Author: Papanikolaou

Ο ρόλος της σύγχρονης γυναίκας είναι ιδιαίτερα απαιτητικός. Πολλές φορές η πίεση χρόνου (οικογένεια, εργασία) την οδηγεί να παραμελεί σημαντικά θέματα της υγείας της, ιδιαίτερα αυτά που αφορούν στον προληπτικό έλεγχο. To infokids.gr σε συνεργασία με την Αλεξάνδρα Νικήτα, Ιατρό-Ακτινολόγο, Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, Επιστημονικά Υπεύθυνη του Διαγνωστικού Εργαστηρίου ΔΙΑΚΕΝΤΡΟ, στα πλαίσια της «καμπάνιας για την πρόληψη του καρκίνου του στήθους» συγκέντρωσε τα παρακάτω στοιχεία που θα αφυπνίσουν κάθε γυναίκα ως προς την σημασία της πρόληψης:

Πρέπει να γνωρίζετε…

• ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συχνός καρκίνος στο γυναικείο πληθυσμό στην Ευρώπη και ο δεύτερος πιο συχνά εμφανιζόμενος καρκίνος παγκοσμίως
• ο καρκίνος του μαστού αποτελεί το 26,5% όλων των γυναικείων καρκίνων
• περίπου 1 στις 8 γυναίκες θα νοσήσει από καρκίνο του μαστού κατά τη
διάρκεια της ζωής της
• κάθε χρόνο περίπου 1.500.000 γυναίκες διαγιγνώσκονται παγκοσμίως
με καρκίνο του μαστού
• στη χώρα μας εμφανίζονται περίπου 4.500 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο
• αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις γυναίκες ηλικίας 40-45 ετών
• κάθε χρόνο οδηγεί σε 300.000 θανάτους παγκοσμίως και σε 1.500
θανάτους στη χώρα μας
Παρόλα τα δυσοίωνα δεδομένα των μελετών, το ελπιδοφόρο μήνυμα στη αντιμετώπιση της ασθένειας αντικατοπτρίζεται στο ποσοστό βιωσιμότητας μετά από έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της νόσου σε χρονικό παράθυρο πενταετίας, όπου και θεωρείται ότι έχει επέλθει ίαση. Το ποσοστό αυτό ξεπερνά πολλές φορές το 97%. Η γυναίκα δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο πιο δυνατός σύμμαχος στη μάχη κατά του καρκίνου του μαστού είναι η έγκαιρη διάγνωση. Η εκτενής πληροφόρηση καθώς και η σύγχρονη υψηλή τεχνολογία βρίσκονται στο πλευρό της γυναίκας για να της παρέχουν την πιο αξιόπιστη δυνατή πρόληψη.

10 ΣΥΝΗΘΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

1) Πότε κάνουμε την 1η μαστογραφία και πόσο συχνά την επαναλαμβάνουμε;
• Σε ηλικία 35-40 ετών πρέπει να γίνεται η πρώτη μαστογραφία βάσης-αναφορά εκτός και αν υπάρχει ιστορικό καρκίνου του μαστού σε 1ου βαθμού συγγενή, ιστορικό καρκίνου παχέος εντέρου, ιστορικό καρκίνου τραχήλου μήτρας, ακτινοθεραπεία στην περιοχή του θώρακα και του μεσοθωρακίου σε ηλικία<30 ετών, μετάλλαξη στα γονίδια BRCA1 και BRCA2, οπότε ο έλεγχος γίνεται νωρίτερα και σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντος ιατρού
Άμεσα σε οποιαδήποτε γυναίκα εμφανίζει
Α) σκληρό ακίνητο ιστό στο μαζικό αδένα κατά την ψηλάφηση
Β) αλλαγή στο μέγεθος και σχήμα του μαστού
Γ) συνεχή δυσφορία και εκροή κιτρινόχρωμου ή αιματηρού υγρού από την θηλή
• Η μαστογραφία πρέπει να επαναλαμβάνεται ανά έτος μετά την ηλικία των 40 ετών όταν είναι αρνητική. Σε περίπτωση ευρημάτων θα πρέπει να επαναλαμβάνεται σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντος ιατρού.

2) Ποιές είναι οι κατάλληλες μέρες του κύκλου για να γίνεται η μαστογραφία;
Η μαστογραφία, όπως και η ψηλάφηση, πρέπει να γίνεται από την 4η έως και την 12η ημέρα του κύκλου ώστε οι μαστοί να μην είναι ιδιαίτερα επώδυνοι και διογκωμένοι. Καινούργιες μελέτες έχουν αποδείξει τον ευεργετικό ρόλο λήψης κοινού παυσίπονου 1 ώρα πριν την εξέταση από γυναίκες που αναφέρουν έντονη δυσφορία-δυσανεξία σε προηγούμενη μαστογραφία, ώστε να μειωθεί η ευαισθησία και να εξασφαλισθεί η ηρεμία της εξεταζόμενης.
Οδηγίες προς την εξεταζόμενη την ημέρα της εξέτασης
• να μην χρησιμοποιήσει αποσμητικό, ταλκ ή κρέμα σώματος στην εξεταζόμενη περιοχή την ημέρα της εξέτασης. Μπορεί να εμφανισθούν στη μαστογραφία ως αποτιτανώσεις
• να περιγράψει με λεπτομέρεια πιθανά συμπτώματα που μπορεί να έχει παρατηρήσει
• να προσκομίσει προηγούμενες εξετάσεις

3) Πόσο επιβλαβής είναι η ακτινοβολία της μαστογραφίας;
Το ποσό της ιοντίζουσας ακτινοβολίας που δέχεται ο μαστός με τη μαστογραφία είναι εξαιρετικά χαμηλό και δεν έχει φανεί συσχέτιση μεταξύ ανάπτυξης καρκίνου του μαστού και μαστογραφίας. Άλλωστε, ο κίνδυνος από την εμφάνιση καρκίνου του μαστού είναι πολύ μεγαλύτερος σε σύγκριση με την ποσότητα της ακτινοβολίας που λαμβάνει η γυναίκα όταν υποβάλλεται σε μαστογραφία.

4) Πόσο αξιόπιστη είναι η μαστογραφία;
Είναι μια σημαντικά αξιόπιστη και απλή εξέταση. O τακτικός μαστογραφικός έλεγχος μπορεί να ανιχνεύσει μικρές βλάβες 3-4 χρόνια πριν κάποια συμπτώματα γίνουν αντιληπτά από τη γυναίκα. Η διάγνωση με την εισαγωγή των συστημάτων υψηλής τεχνολογίας (ψηφιακή μαστογραφία) είναι ακριβής σε ποσοστό 90%, ποσοστό που αυξάνεται και φτάνει το 95%-98% στις περιπτώσεις που κρίνεται απαραίτητο και συνδυάζεται με άλλες απεικονιστικές εξετάσεις.

5) Η ψηφιακή μαστογραφία είναι πιο αξιόπιστη από την κλασική;
Η δυνατότητα επεξεργασίας των ψηφιακών δεδομένων που λαμβάνονται στην περίπτωση της ψηφιακής μαστογραφίας επιτρέπει την παρέμβαση και την επεξεργασία των δεδομένων με σκοπό τη βελτιστοποίηση της εικόνας και την αύξηση της ακρίβειας στη διάγνωση, ιδιαίτερα σε πυκνούς μαστούς.
Επιπλέον, η ψηφιακή μαστογραφία μπορεί να υποστηρίξει και να προσαρμόσει μια άλλη καινοτομία, την ηλεκτρονική υποβοήθηση της διάγνωσης, ένα σημαντικό εργαλείο για την αποτίμηση από το διαγνώστη-ιατρό ύποπτων περιοχών που καταδεικνύει το σύστημα, με αποτέλεσμα την αύξηση της ευαισθησίας της μεθόδου.

6) Ποια η διαφορά της κλασικής από την ψηφιακή μαστογραφία;
Η βασική διαφορά της κλασικής ή αναλογικής μαστογραφίας από την ψηφιακή μαστογραφία είναι ότι στην αναλογική χρησιμοποιείται το φιλμ ως μέσο καταγραφής της εικόνας, ενώ στην ψηφιακή χρησιμοποιείται ψηφιακός ανιχνευτής και ηλεκτρονικός υπολογιστής.
Η ψηφιακή μαστογραφία εμφανίζει κάποια σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι της αναλογικής, όπως τη μείωση της δόσης ακτινοβολίας στην εξεταζόμενη κατά 25-40%, σε σύγκριση με την αναλογική μαστογραφία, και την αύξηση της ακρίβειας και της ευαισθησίας της μεθόδου (κυρίως σε πυκνούς μαστούς) με τη δυνατότητα επεξεργασίας της εικόνας που παρέχει. Η ψηφιακή τεχνολογία επιτρέπει επίσης την ηλεκτρονική αποθήκευση της εξέτασης για μελλοντική σύγκριση αλλά και την αποστολή ψηφιακού ηλεκτρονικού αντίγραφου όταν επιθυμείται δεύτερη εκτίμηση της εξέτασης. Τέλος, με την εφαρμογή της ψηφιακής μαστογραφίας μειώνεται κατά πολύ η ανάγκη συμπληρωματικών-διευκρινιστικών λήψεων και ο χρόνος της εξέτασης.

7) Σε ποιες περιπτώσεις κάνουμε υπερηχογράφημα μαστών;
Το υπερηχογράφημα μαστών είναι εξέταση γρήγορη, προσιτή και ακίνδυνη (χωρίς ακτινοβολία). Αποτελεί την κύρια εξέταση σε γυναίκες κάτω των 35 ετών και βοηθά σημαντικά στην επίλυση κλινικών προβλημάτων. Στην ηλικιακή αυτή ομάδα εάν ανιχνευθούν ύποπτα ή αμφίβολα ευρήματα συνεχίζεται ο έλεγχος με μαστογραφία. Σε γυναίκες άνω των 35 ετών το υπερηχογράφημα έχει συμπληρωματικό ρόλο και ακολουθεί τη μαστογραφία για την πληρέστερη εκτίμηση ενός κλινικού ή μαστογραφικού ευρήματος και για τον πληρέστερο έλεγχο γυναικών που έχουν πυκνούς μαστούς.
Το υπερηχογράφημα δεν αποτελεί και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο της μαστογραφίας στον προληπτικό έλεγχο του μαστού.

8) Σε ποιες περιπτώσεις κάνουμε μαγνητική τομογραφία;
Η μαγνητική μαστογραφία είναι εξέταση χωρίς ακτινοβολία και πραγματοποιείται στο μαγνητικό τομογράφο με τη χρήση ειδικών εργαλείων. Εφαρμόζεται συμπληρωματικά με τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα σε περιπτώσεις διερεύνησης ευρημάτων στην ψηφιακή μαστογραφία Τελευταία συμπεριλαμβάνεται, μαζί με το υπερηχογράφημα, στον προληπτικό έλεγχο του καρκίνου του μαστού σε γυναίκες που ανήκουν στην κατηγορία υψηλού κινδύνου για να αναπτύξουν τη νόσο. Αποτελεί μέθοδο επιλογής σε περιπτώσεις προηγηθείσας επέμβασης στο μαστό για τη διερεύνηση πιθανής υποτροπής ή ανάπτυξης νέων εστιών στον ίδιο ή στον άλλο μαστό. Τέλος αποτελεί την καλύτερη διαγνωστική μέθοδος για τον έλεγχο της κατάστασης των ενθεμάτων.

9) Πόσο συχνά πρέπει να κάνουμε αυτοεξέταση;
Οι περισσότεροι καρκίνοι του μαστού ψηλαφώνται για πρώτη φορά από την ίδια τη γυναίκα και όχι από το γιατρό της. Η έγκαιρη ψηλάφηση του όγκου και η άμεση αντιμετώπισή του επιτυγχάνει αποτελεσματική θεραπεία και πολύ καλύτερη πρόγνωση. Η ψηλάφηση πρέπει να γίνεται κάθε μήνα, μια εβδομάδα περίπου μετά την περίοδο. Στην φάση αυτή του κύκλου οι μαστοί δεν είναι τόσο ευαίσθητοι ή διογκωμένοι. Οι γυναίκες που βρίσκονται σε εμμηνόπαυση μπορούν να καθιερώσουν την πρώτη μέρα κάθε μήνα.

10) Πρέπει να γίνεται κλινική εξέταση;
Η μαστογραφία δεν υποκαθιστά την κλινική εξέταση. Πρέπει να συναξιολογείται και να συσχετίζεται από ειδικό ιατρό με τα ευρήματα από την κλινική εξέταση και το ιατρικό ιστορικό. Άλλωστε, κάποιες φορές η γυναίκα χρειάζεται να υποβληθεί και σε κάποιες συμπληρωματικές εξετάσεις, για να τεθεί τελικά σωστή και αξιόπιστη διάγνωση. Η κλινική εξέταση περιλαμβάνει την επισκόπηση και την ψηλάφηση από κατάλληλα εκπαιδευμένο ιατρό και πρέπει να πραγματοποιείται τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο.

Διαβάστε ακόμη: Τι πρέπει να περιέχει το φαρμακείο του σπιτιού;

Διαβάστε ακόμη: Εγκυμοσύνη, άσκηση και διατροφή: Όσα πρέπει να γνωρίζουμε

Στο πρόβλημα των πεταχτών ή των μεγάλων αυτιών η αισθητική πλαστική χειρουργική υπόσχεται να διορθώσει τις ατέλειες. Αν και τα αυτιά δεν συμμετέχουν στη διαμόρφωση του προσώπου, εν τούτοις το οριοθετούν. Έτσι η δυνατότητα διόρθωσης μικροατελειών έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο για το πώς δείχνουμε αλλά κυρίως για το πώς αισθανόμαστε.
Τέσσερις στους δέκα χειρουργημένους για πεταχτά αυτιά είναι παιδιά σχολικής ηλικίας. Τα μικρά παιδιά συνήθως δεν τα απασχολεί το πρόβλημα, ούτε είναι ευερέθιστα εξαιτίας των αυτιών τους. Το παιδί αντιλαμβάνεται ότι με τα αυτιά του κάτι δεν πηγαίνει καλά, όταν για πρώτη φορά οι συνομήλικοι ή συμμαθητές του αρχίσουν να το κοροϊδεύουν γι’ αυτά. Αυτό μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχική και συναισθηματική ανάπτυξη και υγεία του παιδιού που θα το συνοδεύει και στην ενήλικη ζωή του. Οι γονείς λοιπόν δεν θα πρέπει να αφήσουν να δημιουργηθεί το αίσθημα της κατωτερότητας και του μη φυσιολογικού ατόμου. Συνεπώς καλό θα είναι ένα παιδί με πεταχτά αυτιά να χειρουργηθεί πριν πάει στο δημοτικό σχολείο, με τη συμπλήρωση των 6-7 ετών. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επέμβαση δεν μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε φάση της ενήλικης ζωής. Όμως αργότερα η εγχείρηση είναι συνήθως συνδεδεμένη με περισσότερη ψυχολογική επιβάρυνση, επειδή έφηβοι και ενήλικες ενοχλούνται περισσότερο από τη δυσμορφία αυτή και εκλαμβάνουν πιο συνειδητά την όλη διαδικασία της επέμβασης.
Το αισθητικό αποτέλεσμα παραμένει για όλη τη ζωή αναλλοίωτο, τα αυτιά δεν αλλάζουν ποτέ πια θέση και απέχουν όσο πρέπει από το κεφάλι, αρκεί η εγχείρηση να έχει γίνει από έμπειρο χειρουργό, ο οποίος θα εφαρμόσει όλους τους κανόνες της ενδεδειγμένης χειρουργικής τεχνικής.

Κλασική Ωτοπλαστική
Η επέμβαση: Η επέμβαση συνήθως στοχεύει στην αναμόρφωση των χόνδρων που δίνουν σχήμα στο αυτί για να διορθωθεί η αντιαισθητική προεξοχή τους. Η επέμβαση ξεκινάει με μια τομή ακριβώς πίσω από το αυτί στο χόνδρο όπου ενώνει το αυτί με το κεφάλι. Ο γιατρός στη συνέχεια αφαιρεί την ποσότητα του χόνδρου και το περίσσιο δέρμα για να επιτύχει το αποτέλεσμα που επιδιώκει. Σε μερικές περιπτώσεις ο γιατρός θα σμιλέψει το χόνδρο για να του δώσει το σχήμα που θέλει και μετά θα τον στηρίξει στο σημείο που θέλει με ράμματα. Μετά την επέμβαση τοποθετούνται ράμματα στο χόνδρο για να μείνει στη νέα του θέση. Οι τομές και οι ουλές που δημιουργούνται είναι καλά κρυμμένες στο πίσω μέρος του αυτιού ώστε να μην είναι ορατές.
Οι κατάλληλοι υποψήφιοι: Η επέμβαση αυτή πραγματοποιείται σε περιπτώσεις αυτιών που είτε είναι πολύ μεγάλα είτε προβάλλουν περισσότερο από το κανονικό στα πλάγια του προσώπου. Η επέμβαση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί από την ηλικία των επτά ετών αφού τότε το εξωτερικό μέρος του αυτιού του παιδιού έχει αποκτήσει σε μεγάλο ποσοστό πλήρη ανάπτυξη. Συνεπώς, από την ηλικία αυτή και μετά, μπορεί να αντιμετωπιστεί άφοβα το συγκεκριμένο αυτό ανατομικό πρόβλημα.
Η αναισθησία: Η ωτοπλαστική γίνεται κάτω από γενική αναισθησία στα παιδιά, ενώ οι ενήλικες μπορεί να υποβληθούν στη συγκεκριμένη επέμβαση είτε κάτω από τοπική αναισθησία είτε υπό γενική αναισθησία.
Η διάρκεια: Η επέμβαση συνήθως διαρκεί από 1 έως 2 ώρες για κάθε αυτί. Η διάρκεια εξαρτάται από την τεχνική που χρησιμοποιεί ο γιατρός και από το μέγεθος της διόρθωσης που χρειάζεται να γίνει.
Η νοσηλεία: Στην επέμβαση αυτή ο ασθενής δεν μένει στο νοσοκομείο. Εξέρχεται λίγη ώρα μετά το χειρουργείο δεμένος με ένα ελαστικό επίδεσμο γύρω από το κεφάλι.
Ανάρρωση: Με την έξοδο από το νοσοκομείο δίνονται οδηγίες για αντιβιοτική θεραπεία και παυσίπονα για ένα μικρό πόνο που πιθανόν να υπάρξει. Τέσσερις μέρες μετά την επέμβαση γίνεται η πρώτη αλλαγή. Ο ασθενής μπορεί να αρχίζει να λούζεται. Ράμματα συνήθως δεν υπάρχουν και η ουλή που ίσως δημιουργηθεί κρύβεται πίσω από το αυτί. Ο ασθενής μπορεί να επανέλθει στις περισσότερες καθημερινές του δραστηριότητες μέσα σε λίγες εβδομάδες αλλά θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός για τουλάχιστον 6 εβδομάδες ή και περισσότερο.
Οι κίνδυνοι- επιπλοκές: Για να αποφευχθεί η πιθανότητα μόλυνσης ή αιμορραγίας στην περιοχή του αυτιού χρειάζεται πολλή προσοχή και σχολαστική καθαριότητα της περιοχής. Επιπλέον αν το αυτί λυγίσει προς τα εμπρός τους πρώτους μήνες μετά την επέμβαση, μπορεί να καταστρέψει και το καλύτερο χειρουργικό αποτέλεσμα. Για το λόγο αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και πιστή εφαρμογή των εντολών που έχει δώσει ο γιατρός.

Ωτοπλαστική με laser
Η τεχνολογία των laser προσφέρει και σε αυτό το πρόβλημα λύση, αφού σήμερα μπορεί να γίνει η διόρθωση των πεταχτών αυτιών μόνο με τη χρήση laser. Χωρίς νοσοκομείο, χωρίς χειρουργείο, χωρίς τομές, χωρίς αναισθησία, χωρίς ράμματα, χωρίς πόνο. Είναι πλέον μια διαδικασία που γίνεται στο ιατρείο χωρίς καν αναισθησία! Με τη χρήση ενός ειδικού laser, ο ειδικός σαρώνει την επιφάνεια του κάθε αυτιού με τη δέσμη του μηχανήματος και μετά τοποθετεί έναν ειδικό νάρθηκα στο αυτί. Κατόπιν «δένει» τα αυτιά με έναν επίδεσμο. Η διαδικασία διαρκεί περίπου 15 λεπτά για κάθε αυτί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να παραμείνει ο νάρθηκας (μέσω του επιδέσμου ή μιας κορδέλας για τα μαλλιά) στο αυτί για τρεις εβδομάδες επί 24ώρου βάσεως και για άλλες τρεις εβδομάδες να φοριέται μόνο τη νύχτα. Το αυτί αλλάζει σχήμα και το αποτέλεσμα μένει για πάντα χωρίς ποτέ να γίνει η παραμικρή χειρουργική πράξη ή να μείνει κάποιο σημάδι.

Νέα Ωτοπλαστική
Η νέα τεχνική ωτοπλαστικής σχεδιάστηκε για πρώτη φορά το 1999 και βελτιώθηκε από την ομάδα του Δρ. Ιωάννη Λύρα ένα χρόνο αργότερα οπότε και εφαρμόστηκε σε 707 μέχρι στιγμής άτομα με το πρόβλημα αυτό στην Ελλάδα. Το σκεπτικό της νέας τεχνικής βασίζεται στην ιδέα αναδίπλωσης του χόνδρου που αποτελεί το σκελετό του πτερυγίου του αυτιού και της σταθεροποίησής του σε μία νέα θέση, πιο κοντά στο κρανίο. Για να επιτευχθεί αυτό γίνεται μία μικρή οπή στο οπίσθιο μέρος του πτερυγίου μέσω της οποίας, επιτυγχάνεται η χαλάρωση της μνήμης, του χόνδρου, του ωτός, και δίνεται σε αυτό το φυσικό σχήμα, τύπου «Υ» που χαρακτηρίζει τα αυτιά όσων δεν έχουν το αισθητικό αυτό πρόβλημα. Αμέσως μετά, μέσω έξι πολύ μικρών οπών που βρίσκονται κρυμμένες στις αναδιπλώσεις του πρόσθιου τμήματος του πτερυγίου του ωτός, τοποθετούνται τρία λεπτά ράμματα από απορροφήσιμο υλικό τα οποία διατηρούν το νέο σχήμα που έχει επιτευχθεί με τον χόνδρο του αυτιού να βρίσκεται στη σωστή θέση χωρίς όμως να έχουν ποτέ αισθητοί οι χειρισμοί που προηγήθηκαν.

Θα πρέπει να γνωρίζετε…
Πέρα από τους αισθητικούς σκοπούς που εξυπηρετεί, η ωτοπλαστική μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση διάφορων προβλημάτων και δυσμορφιών των αυτιών όπως:

• Η άκρη του αυτιού να είναι διπλωμένη προς τα κάτω και μπροστά
• Το αυτί να έχει υπερβολικά μικρό μέγεθος
• Η απουσία καμπύλης στο εξωτερικό άκρο
• Φυσικές πτυχώσεις και δίπλες που δημιουργούν λειτουργικά προβλήματα
• Τέλος, η δημιουργία νέων αυτιών (αποκατάσταση) σε περίπτωση απώλειας τους από τραυματισμό ή εξαιτίας γενετικής ανωμαλίας

Πληροφορίες για την επέμβαση μπορείτε να λάβετε από όλα τα Νοσοκομεία Παίδων της χώρας ή από εξειδικευμένους πλαστικούς χειρουργούς (Ελληνική Εταιρεία Πλαστικής Επανορθωτικής & Αισθητικής Χειρουργικής www.hespras.gr. Ή από τις κατά τόπους Ενώσεις Πλαστικών Χειρουργών ή από τον Ελληνικό Ιατρικό Σύλλογο)

Διαβάστε ακόμη: Διαλέξτε τα κατάλληλα παιχνίδια για τα παιδιά ανά ηλικία

Διαβάστε ακόμη: Εγκυμοσύνη, άσκηση και διατροφή: Όσα πρέπει να γνωρίζουμε

…συμβουλεύει η ΕΛΠΑ τους γονείς και τους καλεί να δείξουν στα παιδιά τους τα βασικά σημεία για τη σωστή και ασφαλή συμπεριφορά τους.
Τι μπορείτε να κάνετε λοιπόν εσείς οι γονείς; Η ΕΛΠΑ παρέχει αυτό τον απλό αλλά αναλυτικό και πρακτικό οδηγό συμβουλών για να διδάξετε τα παιδιά με τον καλύτερο τρόπο. Βεβαιωθείτε ακόμη ότι οι “παππούδες” , οι συγγενείς, οι φίλοι, ακόμη και η οικιακή βοηθός που πιθανόν έχετε ή όποιος άλλος φροντίζει-κρατά τα παιδιά τις ώρες που λείπετε, ακολουθούν ακριβώς τα ίδια παραδείγματα με εσάς. Να θυμάστε πάντα ότι τα παιδιά αναπτύσσουν τη σκέψη τους σε διαφορετικά επίπεδα. Εσείς και μόνο μπορείτε να αποφασίσετε πότε το παιδί σας θα είναι έτοιμο να «περάσει» από το ένα επίπεδο εκμάθησης, στο επόμενο.

Ηλικίες 1-4 ετών: Προστατέψτε το παιδί σας…
1. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας δεν έχουν την ικανότητα να αντιμετωπίσουν την κυκλοφορία. Γι’ αυτό, ποτέ μην τα αφήνετε μόνα τους, ακόμη και όταν είναι βρίσκονται με μεγαλύτερα παιδιά. 2. Επιλέξτε το μέρος που θα είναι ασφαλές για να παίζουν. Ποτέ στο πεζοδρόμιο ή στον δρόμο ακόμη κι αν είναι ήσυχος. Αν δεν υπάρχει άλλο μέρος για παιγνίδι, πάντα να είναι μαζί τους ένας ενήλικας για να τα προσέχει διαρκώς. 3. Όταν βγαίνετε μαζί τους έξω, βεβαιωθείτε ότι το παιδί αυτής της ηλικίας περπατά στην πλευρά του πεζοδρομίου που είναι πιο μακριά από την κυκλοφορία (εσωτερικά δηλαδή), ακόμη και αν το κρατάτε από το χέρι. 4. Δώστε το σωστό παράδειγμα. Εξηγήστε του τι είναι η κυκλοφορία. Δείξτε του και εξηγήστε του τη λειτουργία των σηματοδοτών, γιατί πρέπει πάντα να σταματάμε και να ελέγχουμε το δρόμο πριν τον διασχίσουμε. Εξηγείστε του ακόμη τη διαφορά μεταξύ δρόμου και πεζοδρομίου. Εξηγήστε του επίσης ότι πολλές φορές τα αυτοκίνητα και οι μοτοσικλέτες ανεβαίνουν και στο πεζοδρόμιο για διάφορους λόγους, συνεπώς και εκεί πρέπει να προσέχουμε ιδιαίτερα.

Ηλικία 5-6 ετών : Διδάσκοντας το παιδί…
1.’Οποτε βγαίνετε μαζί με το παιδί σας στο δρόμο, πείτε του τι πρόκειται να κάνετε και γιατί. -Εξηγήστε στο παιδί τα βασικά σημεία για να διασχίσετε μια διασταύρωση: α) Να προβλέπει (π.χ : Βρες ένα ασφαλές σημείο να σταθείς) β) Να σταματά (-Σε σημείο που να είναι ορατό από τους διερχόμενους οδηγούς). γ) Να επιλέγει (-Να αποφεύγει να περνά μέσα από σταματημένα αυτοκίνητα) δ) Να περιμένει (-Μέχρι να είναι σίγουρο ότι θα περάσει με ασφάλεια) ε) Να ξεκινά στο σωστό χρόνο (-Όταν δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος) στ) Να περνά χωρίς καθυστέρηση απέναντι (-Χωρίς να σταματά, να έχει το νου του την ώρα που διασχίζει τον δρόμο μόνο σε αυτό). 2. Κάντε του πρακτική σε ήσυχους δρόμους κοντά στο σπίτι. Πρώτα δείξτε του τι και πως να το κάνει. Μετά, αφήστε το να σας οδηγήσει εκείνο για να περάσετε μαζί απέναντι. Αργότερα αφήστε το να έλθει σε εσάς προσεκτικά, όταν το περιμένετε εσείς στο απέναντι πεζοδρόμιο. 3. Στην ηλικία αυτή, το παιδί δεν είναι πραγματικά έτοιμο να διασχίσει το δρόμο. Γι’ αυτό βεβαιωθείτε ότι πάντα είναι μαζί του ένας ενήλικας. 4. Τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται όταν το παιδί αρχίζει το σχολείο και δεν συνοδεύεται από ενήλικα. Προσπαθήστε λοιπόν να συνεννοηθείτε με κάποιον άλλο γονέα για να αφήσει στο σχολείο ή να το πάρει, αν δεν μπορείτε εσείς. 5. Επιλέξτε την πιο ασφαλή διαδρομή σχολείο-σπίτι, κάντε τη μαζί με το παιδί σας και εξηγείστε του κάθε λεπτομέρεια. ‘Όπου υπάρχει κοντινή διασταύρωση με σηματοδότη, χρησιμοποιείστε τη.

Ηλικίες 7-9 ετών : Διέλευση σε σταυροδρόμι , χωρίς φανάρια…
1. Εξηγήστε στο παιδί σας τα στάδια που χρειάζονται για να διασχίσει με ασφάλεια ένα δρόμο χωρίς σηματοδότη. 2. Αφού βεβαιωθείτε ότι το παιδί έχει κατανοήσει τα παραπάνω, κάντε του πρακτική εξάσκηση, ξεκινώντας από ήσυχους δρόμους, που στο παρελθόν έχετε διασχίσει μαζί. Παρακολουθείστε το και βεβαιωθείτε, πριν το αφήσετε μόνο του να το κάνει. 3. Δοκιμάστε το ίδιο αργότερα, σε πιο πολυσύχναστους δρόμους. Κάντε το μαζί του πολλές φορές πριν το αφήσετε μόνο του. 4. Πολλά παιδιά (όπως και ενήλικες) δεν είναι ικανά να κρίνουν την ταχύτητα με την οποία κινούνται τα αυτοκίνητα καθώς και την απόσταση (πόσο μακριά είναι). Εξ άλλου, η ηλικία που τα παιδιά κατανοούν τα θέματα αυτά, διαφέρει από παιδί σε παιδί. Όλα τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμα των γονέων τους. Αυτό μην το ξεχνάτε ποτέ. 5. “Να ντύνετε το παιδί σας με λαμπερά χρώματα (ή χρώματα που “τραβούν το μάτι” των οδηγών) και βέβαια όχι με μαύρα ρούχα, έστω κι αν είναι της μόδας, ειδικά με μουντό ή συννεφιασμένο καιρό. Να θυμάστε ότι και τα πιο λαμπερά χρώματα δεν φωσφορίζουν το βράδυ σε σκοτεινούς δρόμους. Εξηγείστε στο παιδί γιατί το ντύνετε με ανοικτά χρώματα, ειδικά το βράδυ.

Ηλικίες 10-15 ετών: Μάθετε τα παιδιά σας να σκέπτονται για τον εαυτό τους! Είναι οι ηλικίες που τα παιδιά χρειάζονται και απαιτούν σταδιακά την ανεξαρτησία τους. Μπορεί μάλιστα να απομακρύνονται κάποιες ώρες από το σπίτι, π.χ. για να επισκεφθούν φίλους -συμμαθητές τους . Το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής παιδιών σε ατυχήματα από οχήματα, είναι ηλικίας 12 έως 15 ετών. Είναι η ηλικία που το παιδί νομίζει ότι “τα ξέρει όλα”. Είναι στο δικό σας χέρι να το κάνετε να δει με σοβαρότητα τα θέματα της οδικής ασφάλειας. 1. Συνεχίστε να τους εξηγείτε τους κινδύνους της κυκλοφορίας. Υπενθυμίζετε τους να περιμένουν να σταματήσει η κίνηση για να διασχίσει ένα δρόμο, να χρησιμοποιούν τις διαβάσεις πεζών, να μη διασχίζουν δρόμους κάνοντας “ζιγκ-ζαγκ”, αν υπάρχει νησίδα στη μέση λεωφόρου τότε να διασχίζουν τη λεωφόρο σαν να πρόκειται για δύο ξεχωριστούς δρόμους, σταματώντας και περιμένοντας πάνω στη νησίδα. 2. Συζητήστε με το παιδί σας τους κινδύνους για κάθε διαδρομή που πρόκειται να κάνει (κυρίως αυτή του σχολείου). 3. Ελέγξτε αν το παιδί σας μπορεί να κρίνει σωστά την ταχύτητα και την απόσταση των αυτοκινήτων σε έναν πολυσύχναστο δρόμο και συζητήστε μαζί του για τα “ασφαλή περάσματα” του. 4. Επιμείνετε ότι ποτέ δεν πρέπει να διασχίσει ένα δρόμο ακολουθώντας στα «τυφλά» τους φίλους του ή άλλους. Πάντα πρέπει να σκέπτεται και να προσέχει εκείνο για τον εαυτό του. 5. Πάνω από όλα, οδηγήστε το παιδί με το παράδειγμά σας, τόσο ως πεζοί όσο και ως οδηγοί (ζώνες, κράνος).

Διαβάστε ακόμη: Κλιματισμός στο παιδικό δωμάτιο: Δροσίστε τα παιδιά με ασφάλεια

Διαβάστε ακόμη: Διαλέξτε τα κατάλληλα παιχνίδια για τα παιδιά ανά ηλικία

Διαβάστε ακόμη: Γονείς, μην δίνετε πολλά αντιβιοτικά στα παιδιά – Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη από τον Αμερικανικό Ιατρικό Σύλλογο περίπου το 20% των αμερικανών εφήβων, (δηλαδή σχεδόν 6,5 εκατομμύρια έφηβοι) έχουν κάποιας μορφής πρόβλημα ακοής. Ο Dr. Josef Shargorodsky, από το Νοσοκομείο Brigham and Women’s Hospital στη Βοστόνη και κύριος ερευνητής στη μελέτη αυτή, ανέφερε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Associated Press ότι: «Οι έφηβοι πραγματικά δεν συνειδητοποιούν σε πόσο πολύ θόρυβο εκτίθενται».
Οι ερευνητές σύγκριναν τα ποσοστά προβλημάτων ακοής σε περίπου 3.000 εφήβους οι οποίοι εξετάστηκαν ανάμεσα στο 1988 και το 1994 με περίπου 1.800 παιδιά που εξετάστηκαν το διάστημα 2005-2006 και ανακάλυψαν ότι η επικράτηση των προβλημάτων ακοής αυξήθηκε από περίπου 15% σε 19,5% μεταξύ των δύο μελετών.
Προφανώς τα ακουστικά που μπαίνουν μέσα στο αυτί ενώ παίζει δυνατή μουσική μπορεί να είναι ο ένοχος γι’ αυτό. Από τη μελέτη ωστόσο δεν αναφέρθηκαν συγκεκριμένες συσκευές, όπως για παράδειγμα το iPod.
Όπως ανέφερε ο Brian Fligor, ειδικός ακουολόγος από το Νοσοκομείο Παίδων της Βοστόνης, τα παιδιά σήμερα ακούνε διπλάσιες ώρες μουσική και σε πολύ δυνατή ένταση σε σύγκριση με παλαιότερες γενιές.Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε με 200 φοιτητές, ο Fligor ανακάλυψε ότι περισσότεροι από τους μισούς ακούν μουσική σε ένταση 85 ντεσιμπέλ, ή δυνατότερα, ένταση περίπου όσο μιας ηλεκτρικής σκούπας. Το να ακούει κανείς μουσική σε τόσο υψηλή ένταση μπορεί να μετατρέψει τα μικροσκοπικά έσω τριχωτά κύτταρα του έσω αυτιού σε ουλώδη ιστό, ανέφερε ο Fligor στο Associated Press.
Τι μπορεί όμως να σημαίνουν αυτά τα προβλήματα; Ότι κάποιος με μερική απώλεια ακοής μπορεί να ακούει καθαρά όλα τα φωνήεντα, αλλά να «χάνει» ορισμένα από τα σύμφωνα, ανέφερε ο Dr. Gary Curhan, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. Ενώ πρόσθεσε, ότι «παρόλο που ο λόγος θα ανιχνεύεται (ως ήχος), ωστόσο μπορεί να μην είναι απόλυτα κατανοητός».

Διαβάστε ακόμη: 10λογος Ηλιοπροστασίας

Διαβάστε ακόμη: Ο ρόλος της μουσικής στην εμβρυϊκή ανάπτυξη

Διαβάστε ακόμη: Παιδί και οδοντίατρος: Πώς θα χτίσουμε μία υγιή σχέση;