Author: Papanikolaou

Η βρογχιολίτιδα παρουσιάζεται πολύ συχνά σε μωρά ηλικίας 1-18 μηνών. Εμφανίζεται συχνά σε επιδημίες κατά τη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης. Οφείλεται συνήθως σε έναν ιό που λέγεται αναπνευστικός συγκυτιακός ιός ή σε άλλους ιούς όπως ο ιός της ινφλουέντσας, παραϊνφουέντσας και αδενοϊός. Οι πιο πάνω ιοί προσβάλουν τους πνεύμονες και πιο συγκεκριμένα τα βρογχιόλια (μικροί σωλήνες που μεταφέρουν τον αέρα στους πνεύμονες). Η μόλυνση αυτή προκαλεί οίδημα (φούσκωμα) και υπερπαραγωγή φλεγμάτων. Το αποτέλεσμα είναι να μπλοκάρονται τα βρογχιόλια και ο αέρας να μην μπορεί εύκολα να κυκλοφορεί.

 

Συμπτώματα
Το κυρίως σύμπτωμα είναι η δυσκολία στην αναπνοή. Τα πρώτα συμπτώματα μοιάζουν με αυτά του κοινού κρυολογήματος, μυτούλα που τρέχει και βήχα. Ο βήχας σταδιακά επιδεινώνεται και το παιδί αρχίζει να δυσκολεύεται να αναπνεύσει. Το στήθος του παιδιού “σφυρίζει”. Ο ρυθμός της αναπνοής αυξάνεται, καθώς επίσης και οι σφύξεις της καρδίας. Τα σημεία μεταξύ των πλευρών μπορεί να μπαινοβγαίνουν κατά την αναπνοή. Το παιδί μπορεί να έχει πυρετό, αλλά δεν είναι απαραίτητο σύμπτωμα. Το χαρακτηριστικό με τα παιδιά που πάσχουν από βρογχιολίτιδα είναι ότι παρά τη δύσπνοιά τους είναι ζωηρά.

 

Η ασθένεια διαρκεί περίπου 7-10 μέρες.Υπάρχουν όμως περιστατικά που διαρκούν περισσότερες μέρες. Σπάνια είναι πολύ σοβαρά και χρειάζονται να νοσηλευτούν σε νοσοκομείο. Σπάνια μπορεί να παρουσιάσουν επιπλοκές όπως πνευμονία και ωτίτιδα.

 

Η θεραπεία
Τα περισσότερα περιστατικά βρογχιολίτιδας αντιμετωπίζονται στο σπίτι με οδηγίες από τον παιδίατρο. Τα παιδιά με βρογχιολίτιδα μπορεί να ανταποκριθούν στα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για το άσθμα. Τα φάρμακα αυτά χορηγούνται εισπνεόμενα. Αν το παιδί έχει πυρετό, τότε χρειάζεται να χορηγείτε κάποιο αντιπυρετικό. Αντιβίωση δε χρειάζεται , εκτός εάν το κρίνει ο παιδίατρος σας.
Ο ξηρός αέρας επιδεινώνει το βήχα. Αντίθετα, η εισπνοή ζεστών υδρατμών μπορεί να βοηθήσει. Ευκάλυπτος μπορεί να οφελήσει. Όρθια στάση και ανέβασμα του κεφαλιού στον ύπνο μπορεί επίσης να βοηθήσει.
Το κάπνισμα επιδεινώνει αναμφίβολα το βήχα. Μην αφήνετε κανένα να καπνίζει μέσα στο σπίτι ή κοντά στο παιδί σας.

 

Προσοχή στα παρακάτω συμπτώματα
1. Η αναπνοή γίνεται όσο περνά ο καιρός δυσκολότερη.
2. Το παιδί γίνεται μπλε ή παθαίνει άπνοιες.
3. Παρουσιάσει ψηλό πυρετό.
4. Δε μπορεί να πιει το 50% υγρών που πίνει κανονικά ή κάνει εμετούς.

Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες τη Νεογνολόγο – Παιδίατρο, Χρυσή Παπαζαφειράτου

Διαβάστε ακόμη: Γιατί τα παιδιά παθαίνουν περισσότερες λοιμώξεις του αυτιού από τους ενήλικες;

Διαβάστε ακόμη: Γιατί τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα στις ιώσεις;

Διαβάστε ακόμη: Πώς θα καταλάβω ότι το παιδί μου έχει λαρυγγίτιδα και πότε να καλέσω τον παιδίατρο;

Σοκαριστικά είναι τα αποτελέσματα μιας βρετανικής έρευνας σύμφωνα με την οποία περισσότερα από 1.000 κορίτσια κάτω των 15 ετών υποβάλλονται σε άμβλωση, με τις περισσότερες επεμβάσεις να γίνονται στην ηλικία των 12 και 13 ετών, μόλις τα κορίτσια ξεκινούν τη ζωή τους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Κάθε χρόνο, σύμφωνα με την έρευνα, 4.000 αμβλώσεις γίνονται σε κορίτσια που δεν έχουν συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους, τη νόμιμη ηλικία όπου η έφηβη μπορεί να κάνει την επέμβαση με τη συγκατάθεσή της.

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι από το 2002 περισσότερες από 35.262 αμβλώσεις έχουν γίνει σε έφηβες κάτω των 16. Πέρσι 3.718 κάτω των 15 έκαναν άμβλωση, συμπεριλαμβανομένων 1.042 κοριτσιών που ήταν 14 ή μικρότερες.

Τα περισσότερα κορίτσια που κάνουν αμβλώσεις έχουν μόλις μπει στην εφηβεία και διανύουν την πρώτη περίοδο της έμμηνου ρήσεως.

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, τα μικρά παιδιά, ενστικτωδώς παίζουν με άλλα παιδιά της ίδιας εθνικότητας.
Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Concordia, του Μόντρεαλ, μελέτησαν έξι παιδικούς σταθμούς της πόλης και παρατήρησαν τη συμπεριφορά των παιδιών με καταγωγή από Ασία, Καναδά και Γαλλία. Η επικεφαλής της έρευνας, Nadine Girouard δήλωσε πως, «αντιληφθήκαμε πως τα παιδιά προτιμούσαν να κάνουν παρέα και να παίζουν με τα ομοεθνή τους. Αυτό που προκαλεί το ενδιαφέρον είναι πως όταν βάλαμε ένα παιδί με ένα άλλο διαφορετικής φυλής, τότε προτίμησε το μοναχικό παιχνίδι».

Στη συνέχεια, κατέληξαν πως είναι θέμα διαφορετικού πολιτισμού και κουλτούρας. Παρατήρησαν πως τα παιδιά από την Ασία ήταν πιο αφηρημένα και ότι αυτά από Καναδά και Γαλλία, πως μιλούσαν αρκετά. Επίσης η Girouard συμπλήρωσε πως, «στην Καναδική κουλτούρα οι κοινωνικοί τύποι παίζουν σημαντικό ρόλο, ενώ στην ασιατική η αυτοσυγκράτηση και η συνεργασία».

Τα ευρήματα δημοσιεύονται στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας

Η ίδια η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο να γεννηθεί μωρό με το σύνδρομο Ντάουν, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι υψηλές δόσεις των ορμονικών φαρμάκων που συνοδεύουν την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, μπορεί να προκαλέσουν γενετικές ανωμαλίες στα ωάρια, ιδίως των γυναικών άνω των 35 ετών.

Οι ερευνητές από οκτώ χώρες, με επικεφαλής τον Άλαν Χαντισάϊντ, διευθυντή του Κέντρου Γονιμότητας, Γυναικολογίας και Γενετικής της Γέφυρας του LondonBridge, παρουσίασαν τη σχετική μελέτη στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας (ESHRE) στη Στοκχόλμη, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και τη βρετανική «Γκάρντιαν».

Οι επιστήμονες ανέπτυξαν ένα νέο τεστ που εντοπίζει χρωμοσωματικές ανωμαλίες στα ωάρια και το οποίο θα μπορούσε, όπως είπαν, να φέρει «επανάσταση» στη υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, βοηθώντας τις μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες να προσδιορίσουν καλύτερα τις πιθανότητες απόκτησης μωρού, ώστε να μην ταλαιπωρούνται άσκοπα με αλλεπάλληλες προσπάθειες.

Όμως το νέο τεστ, πρόσθεσαν, παρέχει επίσης ορισμένες ανησυχητικές ενδείξεις ότι η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο σύλληψης μωρού με σύνδρομο Ντάουν. «Δεν έχουμε ακόμα άμεσα στοιχεία και δεν θέλω να ανησυχήσω τις γυναίκες», δήλωσε ο Χαντισάϊντ.

Οι ανισορροπίες στους αριθμούς των χρωμοσωμάτων, καθώς τα ωάρια ωριμάζουν, προκαλούν ανωμαλίες στο έμβρυο και τελικά αποβολή του, ενώ αν ειδικότερα υπάρχει ένα πρόσθετο χρωμόσωμα 21, τότε το μωρό πάσχει από σύνδρομο Ντάουν. Το νέο τεστ εντοπίζει έγκαιρα -κατά τη φάση «μείωσης» των ωοκυττάρων- ποια ωάρια (που έχουν γονιμοποιηθεί εξωσωματικά από το σπέρμα του συντρόφου) είναι υγιή και ποια όχι. Συνεπώς δείχνει κατά πόσο η γυναίκα έχει νόημα να μπει στη διαδικασία της εμφύτευσης του ωαρίου και της εγκυμοσύνης.

Οι κλινικές γονιμότητας χορηγούν ισχυρές ορμόνες στις γυναίκες για να βοηθήσουν στην παραγωγή περισσότερων ωαρίων, τα οποία στη συνέχεια γονιμοποιούνται στο εργαστήριο και μερικά μεταφέρονται στην μήτρα, με την ελπίδα ότι θα εξελιχτούν σε πλήρη κύηση. Όσο πλησιάζει η ηλικία της εμμηνόπαυσης, τόσο τα παραγόμενα ωάρια παρουσιάζουν αυξημένο ποσοστό ανωμαλιών, αν και το ποσοστό αυτό διαφέρει πολύ από γυναίκα σε γυναίκα.

Το νέο τεστ μπορεί να διαγνώσει πόσα (ίσως και όλα) ωάρια που έχουν ληφθεί από τη γυναίκα μετά την ορμονοθεραπεία, είναι ακατάλληλα για εμφύτευση στην μήτρα, οπότε η γυναίκα θα πρέπει να καταφύγει στη δωρεά ξένων υγιών ωαρίων. Από την άλλη, το τεστ μπορεί να δείξει έγκαιρα ότι μια γυναίκα παράγει μόνη της μεγάλο ποσοστό υγιών ωαρίων, οπότε έχει αυξημένες πιθανότητες να μείνει έγκυος με δικό της ωάριο.

Η ίδια τεχνική μπορεί να εντοπίσει τα ανώμαλα ωάρια και έτσι να μειώσει την πιθανότητα για «Ντάουν». Όμως οι ερευνητές βρήκαν ανησυχητικές -αν και προς το παρόν ανεπιβεβαίωτες- ενδείξεις ότι η ίδια η διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής μπορεί να οδηγεί στη γέννηση περισσότερων μωρών με το συγκεκριμένο σύνδρομο. Μετά την εντατική ορμονοθεραπεία, τα γονιμοποιημένα ωάρια φέρουν διακριτές χρωμοσωματικές ανωμαλίες, αρκετά διαφορετικές από αυτές που έχουν τα ωάρια, τα οποία έχουν ληφθεί φυσιολογικά, χωρίς δηλαδή να προηγηθεί η χορήγηση ορμονών.

Η ορμονική διέγερση των ωοθηκών σε μερικές γυναίκες φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι έξτρα ορμόνες διασπούν την «κόλλα» που συγκρατεί τα 23 χρωμοσώματα μαζί κατά την κρίσιμη φάση της κυτταρικής μείωσης, με συνέπεια οι αριθμοί των χρωμοσωμάτων να ανακατεύονται στα ωοκύτταρα πριν τη γονιμοποίησή τους.

Τα μωρά ήδη από την ηλικία των τριών μηνών, αρκετά νωρίτερα από ό,τι πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες, είναι σε θέση να ανταποκριθούν στα συναισθήματα που κρύβονται στις ανθρώπινες φωνές στο περιβάλλον τους, ακόμα και όταν κοιμούνται, σύμφωνα με μια νέα βρετανική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντέκλαν Μέρφι του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής του King’s College του Λονδίνου και την δρα Έβελιν Μέρκιουρ του University College του Λονδίνου, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό βιολογίας “Current Biology”, σύμφωνα με το BBC και το “New Scientist”, μελέτησαν με τη βοήθεια της λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI) τον εγκέφαλο 21 κοιμισμένων μωρών ηλικίας τριών έως επτά μηνών. Διαπίστωσαν ότι ο νηπιακός εγκέφαλος ανταποκρίνεται διαφορετικά, ανάλογα με το συναισθηματικό περιεχόμενο των φωνών και των ποικίλων ήχων (γέλιων, κλαμάτων, φταρνισμάτων, άλλων θορύβων όπως τρεχούμενου νερού ή παιγνιδιών) στο περιβάλλον.

Μέχρι τώρα οι επιστήμονες δεν ήταν βέβαιοι από πόσο νωρίς ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλος του μωρού αποκτά την ικανότητα να αντιλαμβάνεται και να επεξεργάζεται φωνές και συναισθήματα. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα νέα ευρήματα θα τους βοηθήσουν να ξεχωρίσουν το διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης του αυτιστικού εγκεφάλου από τον μη αυτιστικό και γενικότερα να ρίξουν φως στην εμφάνιση των νευροψυχολογικών διαταραχών, όπως η σχιζοφρένεια.

Η έρευνα έδειξε ότι ο βρεγματικός λοβός ενεργοποιείται και στα μωρά, ακριβώς όπως και στους ενηλίκους, όταν ακούνε τον ήχο ανθρωπίνων φωνών. Ειδικότερα, η μεταιχμιακή περιοχή του εγκεφάλου των τρίμηνων μωρών ανταποκρίνεται πιο έντονα στους λυπητερούς και γενικότερα στους δυσάρεστους ήχους, ενώ δεν φαίνεται να ξεχωρίζει ανάμεσα στους ουδέτερους και τους θετικούς/ευχάριστους ήχους.

Μυστήριο πάντως παραμένει για ποιο λόγο ο εγκέφαλος ενός κοιμισμένου μωρού μπορεί τόσο πρόωρα να συντονίζεται με τους ήχους του εξωτερικού περιβάλλοντος, ιδίως τους αρνητικούς. Ίσως, κατά τους επιστήμονες, αυτό συμβαίνει επειδή, για εξελικτικούς λόγους, ο άνθρωπος από τις πρώτες στιγμές της ζωής του βρίσκεται σε μια κατάσταση εγρήγορσης για λόγους επιβίωσης.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας αναφερόμενη στα μικρά παιδιά και στο τι σημαίνει για την υγεία τους να μιλούν από το κινητό προειδοποιεί: τα παιδιά έχουν διπλάσιες πιθανότητες συγκριτικά με τους ενηλίκους να εμφανίσουν καρκίνο εξαιτίας της χρήσης κινητών τηλεφώνων. Αυτό συμβαίνει επειδή ο παιδικός εγκέφαλος απορροφά διπλάσιες ποσότητες ακτινοβολίας.

Οπως αναφέρει στα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στην ιατρική επιθεώρηση «The Lancet» ο καθηγητής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας Ρόμπερτ Μπαν, ο εγκέφαλος δέχεται υψηλά επίπεδα ραδιοσυχνοτήτων όταν κρατάμε το κινητό κοντά στο αφτί. «Οταν το κινητό χρησιμοποιείται από παιδιά, παρατηρείται διπλάσια εναπόθεση ενέργειας ραδιοσυχνοτήτων στον εγκέφαλό τους και δεκαπλάσια στον μυελό των οστών του κρανίου τους» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ρόμπερτς, ο οποίος συνιστά να μένουν μακριά από κινητά τηλέφωνα τα παιδιά.

«Η χρήση εξοπλισμού hands-free μειώνει την έκθεση του εγκεφάλου στην ακτινοβολία, αλλά μπορεί να την αυξάνει σε άλλα μέρη του σώματος» εξηγεί. Ηδη στη Γαλλία έχουν απαγορευτεί οι διαφημίσεις κινητών τηλεφώνων προκειμένου να περιοριστεί η χρήση τους από παιδιά.

Η τελευταία έκθεση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας αναφορικά με τα κινητά κατέληγε στο συμπέρασμα ότι αυτά είναι «πιθανώς καρκινογόνα για τον άνθρωπο» κατατάσσοντάς τα στη μεσαία θέση της κλίμακας δραστηριοτήτων που προκαλούν καρκίνο, κάτω από το κάπνισμα και τα σολάριουμ και πάνω από τον μόλυβδο και την ουσία DDT που υπάρχει στα εντομοκτόνα, για τα οποία υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες.

Τα αποτελέσματα αυτά προέκυψαν ύστερα από τη μελέτη είκοσι ενός αξιόπιστων επιστημονικών ερευνών που πραγματοποιηθήκαν σε δεκατέσσερις χώρες. Η ΠΟΥ ωστόσο επισημαίνει την ανάγκη διεξαγωγής περισσότερων ερευνών αναφορικά με τους κινδύνους που κρύβει η χρήση κινητών τηλεφώνων για την υγεία μας προκειμένου η επιστημονική κοινότητα να μπορέσει να εξαγάγει σαφέστερα συμπεράσματα.

Αισιόδοξο το μήνυμα από τους ερευνητές του ισραηλινού Ινστιτούτου «Weizmann», οι οποίοι υποστηρίζουν πως υπάρχει τρόπος διάγνωσης του αυτισμού, από τον πρώτο χρόνο κιόλας της ζωής ενός παιδιού. Συγκεκριμένα ανακάλυψαν πως ο εγκέφαλος των αυτιστικών παιδιών λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από τα άλλα συνομήλικα παιδιά και η δεξιά με την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου τους δεν είναι και τόσο συγχρονισμένη. Για αυτόν το λόγο αυτό καθίσταται δύσκολη η επικοινωνία των παιδιών αυτών.

Ο επικεφαλής της έρευνας, Δρ Ilan Dinstein, δήλωσε ότι «σε ένα φυσιολογικό εγκέφαλο, οι νευρώνες που ανήκουν σε ένα σύστημα με μια συγκεκριμένη λειτουργία, είναι υπεύθυνοι για την όραση ή την ομιλία, πάντα λειτουργούν με συγχρονισμό, ακόμα και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Η μελέτη μας δείχνει ότι στους περισσότερους εγκεφάλους των νηπίων με αυτισμό, αυτός ο συγχρονισμός είναι προβληματικός. Για να μιλάει το παιδί κανονικά, πρέπει κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του, οι διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου του να είναι συγχρονισμένες».

Τα ευρήματα της έρευνας, που δημοσιεύονται στο περιοδικό Neuron, μπορούν να οδηγήσουν σε μια νέα μέθοδο για τη διάγνωση του αυτισμού από την ηλικία του ενός χρόνου. Όμως ακόμα είναι άγνωστη η ακριβής αιτία του αυτισμού και πολλοί ειδικοί θεωρούν πως προέρχεται από την ανάπτυξη των ανώμαλων νευρωνικά δικτύων με ακανόνιστη συνδεσιμότητα.

«Πολλές φορές η διάγνωση είναι λανθασμένη και μπορεί ένα παιδί που θεωρείται αυτιστικό, μετά από λίγα χρόνια να αποδειχθεί το αντίθετο. Άρα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος διάγνωσης από πολύ μικρή ηλικία, ώστε να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος», συμπλήρωσε η Dinstein.

Πηγή: ΑΠΕ

Οι γνώσεις μας για τον καρκίνο του μαστού και τον τρόπο αντιμετώπισής του έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Καθώς, όμως, η νόσος δεν είναι ενιαία και έχει πολλά ατομικά χαρακτηριστικά, χρειάζεται ακόμα αρκετή ερευνητική προσπάθεια για να επιτευχθεί η «απόλυτη» θεραπευτική αντιμετώπιση. Ποιες είναι, παρ’ όλα αυτά, οι προοπτικές και σε ποια σημεία επικεντρώνονται οι προσπάθειες;

 

Γράφει η Ειρήνη Καρυδά MD, PhD, Χειρουργός Μαστού, Διευθύντρια Κέντρου Μαστού ΥΓΕΙΑ (www.ygeia.gr)

Το ενδιαφέρον και η γνώση για τις παθήσεις του μαστού, κυρίως του καρκίνου, έχουν αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Τούτο οφείλεται κυρίως στη μεγάλη συχνότητα της νόσου και στη δραματική αύξηση των κρουσμάτων τα τελευταία χρόνια. Οι ερευνητές έχουν ταυτοποιήσει πλήθος καλοήθων νόσων του μαστού και έχουν περιγράψει τη σχέση τους με τον καρκίνο. Κλινικές μελέτες σε όλο τον κόσμο έχουν δώσει αξιοσημείωτες πληροφορίες για την έγκαιρη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, χρησιμοποιώντας χειρουργική επέμβαση, ακτινοθεραπεία και συστηματικές θεραπείες όπως η χημειοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία. Η ραγδαία πρόοδος στην κατανόηση των δεδομένων της μοριακής βιολογίας και γενετικής του φυσιολογικού μαστού και του καρκίνου οδήγησε στην προσμονή ότι νέες, πιο ειδικές μέθοδοι θα αναπτυχθούν, οι οποίες θα αναγνωρίζουν γυναίκες σε κίνδυνο καρκίνου ή τουλάχιστον θα διαγιγνώσκουν τη νόσο έγκαιρα και θα τη θεραπεύουν με μικρή τοξικότητα. Η πρόοδος και η δημοσιοποίηση των πληροφοριών έχουν σίγουρα προκαλέσει άγχος στο γυναικείο πληθυσμό.

Η νέα γνώση
Παρότι είναι κοινά αποδεκτό ότι οι ερευνητικές πληροφορίες δεν έχουν άμεση πρόσβαση στη θεραπευτική πρακτική, είναι βέβαιο πως στοιχεία της ραγδαίας ερευνητικής εξέλιξης μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους θεράποντες ιατρούς για την ενημέρωση και την καθοδήγηση των ασθενών τους, όπως π.χ. οι εξελίξεις στη γενετική.
Πρόοδος λοιπόν υπάρχει, αλλά με βήμα αργό, γιατί τα ερευνητικά αποτελέσματα έχουν ανοίξει νέους ορίζοντες έρευνας και δεν έχουν περάσει με απόλυτη τεκμηρίωση στην κλινική πρακτική.
Η πρόοδος άρχισε κυρίως τη δεκαετία του 1960 με εξελίξεις που είχαν άμεση πρόσβαση στη θεραπευτική πρακτική. Τη συγκεκριμένη περίοδο η θεραπευτική αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού αφορούσε σε μία νόσο και ήταν χειρουργική (μορφές μαστεκτομής) μαζί με ακτινοθεραπεία. Η συστηματική θεραπεία με 3 – 4 φάρμακα χημειοθεραπείας χρησιμοποιούνταν στην προχωρημένη νόσο. Η θνησιμότητα από τη νόσο ήταν σημαντική.

Τη δεκαετία αυτή αρχίζει η σημαντική πρόοδος στην αντιμετώπιση της νόσου με τις προσπάθειες διατήρησης του μαστού και την εμφάνιση ενός σημαντικού θεραπευτικού παράγοντα, της ταμοξιφένης.

Τα αίτια γένεσης του καρκίνου του μαστού ούτε τότε ούτε και σήμερα είναι σαφή. Έχουν ενοχοποιηθεί πλέον των 30 παράγοντες που ευθύνονται για την ανάπτυξη της νόσου, αλλά επί του παρόντος οι πιο σημαντικοί αιτιολογικοί παράγοντες είναι η ηλικία και το φύλο. Οι πιθανότητες καρκίνου μαστού αφορούν σε γυναίκες και αυξάνονται με την ηλικία.

Παρά την αύξηση εμφάνισης της νόσου, μετά το 1990 παρατηρείται μείωση της θνησιμότητας στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παράγοντες που συνέβαλαν σε αυτό ήταν:
* Η έγκαιρη διάγνωση.
*Η εξέλιξη των διαγνωστικών μεθόδων και κυρίως η βελτίωση της μαστογραφίας.
*Η μετεγχειρητική θεραπεία.
*Η βελτίωση της τοπικοπεριοχικής θεραπείας.
*Η πρόοδος στη συστηματική θεραπεία της προχωρημένης νόσου με νέους χημειοθεραπευτικούς και ορμονικούς παράγοντες και παράγοντες στοχευμένης θεραπείας όπως το Herceptin.

Κυρίως, όμως, η καλύτερη γνώση του αντικειμένου. Η πρόοδος στην τεχνολογία, στη μοριακή βιολογία και στη θεραπευτική είχε ως αποτέλεσμα την καλυτέρευση της θεραπευτικής μας στρατηγικής, με συνολική βελτίωση της θνησιμότητας. Έγινε κατανοητό ότι ο καρκίνος του μαστού δεν είναι μία νόσος, αλλά μία ομάδα νοσημάτων με διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετική πρόγνωση και αντιμετώπιση.

Η μετεγχειρητική θεραπεία
Ο ρόλος της μετεγχειρητικής συστηματικής θεραπείας (ορμονοθεραπείας, χημειοθεραπείας) έγινε απαραίτητος και σημαντικός. Όλες σχεδόν οι γυναίκες υποβάλλονται σε συστηματική θεραπεία. Η γενίκευση είχε θετικό αποτέλεσμα στη μείωση της θνησιμότητας.
Σε αντίθεση με τη ραγδαία εξέλιξη και συμβολή στη μείωση της θνησιμότητας από τη συστηματική θεραπεία, η συμβολή της τοπικοπεριοχικής θεραπείας, χειρουργικής και ακτινοθεραπείας, ήταν μάλλον περιορισμένη. Η βελτίωση των χειρουργικών τεχνικών απέβλεπε στη μείωση της νοσηρότητας μάλλον, παρά στη μείωση της θνησιμότητας.

Από το 1960 άρχισε η προσπάθεια διατήρησης του μαστού και η αποφυγή της ακρωτηριαστικής μαστεκτομής. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η γυναίκα μπορεί, ασφαλώς σε αυστηρά επιλεγμένες περιπτώσεις, να διατηρήσει το μαστό της. Σε άλλες ύστερα από προεγχειρητική θεραπεία και σε σπάνιες περιπτώσεις, όπου η μαστεκτομή αποτελεί μονόδρομο, η σύγχρονη χειρουργική προχωρά σε ταυτόχρονη ανάπλαση.

Η χειρουργική κένωση της μασχάλης με τη νοσηρότητά της σε πολλές περιπτώσεις αποφεύγεται με τη βιοψία του φρουρού λεμφαδένα. Η ακτινοθεραπεία ακολουθεί τη χειρουργική. Η τοξικότητα βελτιώνεται με την τεχνολογική εξέλιξη των μηχανημάτων, ενώ με νέες μελέτες ελπίζουμε σε συντόμευση της χρονοβόρας θεραπευτικής διαδικασίας.

Η προοπτική
Ο καρκίνος του μαστού δεν είναι ενιαία νόσος. Κάθε ασθενής έχει το δικό του καρκίνο και η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη. Η αντιμετώπιση προϋποθέτει απόλυτη και ακριβή γνώση της νόσου για να καθοριστεί η ακριβής και προσωπική θεραπεία. Στον τομέα αυτόν έγιναν σημαντικά βήματα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς .

Σε τελευταία συνάντηση επιστημόνων στο Παρίσι, στις αρχές του Φεβρουαρίου, εκτιμήθηκε ότι, παρά τις προσπάθειες στη γνώση και στη θεραπεία της προσωπικής νόσου, τα βήματα είναι δύο μπροστά και ένα πίσω. Ο διαχωρισμός των νόσων που απαρτίζουν τον καρκίνο του μαστού έχει ακόμη ελλείψεις και οι θεραπευτικές προσεγγίσεις για την ώρα δεν είναι ακριβείς.

Ένα όμως είναι βέβαιο: αν συνεχιστεί η έστω και αργή αυτή πρόοδος και συνεχίσουν να βελτιώνονται οι καμπύλες θνησιμότητας, ίσως σε λιγότερα από 20 χρόνια, αν και οι περισσότερες γυναίκες θα παρουσιάζουν καρκίνο του μαστού, καμιά δε θα πεθαίνει από τη νόσο αυτή.

Στις 40.000 έως 50.000 ανέρχεται ο αριθμός των παθόντων, ενώ κάθε χρόνο γεννιούνται 1000 παιδιά με καρδιολογικό πρόβλημα, το οποίο αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως ή εάν δεν παρακολουθείται εφ΄ όρου ζωής, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στο μέλλον.

Όμως για πολλούς η λέξη συγγενής καρδιοπάθεια, είναι σχεδόν άγνωστη, αλλά πλέον θα πρέπει να γνωρίζουμε τι σημαίνει και πως αντιμετωπίζεται. Είναι λοιπόν οι ανωμαλίες διάπλασης της καρδιάς που υπάρχουν από την ημέρα της γέννησης. Δηλαδή οι πάσχοντες από συγγενείς καρδιοπάθειες γεννιούνται με κάποιο «κατασκευαστικό» πρόβλημα στην καρδιά. Ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με τη «συγγένεια» δηλαδή με την κληρονομικότητα, με την οποία έχει μικρή μόνο σχέση. Οι μισοί από αυτούς που πάσχουν από συγγενείς καρδιοπάθειες είναι γυναίκες – οι περισσότερες αναπαραγωγικής ηλικίας – οι οποίες διατρέχουν σημαντικούς κινδύνους εάν μείνουν έγκυοι δίχως να υποβάλλονται στην απαιτούμενη παρακολούθηση. Οι συγγενείς καρδιοπάθειες μπορεί να εκδηλωθούν σύντομα μετά τη γέννηση ή σπανιότερα κατά την εφηβική ή και ενήλικη ζωή.

Όσον αφορά τον τρόπο αντιμετώπισής της, πρέπει να προγραμματιστεί μια σειρά εξετάσεων σε εξειδικευμένα κέντρα, προκειμένου να αποφασισθεί εάν και πότε η χειρουργική αντιμετώπιση και επέμβαση είναι αναγκαία, τονίζουν η καθηγήτρια Παιδιατρικής στο ΑΠΘ και διευθύντρια Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του ΑΧΕΠΑ Φανή Αθανασιάδου Πιπεροπούλου και ο επίκουρος καθηγητής Παιδιατρικής Καρδιολογίας ΑΠΘ, υπεύθυνος του Παιδοκαρδιολογικού Τμήματος του ΑΧΕΠΑ Ανδρέας Γιαννόπουλος, με αφορμή την 1η Επιστημονική Συνάντηση Παιδιάτρων-Καρδιολόγων σε θέματα « Καρδιολογική Εκτίμηση και διαχείριση παιδιατρικών ασθενών» που θα πραγματοποιηθεί αύριο στο ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς στη Θεσσαλονίκη.

Συνήθως χρειάζεται χειρουργική διόρθωση, οποία συνιστάται την πρώτη διετία της ζωής του παιδιού, αναφέρουν η λέκτορας Παιδιατρικής Καρδιολογίας στο ΑΠΘ Κυριακή Παπαδοπούλου-Λεγμπέλου και ο επιμελητής Α’ της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» Γεώργιος Καλαβρουζιώτης. «Το σημαντικό είναι να γίνει εγκαίρως η διάγνωση και να αρχίσει η θεραπεία, διότι η καθυστέρηση μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στο μέλλον» τονίζουν. Η έγκαιρη διάγνωση, η κατάλληλη χειρουργική και φαρμακευτική αντιμετώπιση και η μακροχρόνια και συχνή παρακολούθηση σε ειδικά οργανωμένα κέντρα καθώς και η ευαισθητοποίηση των πασχόντων μπορούν να τους προσφέρουν καλύτερη ποιότητα ζωής.

Υπολογίζεται ότι το 10% των ανθρώπων με συγγενείς καρδιοπάθειες αναπτύσσουν πνευμονική υπέρταση επισημαίνει ο καθηγητής Καρδιολογίας Χαράλαμπος Καρβούνης, σε ομιλία που θα κάνει στο πλαίσιο της 1ης Επιστημονικής Συνάντησης Παιδιάτρων-Καρδιολόγων. Η πνευμονική αρτηριακή υπέρταση, είναι η αυξημένη πίεση στους πνεύμονες. Τότε, οι ασθενείς παρουσιάζουν συμπτώματα με πιο συχνό την πολύ έντονη δύσπνοια που εκδηλώνεται με την παραμικρή προσπάθεια, ακόμα κι όταν κάνουν λίγα βήματα. Άλλα συμπτώματα της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης είναι: ζάλη, κόπωση, πόνος (αίσθημα σύσφιξης) στο θώρακα, συγκοπτικό επεισόδιο και περιφερικό οίδημα. Σύμφωνα με τις οδηγίες των διεθνών επιστημονικών εταιρειών, για τη σωστή αντιμετώπιση της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης επιβάλλεται ο έλεγχος και η τακτική παρακολούθηση των ασθενών να γίνεται από εξειδικευμένα κέντρα. Τέτοια κέντρα βρίσκονται τόσο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, καθώς και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας μας.

Πηγή: Protothema.gr

Οι γυναίκες που καπνίζουν στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, μπορεί να προκαλέσουν πτώση του επιπέδου της «καλής» χοληστερίνης του παιδιού τους.

Ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή καρδιολογίας του Ιατρικού Τμήματος του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ Ντέιβιντ Σελερμάγιερ, έδειξαν ότι μέχρι την ηλικία των οκτώ ετών τα παιδιά των οποίων οι μητέρες κάπνιζαν κατά την εγκυμοσύνη, έχουν κατά μέσο όρο περίπου 10% χαμηλότερη από το φυσιολογικό επίπεδο «καλή» χοληστερίνη (HDL-υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνη), η οποία θεωρείται ότι δρα προστατευτικά για την καρδιά και κατά της αρτηριοσκλήρωσης και της θρόμβωσης.

Το αν τα παιδιά εκτέθηκαν ως παθητικοί καπνιστές στον καπνό των γύρω τους μετά τη γέννησή τους, δεν αλλάζει το αρχικό αποτέλεσμα, μια σαφής ένδειξη ότι είναι η προγεννητική έκθεση στον καπνό της μητέρας αυτή που έχει την μεγαλύτερη επίδραση στον οργανισμό των εμβρύων και στην μετέπειτα ανάπτυξή τους.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το μητρικό κάπνισμα κατά την εγκυμοσύνη «αποτυπώνει» μια σειρά από ανθυγιεινά χαρακτηριστικά στο παιδί, καθώς αναπτύσσεται στην μήτρα, δημιουργώντας σε αυτό προδιάθεση για εμφράγματα και εγκεφαλικό στη ζωή του. Το κάπνισμα κατά την εγκυμοσύνη έχει συσχετιστεί από προηγούμενες μελέτες με διάφορα προβλήματα υγείας, όμως μέχρι τώρα ήταν άγνωστο κατά πόσο αυξάνει τον κίνδυνο μελλοντικής καρδιαγγειακής νόσου.

Οι επιστήμονες μελέτησαν -με τη βοήθεια υπερήχων και δειγμάτων αίματος- την επίπτωση του καπνίσματος της εγκύου στο πάχος των τοιχωμάτων των αρτηριών και στα επίπεδα λιποπρωτεϊνών σε 405 οκτάχρονα παιδιά. Διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε μεν κάποια αλλαγή στο πάχος των παιδικών αρτηριών, όμως η «καλή» χοληστερίνη ήταν γενικά μικρότερη, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου κατά 10-15%.

Οι ερευνητές προτίθενται να κάνουν νέες έρευνες για να επιβεβαιώσουν ότι, όπως υποψιάζονται, αυτή η μείωση της «καλής» χοληστερίνης διατηρείται σε βάθος χρόνου και μετά τα οκτώ πρώτα έτη της ζωής του ατόμου. Ο μηχανισμός που συνδέει το μητρικό κάπνισμα με την παιδική χοληστερίνη παραμένει άγνωστος.

Υπολογίζεται ότι στις ανεπτυγμένες χώρες περίπου το 15% των γυναικών καπνίζουν στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Οι ερευνητές συνιστούν την προληπτική και προσεκτική παρακολούθηση των παιδιών, των οποίων οι μητέρες κάπνιζαν, όταν ήσαν έγκυες. Η «καλή» χοληστερίνη μπορεί να αυξηθεί μέσω της σωματικής άσκησης και με την λήψη φαρμάκων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ