οριστικό αποτέλεσμα. Τα κότσια δεν υποτροπιάζουν αν πραγματοποιηθεί σωστά η χειρουργική επέμβαση.

Το κάψιμο στο στομάχι και οι ξινίλες είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, μιας ασθένειας που σχετίζεται σημαντικά με το σύγχρονο τρόπο ζωής. Πώς, όμως, μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε και ποιες είναι οι απλές συμβουλές που μας βοηθούν;

 Γράφει ο Απόστολος Νταϊλιάνας, Γαστρεντερολόγος Νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ (www.hygeia.gr)

Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι ένα συχνό πρόβλημα που σχετίζεται με το σύγχρονο τρόπο ζωής και τις διαιτητικές συνήθειες. Το κάψιμο στο στομάχι ή πιο ψηλά στο θώρακα και το δυσάρεστο αίσθημα της αναγωγής όξινου περιεχομένου στον οισοφάγο είναι οι πιο τυπικές, αλλά όχι οι μόνες ενοχλήσεις των ανθρώπων με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Η γαστροσκόπηση είναι μία χρήσιμη εξέταση για την εκτίμηση του προβλήματος, όμως μόνο στις μισές περιπτώσεις διαπιστώνεται φλεγμονή του οισοφάγου (οισοφαγίτιδα).

Για την αποφυγή των ενοχλημάτων απαιτούνται κάποιες διαιτητικές προσαρμογές και αλλαγές στον τρόπο ζωής. Οι κυριότερες είναι η αποφυγή των λιπαρών και όξινων τροφών, του καφέ, του αλκοόλ και της σοκολάτας. Σκόπιμη είναι η διακοπή του καπνίσματος, ενώ είναι αποδεδειγμένο πως τα συμπτώματα βελτιώνονται με την απώλεια βάρους και την ανύψωση της κεφαλής του κρεβατιού. Χρήσιμες όμως είναι και η αποφυγή κατάκλισης μετά τα γεύματα όπως και η κατάκλιση στην αριστερή πλάγια θέση.

Πότε χρειάζονται φάρμακα
Για την αντιμετώπιση των πιο σοβαρών ενοχλημάτων απαιτούνται φάρμακα που μειώνουν την έκκριση των οξέων τα οποία παράγονται στο στομάχι. Άλλα φάρμακα, όπως αυτά που βελτιώνουν την κινητικότητα του στομάχου, δε φαίνεται πως είναι το ίδιο αποτελεσματικά, ενώ όσα μειώνουν τις χαλάσεις του γαστροοισοφαγικού σφιγκτήρα (δηλαδή της βαλβίδας στο κάτω μέρος του οισοφάγου) είναι υπό διερεύνηση.

Από τα φάρμακα που μειώνουν τα γαστρικά οξέα τα πιο αποτελεσματικά για την εξάλειψη των συμπτωμάτων και την επούλωση της οισοφαγίτιδας είναι οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs), με κύριο εκπρόσωπο την ομεπραζόλη. Ύστερα από 20 χρόνια ευρείας κυκλοφορίας έχει αποδειχτεί η εντυπωσιακή μακροχρόνια ασφάλεια αυτών των σκευασμάτων. Οι αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα δε φαίνεται πως είναι κλινικά σημαντικές, ενώ και η χρήση τους στην κύηση δεν αυξάνει τους κινδύνους για το έμβρυο.

Η χειρουργική αντιμετώπιση
Η ανάγκη για μακροχρόνια θεραπεία οδηγεί κάποιους ασθενείς στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, όπως η χειρουργική αντιμετώπιση για αποκατάσταση της ανεπαρκούς γαστροοισοφαγικής βαλβίδας (θολοπλαστική), που παλαιότερα γινόταν με ανοιχτή μέθοδο, και τα τελευταία χρόνια με τη λαπαροσκοπική. Όμως, ενώ η εγχείρηση είναι εξίσου αποτελεσματική με τη φαρμακευτική θεραπεία, υπάρχει πάντοτε ένα μικρό ποσοστό περιεγχειρητικής θνητότητας. Επιπλέον, κάποιοι από τους ασθενείς που υποβάλλονται σε θολοπλαστική μπορεί στη συνέχεια να δυσκολεύονται στην κατάποση, στις ερυγές και στον έμετο και να νιώθουν μετεωρισμό. Επίσης, είναι τεκμηριωμένο πως οι μισοί από αυτούς τελικά μετά την πενταετία αναγκάζονται να ξαναχρησιμοποιήσουν φάρμακα.

Η ενδεδειγμένη επιλογή
Συμπερασματικά, λοιπόν, η φαρμακευτική θεραπεία είναι η ενδεδειγμένη στη συντριπτική πλειονότητα των ασθενών. Σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σε άτομα μικρής ηλικίας, που απαιτούν υψηλές δόσεις για τον έλεγχο των συμπτωμάτων και δεν επιθυμούν ή δεν ανέχονται τη συνεχή λήψη φαρμάκων, υπάρχει ως εναλλακτική θεραπεία η λαπαροσκοπική θολοπλαστική. Αντίθετα, για τους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική θεραπεία, απαιτείται μελέτη με 24ωρη pHμετρία, αντιστασιομετρία (εμπέδηση) και μανομετρία. Τα φάρμακα είναι τόσο αποτελεσματικά που η «ανθεκτική» στη φαρμακευτική θεραπεία γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, η οποία είναι και η συχνότερη αιτία για εγχείρηση (σε ποσοστό 88%), μπορεί τελικά να έχει άλλα αίτια και να μην αντιμετωπιστεί με τη θολοπλαστική.

Στο μέλλον, ο ασθενής θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε φαρμακευτική, χειρουργική και ενδοσκοπική θεραπεία. Η τελευταία προσφέρει τη δυνατότητα ανακατασκευής της γαστροοισοφαγικής βαλβίδας, με τη βοήθεια του γαστροσκοπίου, χωρίς εγχείρηση. Ήδη είναι σε εξέλιξη μελέτες που εξετάζουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα τέτοιων ενδοσκοπικών μεθόδων. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο ασθενής θα πρέπει να είναι καλά ενημερωμένος από τον ιατρό του για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της κάθε θεραπευτικής επιλογής.

Ολοκληρώθηκε χθες το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Βιοϊατρικής και Ιατροτεχνολογικού Εξοπλισμού στην Καβάλα που διεξήχθει με τη συνεργασία του Τμήματος Βιοϊατρικής και Τεχνολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης.

Μεταξύ των σημαντικών επιστημονικών ανακοινώσεων ιδιαίτερης σημασίας ήταν αυτή του καθηγητή χειρουργικής και ογκολογίας της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ κ. Gordon Wishart, ο οποίος παρουσίασε το θέμα: “Καρκίνος του μαστού: Νέα τεχνική βιοψίας του φρουρού λεμφαδένα χωρίς τη χρήση ραδιοϊσσοτόπων“.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα πρωτοποριακό λογισμικό που φέρει την ονομασία “Predict” και το οποίο υπολογίζει το προσδόκιμο της δεκαετούς επιβίωσης των ασθενών με καρκίνο του μαστού και βοηθάει στην επιλογή της κατάλληλης θεραπείας.

Όπως τόνισε ο καθηγητής Wishart μέχρι σήμερα η πρόβλεψη της επιβίωσης και τους είδους της μετεγχειρητικής θεραπείας στις γυναίκες ασθενείς με καρκίνο του μαστού γινόταν με βάση τα στοιχεία από την πείρα του θεράποντος γιατρού ή από μελέτες, αλλά οι προβλέψεις αυτές δεν ήταν πάντα ακριβείς. Η νέα μέθοδος “Predict” επιτρέπει στους γιατρούς να εισαγάγουν ως υπολογιστικό δεδομένο το εάν ο όγκος έχει διαγνωστεί στο πλαίσιο του προληπτικού ελέγχου ή αν έχουν εκδηλωθεί συμπτώματα στο μαστό και η ασθενής έχει ήδη επισκεφθεί κάποιο γιατρό.

Τα αποτελέσματα έρευνας σύμφωνα με τον καθηγητή Whisart έδειξαν ότι οι γυναίκες στις οποίες η διάγνωση των όγκων έγινε πριν παρουσιάσουν συμπτώματα έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης από εκείνες που παρουσίασαν ήδη τα πρώτα συμπτώματα.

Να σημειωθεί ότι η ερευνητική ομάδα της πανεπιστημιακής κλινικής του Κέμπριτζ στο πλαίσιο της θεραπείας του καρκίνου του μαστού εφαρμόζει μια καινοτομία τεχνικής βιοψίας του φρουρού λεμφαδένα χωρίς τη χρήση ραδιοϊσσοτόπων με ποσοστό επιτυχίας 95%. Η τεχνική της πανεπιστημιακής κλινική του Κέμπριτζ αντικαθιστά τη χρήση ραδιοϊσσοτόπων με μια νέα φωσφορίζουσα χρωστική ουσία και με τη βοήθεια μιας ειδικά κατασκευασμένης κάμερας εντοπίζει το φρουρό λεμφαδένα ο οποίος αφαιρείται και στη συνέχεια ακολουθεί ο καθαρισμός της μασχάλης από τους άλλους λεμφαδένες.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι η πρόγνωση και ο προγραμματισμός της πρόσθετης θεραπείας μετά από χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης όγκου από το μαστό εξαρτάται από το αν ο φρουρός λεμφαδένας είναι θετικός ή αρνητικός. Αν είναι αρνητικός τότε και το υπόλοιπο των λεμφαδένων κάτω από τη μασχάλη είναι αρνητικοί.

Η τεχνική αυτή από το 2010 εφαρμόζεται και στην Ελλάδα σε ιδιωτικό διαγνωστικό θεραπευτικό κέντρο της Αθήνας.

Δωρεάν αναπνευστικό έλεγχο, με τη βοήθεια της κινητής μονάδας σπιρομέτρησης, πραγματοποιεί η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία, τη Δευτέρα 30 και την Τρίτη 31 Μαΐου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος, όπως έχει ορισθεί η τελευταία μέρα του Μαΐου.

Οι έλεγχοι θα πραγματοποιούνται τις δυο μέρες στην πλατεία Κλαυθμώνος, από τις 9.30 το πρωί μέχρι τις 2.30 το μεσημέρι.

Τι είναι η σπιρομέτρηση
Σπιρομέτρηση είναι ένας έλεγχος του πόσο καλά αναπνέει κανείς και μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση διαφόρων αναπνευστικών παθήσεων. Η εξέταση δεν πονάει και συνήθως διαρκεί περίπου 5 λεπτά. Απαιτεί να πάρει κανείς βαθιά εισπνοή και στη συνέχεια να εκπνεύσει με δύναμη. Εκπνέετε μέσα σε μια συσκευή που αποκαλείται σπιρόμετρο και υπολογίζει τον αέρα στους πνεύμονές σας και πόσο γρήγορα μπορείτε να τον εκπνεύσετε.

31 Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος
Το κάπνισμα αποτελεί σήμερα την πρώτη αιτία νοσηρότητας παγκοσμίως. Σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με μια σειρά από παθολογικές καταστάσεις, όπως ο καρκίνος στον πνεύμονα και σε άλλα όργανα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα καρδιακά νοσήματα, η περιφερική αγγειακή νόσος, η εγκεφαλική αγγειακή νόσος, η ελαττωματική εμβρυϊκή ανάπτυξη (σωματικά και νευρολογικά), το μειωμένο βάρος γέννησης κ.α.

Σημαντική βοήθεια σε όσους επιθυμούν να απαλλαγούν από το κάπνισμα προσφέρουν τα Ιατρεία Διακοπής Καπνίσματος, τα οποία λειτουργούν σε διάφορες περιοχές της χώρας.
Στα Ιατρεία Διακοπής Καπνίσματος η αντιμετώπιση του καπνιστή είναι συστηματική και πολύπλευρη, ενώ προτείνονται λύσεις για τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην προσπάθεια του να σταματήσει το κάπνισμα. Σε κάθε ιατρείο υπάρχει πνευμονολόγος που προσφέρει επιστημονικά τεκμηριωμένη αντιμετώπιση με φαρμακευτική ή μη αγωγή, στηρίζει τον ασθενή σε όλη τη διάρκεια της προσπάθειας του και του μαθαίνει νέους τρόπους συμπεριφοράς μακριά από το τσιγάρο, ελέγχου του σωματικού βάρους και υιοθέτησης ενός υγιέστερου τρόπου ζωής.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλέσετε το 1142, ενώ καλώντας το 1535 μπορείτε να κλείσετε ραντεβού σε κάποιο Ιατρείο Διακοπής Καπνίσματος.

Η ανακάλυψη ότι το παιδί σας είναι θύμα εκφοβισμού ή ότι το παιδί σας εκφοβίζει άλλους δημιουργεί πολύ άγχος και αναστάτωση. Οι περισσότεροι γονείς αρχικά αισθάνονται θυμό, σύγχυση και ενοχή.
Οι ακόλουθες πληροφορίες έχουν δημιουργηθεί για να σας παρέχουν χρήσιμες στρατηγικές στην αντιμετώπιση περιστατικών εκφοβισμού.

Τι είναι Εκφοβισμός;
Εκφοβισμός είναι όταν κάποιος, ή μια ομάδα ατόμων, που έχουν περισσότερη δύναμη κατά τη συγκεκριμένη στιγμή σκόπιμα στενοχωρούν ή βλάπτουν ένα άλλο άτομο σε περισσότερες από μία περιπτώσεις. Ο εκφοβισμός περιλαμβάνει σωματικό εκφοβισμό όπως χτύπημα, προφορικό εκφοβισμό όπως βρισιές και έμμεσο εκφοβισμό όπως διάδοση φημών.

Εκφοβισμός Δεν είναι
• κατάσταση όπου υπάρχει αμοιβαία σύγκρουση – δηλ. ισορροπία δύναμης όπου οι μαθητές είναι και οι δύο
αναστατωμένοι και συνήθως θέλουν επίλυση του προβλήματος.

• Kοινωνική απόρριψη ή απέχθεια (εκτός αν είναι επαναλαμβανόμενη πράξη και απευθύνεται προς συγκεκριμένο πρόσωπο).

• Μοναδικά επεισόδια αγριότητας ή κακίας ή τυχαίες πράξεις επιθετικότητας ή τρομοκράτησης.

Πώς μπορώ να γνωρίζω αν το παιδί μου είναι θύμα εκφοβισμού;
Μερικά από τα σημάδια ότι το παιδί σας είναι θύμα εκφοβισμού περιλαμβάνουν:

• να είναι απρόθυμο ή να αρνείται να πηγαίνει στο σχολείο

• να αισθάνεται άρρωστο τα πρωινά

• να κάνει σκασιαρχείο

• να πηγαίνει άσχημα με τη σχολική του εργασία

• να γίνεται ακοινώνητο, ν’ αρχίζει να τραυλίζει, να του λείπει η αυτοπεποίθηση

• να αποκοιμάται κλαίγοντας, να έχει εφιάλτες

• να ζητά χρήματα ή να αρχίσει να κλέβει (για να πληρώνει τον εκφοβιστή)

• να αρνείται να μιλήσει για το τι δεν πάει καλά

• να έχει ανεξήγητους μώλωπες, τραύματα, γρατσουνιές

• να αρχίσει να εκφοβίζει άλλα παιδιά ή αδέλφια του

• να γίνεται επιθετικό και παράλογο

Τι μπορώ να κάνω αν το παιδί μου είναι θύμα εκφοβισμού;

Βήμα 1: Ακούστε προσεκτικά το παιδί σας και δείξτε ενδιαφέρον και υποστήριξη.

Βήμα 2: Δώστε λογικές συμβουλές – μην ενθαρρύνετε το παιδί σας να προβάλει αντίσταση, αυτό είναι πολύ πιθανό να αυξήσει τον εκφοβισμό.

Βήμα 3: Βοηθήστε το παιδί σας να αναπτύξει θετικές στρατηγικές συμπεριλαμβανομένων:

• να λέει άσε με ήσυχο και ήρεμα να απομακρύνεται

• να αποφεύγει καταστάσεις που θα μπορούσαν να το εκθέσουν σε περαιτέρω εκφοβισμό

• να κάνει νέους φίλους.

Βήμα 4: Κάνετε στο παιδί σας τις ακόλουθες ερωτήσεις για να καταλάβετε αν υπάρχει επαναλαμβανόμενο πρόβλημα:

• Τι, πού και πότε συνέβη το επεισόδιο;

• Ποιος εμπλεκόταν σε κάθε περίπτωση;

• Το είδε κανένας άλλος, και, αν ναι, ποιός;

• Ποιές λύσεις έχουν δοκιμαστεί μέχρι τώρα;

• Τα ονόματα οποιονδήποτε δασκάλων που είναι ενήμεροι του προβλήματος.

Βήμα 5: Συνεργαστείτε με το σχολείο του παιδιού σας για να λύσετε το πρόβλημα. Τα σχολεία παίρνουν τις
υποχρεώσεις τους σε σχέση με εκφοβιστική συμπεριφορά πολύ σοβαρά και έχουν περισσότερη επιτυχία όταν οι
γονείς συνεργάζονται με το σχολείο για να λύνουν το πρόβλημα του εκφοβισμού.

Να θυμάστε, αν εσείς δεν ήσαστε ενήμεροι ότι το παιδί σας ήταν θύμα εκφοβισμού, τότε ίσως ούτε και οι δάσκαλοι του παιδιού σας να μην το γνώριζαν.

Εσείς θα πρέπει:
• Να κλείσετε ραντεβού με το δάσκαλο του παιδιού σας και να κάνετε σημειώσεις σχετικά με τα σημεία που
θέλετε να συζητήσετε πριν τη συνάντηση.

• Στη συνάντηση να προσπαθήσετε να παραμείνετε ήρεμοι και να παρουσιάσετε τις πληροφορίες με τρόπο
που να καθιστά σαφές ότι εσείς και το σχολείο εργάζεστε ως συνεργάτες στην προσπάθεια να διορθώσετε αυτό το πρόβλημα. Το σχολείο θα χρειαστεί χρόνο για να διερευνήσει και να μιλήσει σε δασκάλους και, πιθανόν, άλλους
μαθητές.

Βήμα 6: Μπορείτε να κάνετε μετέπειτα τηλεφώνημα για να δείτε τι έχει γίνει ή εναλλακτικά να ρωτήσετε το σχολείο πότε μπορείτε να περιμένετε ότι θα επικοινωνήσει εκ νέου μαζί σας.

Βήμα 7: Συνεργαστείτε με το σχολείο για να καθιερώσετε ένα σχέδιο για αντιμετώπιση της παρούσας κατάστασης και μελλοντικών επεισοδίων εκφοβισμού. Πριν φύγετε, ζητήστε διευκρίνιση σχετικά με τα επόμενα βήματα στο σχέδιο.

Βήμα 8: Αν χρειάζεται, ζητήστε να συμμετάσχει και ο/η σύμβουλος του σχολείου.

Βήμα 9: Ενθαρρύνετε το παιδί σας να αναφέρει οποιαδήποτε περαιτέρω επεισόδια εκφοβισμού σε δάσκαλο που εμπιστεύεται στο σχολείο.

Τι ΔΕΝ θα πρέπει να κάνω αν το παιδί μου είναι θύμα εκφοβισμού;
• Μην πλησιάζετε άμεσα οποιοδήποτε άλλο μαθητή που πιστεύετε ότι μπορεί να έχει εμπλακεί στον εκφοβισμό του παιδιού σας.

• Μην προσπαθείτε να ξεκαθαρίσετε τα θέματα με τους γονείς του/της. Αυτό συνήθως δεν αποφέρει
αποτέλεσμα και κάνει την κατάσταση πολύ χειρότερη.

Τι γίνεται αν το παιδί μου εκφοβίζει άλλους;
• Αντιδράστε ήρεμα και όχι απολογητικά, και δεσμευθείτε να συνεργαστείτε με το σχολείο για να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα με χρήσιμο τρόπο.

• Δείτε την κατάσταση σαν μια ευκαιρία για να μάθει το παιδί σας σημαντικά αναπτυξιακά μαθήματα.

Τι ΔΕΝ θα πρέπει να κάνω αν το παιδί μου εκφοβίζει άλλους;
• Μην πλησιάσετε άμεσα το μαθητή που ήταν θύμα εκφοβισμού ή την οικογένειά του και μην προσπαθήσετε
να κάνετε άλλους γονείς να ταχθούν με το μέρος του παιδιού σας.

Τι μπορώ να κάνω εγώ για να μειωθεί η εκφοβιστική συμπεριφορά στο σχολείο;
• Αναφέρετε όλα τα επεισόδια εκφοβισμού στο σχολείο, όχι απλώς επεισόδια που συμβαίνουν στο δικό σας
παιδί.

• Κάνετε γνωστό στο παιδί σας πόσο πολύ αποδοκιμάζετε τον εκφοβισμό και γιατί.

• Οποιοδήποτε είδος εκφοβισμού στο σπίτι θα πρέπει να αποφεύγεται, και ο σεβασμός προς άλλους θα πρέπει να διαπλάθεται και να ενθαρρύνεται.

• Μιλάτε στο παιδί σας για τις ποιότητες που σχετίζονται με στοργικές φιλίες και αποθαρρύνετέ το από το να μένει σε ‘φιλίες’ όπου το κακομεταχειρίζονται ή δεν το σέβονται.

Πηγή: www.eduweb.vic.gov.au

Άλλοι χρήσιμοι ιστοχώροι:

Κώδικας Διαγωγής Μαθητών
(Student Code of Conduct): www.sofweb.vic.edu.au/wellbeing/welfare/conduct.htm

Εκφοβισμός. Αποκλείεται!
(Bullying. No Way!): www.bullyingnoway.com.au

Μια νέα πρωτεΐνη, που εμπλέκεται άμεσα στην αντίσταση που προβάλλει ο οργανισμός στα φάρμακα για τον καρκίνο του μαστού, εντόπισε μια ομάδα επιστημόνων στη Βρετανία, με επικεφαλής Έλληνα ερευνητή. Η ανακάλυψη μπορεί να προσφέρει μελλοντικά ένα νέο “στόχο” στο πλαίσιο νέου τύπου φαρμακευτικών θεραπειών για τη συγκεκριμένη νόσο.

Οι ερευνητές του Imperial College του Λονδίνου, με επικεφαλής τον Γιώργο Γιαμά του Τμήματος Χειρουργικής και Καρκίνου, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ιατρικό περιοδικό “Nature Medicine”, κάνοντας πειράματα με ποντίκια, ανακάλυψαν ότι αν μπλόκαραν με γενετικές τεχνικές την παραγωγή της πρωτεΐνης LMTK3, μπορούσαν να συρρικνώνουν σημαντικά τους καρκινικούς όγκους. Τώρα, οι επιστήμονες αναζητούν νέα φάρμακα που θα μπορούν να επιτύχουν ανάλογο αποτέλεσμα στους ανθρώπους.

Περισσότεροι από τα δύο τρίτα των όγκων του μαστού περιέχουν υποδοχείς οιστρογόνου, δηλαδή χρειάζονται τη συγκεκριμένη ορμόνη για να αναπτυχθούν, άρα είναι δυνατό να εφαρμοστεί σε αυτές τις περιπτώσεις η θεραπεία με αντι-οιστρογόνα φάρμακα, όπως το “ταμοξιφέν”. Όμως, αρκετοί ασθενείς αναπτύσσουν αντίσταση σε αυτού του είδους την φαρμακευτική θεραπεία και τα φάρμακα τελικά δεν είναι πια αποτελεσματικά.

Η νέα μελέτη εστίασε σε αυτό ακριβώς το πρόβλημα και διαπίστωσε ότι τα καρκινικά κύτταρα γίνονται πιο ευάλωτα στα φάρμακα, αν μπλοκαριστεί η δράση της πρωτεΐνης LMTK3, διαδικασία που οδηγεί σε σημαντική μείωση του μεγέθους των όγκων, καθώς παύει να διευκολύνεται η ανάπτυξή τους.

Μετρώντας το επίπεδο της συγκεκριμένης πρωτεΐνης σε δείγματα ιστών από γυναίκες με καρκίνο του μαστού, οι ερευνητές βρήκαν ότι όσες είχαν υψηλότερα επίπεδα LMΤK3 στους όγκους τους, έτειναν να ζουν λιγότερο χρόνο και ήταν λιγότερο πιθανό να ανταποκριθούν στην ορμονοθεραπεία. Ακόμα, διαπίστωσαν ότι συγκεκριμένες μεταλλάξεις στο γονίδιο που ρυθμίζει την LMTK3 συσχετίζονται με τον χρόνο επιβίωσης μιας ασθενούς.

Έτσι πλέον αναζητούνται νέου τύπου φάρμακα, τα οποία θα μπλοκάρουν τη δράση της πρωτεΐνης LMTK3, αποτρέποντας τις ασθενείς να αποκτούν αντίσταση στην ορμονοθεραπεία. Οι ερευνητές όμως εκτιμούμ ότι θα χρειαστούν πέντε έως δέκα χρόνια μέχρι να διασφαλιστεί ότι αυτά τα νέα φάρμακα θα είναι ασφαλή για χρήση από τους ανθρώπους.