Month: June 2011

Οι φλεβικές παθήσεις των κάτω άκρων προσβάλλουν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, ιδιαίτερα γυναίκες, και εκδηλώνονται κυρίως με δύο μορφές: τους κιρσούς και τις ευρυαγγείες. Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες, πόσο επικίνδυνες είναι και πώς θεραπεύονται;

Οι κιρσοί
Κιρσοί ονομάζονται οι διογκωμένες, ψηλαφητές με το χέρι φλέβες που βρίσκονται κάτω από το δέρμα. Εμφανίζονται πιο συχνά στις γυναίκες μεταξύ 30 και 70 ετών. Παράγοντες κινδύνου είναι η ύπαρξη συγγενούς πρώτου βαθμού με κιρσούς, η παχυσαρκία, η απουσία άσκησης, η εγκυμοσύνη και η παρατεταμένη ορθοστασία.
Δημιουργούνται από την εξασθένηση του τοιχώματος και τη δυσλειτουργία των φλεβικών βαλβίδων. Αρχικά δε δίνουν κανένα σύμπτωμα. Σε πιο προχωρημένο στάδιο προκαλούν πόνο, βάρος, κάψιμο, οίδημα, νυχτερινές κράμπες, αλλαγή στο χρώμα και σκλήρυνση του δέρματος γύρω από τον αστράγαλο καθώς και έλκη (πληγές), που επουλώνονται πολύ δύσκολα. Η σοβαρότερη όμως επιπλοκή των κιρσών είναι η θρόμβωση.

Η θεραπεία
Η σύγχρονη θεραπεία των κιρσών είναι ελάχιστα επεμβατική, ανώδυνη και με άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει πολλές λύσεις, εκ των οποίων οι κυριότερες είναι το ενδαγγειακό stripper, το ενδαγγειακό laser, οι ραδιοσυχνότητες και η μικροκιρσεκτομή. Κάθε μία από τις τεχνικές αυτές έχει συγκεκριμένες ενδείξεις, αντενδείξεις, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.
Για το λόγο αυτό, η θεραπεία πρέπει να εξατομικεύεται για κάθε ασθενή και να εφαρμόζεται από χειρουργούς που έχουν πείρα σε όλες τις προαναφερθείσες τεχνικές. Με τον τρόπο αυτόν επιτυγχάνονται άριστα αποτελέσματα χωρίς επιπλοκές και με πολύ μικρά ποσοστά υποτροπών.

Οι ευρυαγγείες
Ευρυαγγείες είναι οι ορατές, αλλά όχι διογκωμένες φλέβες που βρίσκονται αμέσως κάτω από την επιδερμίδα. Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι το οικογενειακό ιστορικό, η εγκυμοσύνη, η παχυσαρκία, η παρατεταμένη ορθοστασία και η απουσία άσκησης.
Συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα. Σε εκτεταμένες περιπτώσεις μπορεί να ευθύνονται για ήπιο πόνο και αίσθημα βάρους. Δεν είναι ιατρικό, αλλά έντονα αισθητικό πρόβλημα κυρίως για τις γυναίκες.

Η αντιμετώπιση
Η αντιμετώπισή τους γίνεται ανώδυνα με τη μικροσκληροθεραπεία, τη χρήση laser ή θερμοπηξίας. Η επιλογή της θεραπείας σχετίζεται με το μέγεθος και την εντόπιση των ευρυαγγειών. Οι πυκνότερες και μεγαλύτερες σε μέγεθος αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά με τη μικροσκληροθεραπεία, ενώ οι μικρότερες και αραιότερες με τη θερμοπηξία ή το laser. Όταν εφαρμόζονται σωστά, όλες οι θεραπείες είναι ανώδυνες και τα αποτελέσματα θεαματικά. Οι ευρυαγγείες μπορεί στο μέλλον να ξαναδημιουργηθούν στα ίδια ή σε διαφορετικά σημεία των κάτω άκρων. Για το λόγο αυτό, σε αρκετές περιπτώσεις χρειάζεται μία μικρή θεραπεία συντήρησης κάθε λίγα χρόνια.

Σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες μέρες με θέμα τη στοματική υγιεινή των παιδιών, διευκρινίστηκαν τα εξής από τον επ. καθηγητή οδοντιατρικής, κ. Νικόλαο Κουβελά.
Ως συμπέρασμα μένει ότι για να έχουμε υγιή δόντια, είναι βασικό να καταρρίψουμε τους μύθους και να μάθουμε να φροντίζουμε τα δόντια μας σωστά.

ΜΥΘΟΣ: Πρέπει να πλένουμε τα δόντια μας μόλις ξυπνάμε το πρωί και πριν κοιμηθούμε.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Πρέπει να πλένουμε τα δόντια μας τρεις φορές την ημέρα μετά τα κύρια γεύματα.
Γιατί πλένουμε τα δόντια μας; Όχι μόνο για να έχουμε ένα καθαρό στόμα, αλλά διότι έτσι μειώνουμε την άθροιση αποικιών μικροβίων πάνω στις οδοντικές επιφάνειες. Επειδή κάθε 6-8 ώρες τα μικρόβια ξανακολλάνε στα δόντια μας, γι’ αυτό πρέπει να τα βουρτσίζουμε 3 φορές την ημέρα μετά τα κύρια γεύματα.
Θυμόμαστε τις διαφημίσεις με οδοντόκρεμες παλαιότερα, που ξεκινούν με πλύσιμο δοντιών μόλις ξυπνήσουμε και πριν κοιμηθούμε. Αυτό στηρίζεται στο ότι όταν κοιμόμαστε δεν εκκρίνουμε σάλιο και άρα δεν καθαρίζει καθόλου το στόμα μας.

ΜΥΘΟΣ: Όταν βουρτσίζουμε τα δόντια μας, το κάνουμε για να διώξουμε τις τροφές.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Κάθε φορά που μιλάμε, με το σάλιο μας διώχνουμε το 90% των τροφών. Τα δόντια τα βουρτσίζουμε για έναν και μοναδικό λόγο: για να διώξουμε τη μικροβιακή πλάκα.

ΜΥΘΟΣ: Τα πρώτα δόντια – τα νεογιλά δόντια- δεν είναι το ίδιο σημαντικά με τα μόνιμα.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Είναι πολύ σημαντικά για δύο λόγους. Ο ένας είναι για να εμπεδώσουμε τη συνήθεια του βουρτσίσματος 3 φορές την ημέρα και ο άλλος ότι τα νεοργιλά δόντια είναι πιο ευαίσθητα στο να χαλάσουν, δημιουργώντας μόνιμα προβλήματα.
Επίσης υπάρχουν δόντια που δεν τα καταλαβαίνουν οι γονείς, όπως ο πρώτος γομφίος που βγαίνει στα 6 χρόνια, ο λεγόμενος “εξαρίτης” ο οποίος ΔΕΝ αντικαθιστά κάποιο άλλο δόντι. Επομένως εάν δεν γίνεται βούρτισμα 3 φορές την μέρα, όπως είπαμε παραπάνω και με τον σωστό τρόπο, τότε αρχίζουν να χαλάνε και τα μόνιμα δόντια. Επίσης οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι, διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό και τη σύγκλιση των δοντιών. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όταν βγαίνει ο εξαρίτης μεγαλώνει και η γνάθος.

ΜΥΘΟΣ: Δεν έχει πολλή σημασία το ΠΩΣ πλένουμε τα δόντια.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Eχει τεράστια σημασία το πώς πλένουμε τα δόντια. Κάθε δόντι χρειάζεται βούρτσισμα 10 φορές προς 3 διαφορετικές κατευθύνσεις, γι’ αυτό μέχρι 7 ετών το βούρτσισμα πρέπει να γίνεται από την μαμά. Όταν δε ματώνει το ούλο, θέλει βούρτσισμα 20 φορές, εκτός εάν υπάρχει πληγή.
Διαφορετικά, το να πλένει το παιδί (ή και ο ενήλικας) τα δόντια του επιφανειακά και να λέει “μαμά κοίτα τι ωραία μυρίζει το στόμα μου” και η μαμά να χαίρεται, απέχει πολύ από αυτό που πρέπει να γίνεται.

ΜΥΘΟΣ: Τα γλυκά και η ζάχαρη χαλάνε τα δόντια στον ίδιο βαθμό ανεξάρτητα από το πότε τα τρώμε.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Εάν φάμε το γλυκό κατά τη διάρκεια του κυρίου γεύματος, είναι καλύτερα από το να το φάμε ανάμεσα στα γεύματα.
Επίσης, εάν πίνουμε καφέ με ζάχαρη και κάνουμε 3 ώρες να τον πιούμε και αυτό είναι βλαβερό. ή πρέπει να τον πίνουμε πιο γρήγορα ή να μη βάλουμε ζάχαρη!

ΜΥΘΟΣ: Οι τσίχλες χαλάνε τα δόντια.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Τα παλιά χρόνια όντως επικρατούσε αυτή η αντίληψη και ίσως και σήμερα λίγο. Η αλήθεια είναι ότι η τσίχλα προάγει τη δημιουργία σάλιου στο στόμα και το σάλιο είναι βοηθός ενάντια στην τερηδόνα, άρα κάθε άλλο παρά κακό κάνει. Βέβαια εάν μασάμε όλη μέρα, θα έχουμε πρόβλημα με τους αδένες! Εάν η τσίχλα είναι light και δεν έχει ζάχαρη, αλλά έχει σορβιτόλη, είναι πολύ καλύτερα, διότι διασπάται αργότερα στο στομάχι και άρα δεν έχουμε τερηδόνα.

ΜΥΘΟΣ: Νέες θήκες πορσελάνης που δεν θέλουν τρόχισμα είναι η ιδανική λύση όταν προκύπτει σχετικό θέμα.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Oντως υπάρχουν πολύ λεπτές θήκες πορσελάνης που αλλάζουν την όψη του δοντιού σχεδόν χωρίς καθόλου τρόχισμα. Όμως έχουν μεγάλο κόστος- σχεδόν απαγορευτικό- και χρειάζονται 20 μέρες – 1 μήνα, διότι αφού παρθεί αποτύπωμα στέλνεται στην Αμερική για κατασκευή και αποστέλλεται πίσω σε 20 μέρες περίπου.
Σύσταση: όψεις με ρητίνη, το λεγόμενο bonding, το οποίο αλλάζει την όψη και το χαμόγελο. 6-8 μπροστινά δόντια με μικρογλυπτική αλλάζουν το χαμόγελο. Για να έχουμε ένα άψογο αισθητικά αποτέλεσμα, χρειάζεται η καλλιτεχνική φύση του οδοντιάτρου, διότι θέλει ταίριασμα με μάτια, στόμα και σωματότυπο.

ΜΥΘΟΣ: Καλύτερα να φάμε το γλυκό με τον καφέ ανάμεσα στα γεύματα.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Είναι άλλο ο υδατάνθρακας να είναι σε στερεή μορφή και να καταναλώνεται μαζί με το γεύμα και άλλο μετά. Μαζί με το γεύμα είναι προτιμότερο και επίσης είναι καλύτερα σε υγρή μορφή. Εάν είναι ανάμεσα στα γεύματα πάλι είναι καλύτερα να είναι σε υγρή μορφή.

ΜΥΘΟΣ: το φθόριο μπορεί να βλάψει τα δόντια
ΑΛΗΘΕΙΑ: το φθόριο μπορεί να βλάψει μόνο εάν υπάρχει λήψη σε μεγάλη ποσότητα. Παλαιότερα που οι Αθηναίοι πήγαιναν διακοπές στο Λαύριο και έπιναν νερό από τα πηγάδια, όπου υπήρχε μεγάλη ποσότητα φθορίου ( 8- 14 μέρη στο εκατομμύριο) οι άνθρωποι είχαν γερά δόντια μεν αλλά γίνονταν καφέ ή μαύρα! Αρα ναι, πάθαιναν φθορίαση, αλλά μόνο σε τέτοιες ποσότητες μπορούσε να γίνει αυτό.
Σύσταση: 3- 6 ετών το παιδί πρέεπι να πίνει 0,5 mg σε 1 λίτρο νερό ή μία καραμέλα φθορίου πριν κοιμηθεί το βράδυ και μετά το βραδινό βούρτσισμα. 6-10 ετών μία καραμέλα 1 mg. Από 10 ετών και μετά δεν έχει νόημα διότι δεν διαμορφώνει ο οργανισμός επιφάνειες που έχουν αδαμαντίνη. Η αδαμαντίνη και των δεύτερων γομφίων που βγαίνουν στα 12 (δωδεκαρίτες) και των τρίτων ίσως που βγαίνουν στα 18 (φρονιμήτες) επηρεάζονται μέχρι τα 10.
Αρα έχει νόημα να παίρνει κανείς φθόριο μέχρι 10 ετών από οδοντόπαστα ή σε φθοριώσεις που γίνονται στα οδοντιατρεία. Αυτή η λήψη φθορίου γίνεται για την ανταλλαγή ιόντων που υπάρχουν μέσα στο στόμα, ισχυροποιούνται οι επιφάνειες των δοντιών και αποφεύγεται η τερηδόνα.
Επίσης όπου υπάρχει αρχόμενη τερηδόνα (όχι εύκολα ανιχνεύσιμη στην αρχή), μπορεί να ανασταλεί με το φθόριο, το οποίο κάνει επανασβεστοποίηση στην αρχόμενη τερηδόνα και έτσι την αναστέλλει.

ΜΥΘΟΣ: Τα δόντια με την λεύκανση χαλάνε και μπορούν να γίνουν πολλές λευκάνσεις με την πάροδο του χρόνου.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Τo οξυγόνο που χρησιμοποιείται δεν καταστρέφει την επιφάνεια των δοντιών παρά μόνο σε… νανοεπίπεδο!
Διαρκεί μία ώρα και στο τέλος της επίσκεψης τα δόντια έχουν αποκτήσει το 70% της τελικής λευκότητας. Μετά από μία βδομάδα αποκτούν την τέλεια λευκότητα με χρήση λευκαντικού υλικού στο σπίτι. Μόνο το αρχικό ‘boost’ γίνεται στο ιατρείο. Εάν μετά από μήνες λόγω κακών συνηθειών, καπνίσματος κλπ. χάσουν λίγη από την λευκότητά τους, ξαναχρησιμοποιείται το λευκαντικό υλικό και επανέρχεται. Αρα μία επίσκεψη στο ιατρείο αρκεί.

ΜΥΘΟΣ: Άμα μπλέξει κανείς με οδοντίατρο, μετά θα πηγαίνει συνέχεια!
ΑΛΗΘΕΙΑ: Ο σωστός οδοντίατρος φροντίζει να εκπαιδεύει και να ενημερώνει τον ασθενή σωστά, ώστε να μην έχει χαλασμένα δόντια και να μην τον χρειάζεται. Γι’ αυτό λέγεται “λειτούργημα” αυτό το επάγγελμα, διότι έχει και μία αλτρουιστική διάσταση. Στην Κίνα, ο γιατρός πληρώνεται όταν ο άνθρωπος είναι υγιής (!), όχι όταν είναι ασθενής.

ΜΥΘΟΣ: εάν γίνουν όλα όπως πρέπει προληπτικά, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα;
ΑΛΗΘΕΙΑ: Ναι, εάν παράλληλα αποφεύγεται η λήψη υδατανθράκων ανάμεσα στα γεύματα και η χρήση φθορίου. Εξαιρούνται προβλήματα άλλου είδους όπως ολιγοδοντίες (λιγότερα δόντια), κ.λπ.

ΜΥΘΟΣ: Μπορεί να μην ακολουθεί κάποιος σωστή στοματική υγιεινή, αλλά να έχει τέλεια δόντια;
ΑΛΗΘΕΙΑ: Όχι, εκτός εάν δεν τρώτε καθόλου γλυκά και είστε από το Λαύριο (και πίνετε νερό από το πηγάδι!)

5 όπλα έχει ένας οδοντίατρος για την στοματική υγιεινή των παιδιών
– Πρόληψη από τερηδόνα
– Πρόληψη από περιοδοντίτιδα (με βούρτσισμα και φθορίωση)- Φθοριώσεις ανά εξάμηνο (από 3- 3,5 χρονών)
– Πρόληψη από ορθοδοντικές βλάβες (απώλεια νεογιλών δοντιών)
– Καλύψεις οπών και δοντιών στα μόνιμα δόντια
– Πρόληψη από τραύμα (με προστατευτικούς νάρθηκες): όταν το παιδί παίζει ποδόσφαιρο, μποξ, μπάσκετ η κάνει άλματα ( για να μην σπάσουν δόντια)

Νέα εξατομικευμένη θεραπεία, σε συνδυασμό με νέο διαγνωστικό τεστ έρχεται να δώσει ελπίδες σε ασθενείς με μεταστατικό μελάνωμα, στοχεύοντας το γενετικό μονοπάτι που εμπλέκεται στην εξέλιξη της νόσου.
Οι τελευταίες έρευνες έδωσαν ένα απλό χάπι, που θα λαμβάνεται 2 φορές την ημέρα από τον ασθενή που πάσχει από μελάνωμα. Τα ενθαρρυντικά νέα ανακοινώθηκαν στο Ετήσιο Συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ASCO), που διεξήχθη στο Σικάγο των ΗΠΑ (3-7 Ιουνίου), ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα.

Η συγκεκριμένη -και πιο επικίνδυνη- μορφή καρκίνου του δέρματος αποδίδεται πλέον σε μεγάλο ποσοστό (το 50% περίπου των ανθρώπων που προσβάλλονται) στην ύπαρξη ενός ελαττωματικού γονιδίου που μας καθιστά πιο ευαίσθητους στην ηλιακή ακτινοβολία. Το νέο φάρμακο -που έχει ήδη δοκιμαστεί πειραματικά σε 670 ασθενείς σε Ευρώπη, Καναδά και Αυστραλία- χορηγείται αποκλειστικά σε εκείνους που έχουν το συγκεκριμένο γονίδιο, αντικαθιστά την χημειοθεραπεία και αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης κατά δύο τρίτα. Οπως δήλωσε ο δρ Τζέιμς Λάρκιν, του Royal Masden Hospital, επικεφαλής του σχετικού προγράμματος στην Μεγάλη Βρετανία: «Επί χρόνια η χημειοθεραπεία ήταν η μοναδική θεραπευτική επιλογή για το μελάνωμα και τα αποτελέσματα δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Πλέον γνωρίζουμε ότι υπεύθυνη για την εκδήλωση της αρρώστιας είναι η μετάλλαξη του γονιδίου BRAF και σε αυτό επικεντρώνουμε». Η μελέτη έδειξε ότι ο κίνδυνος θανάτου μειώθηκε κατά 63% στους ασθενείς που έλαβαν βεμουραφενίμπη, σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν χημειοθεραπεία. Επιπλέον, η βεμουραφενίμπη μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο εξέλιξης της νόσου κατά 74%, σε σύγκριση με την κλασική θεραπεία. Οι φαρμακευτικές εταιρείες πίσω από το νέο σκεύασμα, ανακοίνωσαν ότι θα υποβάλουν άμεσα αίτηση ώστε το vemurafenib -αυτή είναι η προσωρινή ονομασία του φαρμάκου- να πάρει άδεια κυκλοφορίας από τους αρμόδιους, διεθνείς οργανισμούς. Το μελάνωμα έχει τα τελευταία χρόνια κατακτήσει τη δεύτερη θέση μεταξύ των διαφόρων μορφών καρκίνου στις ηλικίες 15 έως 34 στη Μεγάλη Βρετανία. Η νέα θεραπευτική αγωγή -αν εγκριθεί- θα κοστίζει αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ ανά έτος για κάθε ασθενή.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν προδιάθεση για λιποθυμία, όπως δείχνουν στοιχεία μελέτης, που εκπόνησαν ερευνητές του Ινστιτούτου Σωματικής Απόδοσης και Αποκατάστασης του Κέντρου Έρευνας, Τεχνολογίας και Ανάπτυξης Θεσσαλίας.

Μάλιστα, στους ερευνητές αυτούς απονεμήθηκε το βραβείο καλύτερης παρουσίασης στο συνέδριο της Ελληνικής Εταιρίας Βιοχημείας και Φυσιολογίας της Άσκησης, που διεξήχθη πρόσφατα στην Κομοτηνή.
Στο πλαίσιο της μελέτης, οι ερευνητές του παραπάνω Ινστιτούτου ζήτησαν από 15 εθελοντές να ξαπλώσουν ανάσκελα σε μια δεξαμενή με νερό, θερμοκρασίας 42 βαθμών Κελσίου.

Όταν η θερμοκρασία βαθιά στον πυρήνα του σώματος των εθελοντών (δίπλα στην καρδιά) αυξήθηκε κατά μισό βαθμό Κελσίου, οι ερευνητές τους ζήτησαν να σηκωθούν όρθιοι, όπως θα σηκώνονταν από ένα κρεβάτι. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν τρεις από τους 15 εθελοντές να λιποθυμήσουν, αφότου σηκώθηκαν.

Σε όλη τη διάρκεια του πειράματος, οι ερευνητές κατέγραφαν τη λειτουργία του νευρικού συστήματος των εθελοντών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν προδιάθεση για λιποθυμία, αφού το νευρικό και το καρδιαγγειακό τους σύστημα αδυνατούν να αντεπεξέλθουν, όταν αυξάνονται οι ανάγκες για παροχή αίματος.

Τα αποτελέσματα της μελέτης θα αποτελέσουν την αρχή για τη δημιουργία προγνωστικών τεστ, τα οποία θα μπορούν να διαγνώσουν, αν κάποιος έχει προδιάθεση για λιποθυμία.

Η μελέτη αυτή έγινε από το Εργαστήριο Μελέτης της Λειτουργικής Αρχιτεκτονικής του Ανθρώπου στο Περιβάλλον του, με υπεύθυνους τον Δρσ. Ανδρέα Φλουρή και τον Δρα. Andres Carrillo.

«Μέχρι τη δημιουργία και δημοσίευση των προαναφερομένων προγνωστικών τεστ, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η λιποθυμία μπορεί να έχει προειδοποιητικά συμπτώματα, όπως ναυτία, βουητό στα αυτιά, ζαλάδα, εφίδρωση, ξαφνικό χασμουρητό και προβλήματα στην όραση όπως μείωση της αίσθησης του φωτός», επισημαίνουν οι δύο ερευνητές.

Επίσης, πρέπει να αποφεύγουμε να σηκωνόμαστε απότομα όρθιοι, κυρίως όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι αυξημένη, ενώ τα άτομα που λιποθυμούν συχνά πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα προειδοποιητικά σημεία και να ξαπλώνουν, αν είναι δυνατό με τα πόδια σε ψηλότερο σημείο από ότι το κεφάλι, αποτρέποντας έτσι τη λιποθυμία.

Η λιποθυμία

Η λιποθυμία, αναφέρουν οι δύο ερευνητές, ή άλλως συγκοπή είναι η ξαφνική και προσωρινή απώλεια των αισθήσεων, που συμβαίνει συνήθως, όταν υπάρχει πτώση της αρτηριακής πίεσης, με αποτέλεσμα να διακόπτεται η συνεχής παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Τις πιο πολλές φορές, η λιποθυμία διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα και μετά επανακτούμε τις αισθήσεις μας, χωρίς να χρειαστούμε ιδιαίτερη βοήθεια.

Επίσης, υπάρχουν φορές που μπορεί να μην λιποθυμήσουμε πλήρως, αλλά να φτάσουμε πολύ κοντά στη λιποθυμία και να αισθανθούμε μείωση του επιπέδου συνείδησης και αισθήσεων, αλλά χωρίς την πλήρη απώλειά τους.

Είναι γνωστό ότι η λιποθυμία κάθε άλλο παρά σπάνιο φαινόμενο αποτελεί. Μάλιστα, είναι τόσο συχνό φαινόμενο, που περίπου το 2%-3% των επισκέψεων στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, καθώς και το 6% των εισαγωγών στα νοσοκομεία σχετίζονται με συμπτώματα λιποθυμίας. Επίσης, υπολογίζεται ότι περίπου ένας στους τρεις ανθρώπους θα λιποθυμήσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του.

Αντίθετα με αυτό που νομίζει ο περισσότερος κόσμος, η συντριπτική πλειοψηφία των λιποθυμιών δεν σχετίζονται με τη λειτουργία της καρδιάς ή με καρδιακές παθήσεις, επισημαίνουν οι δύο ερευνητές.

Οι περισσότερες λιποθυμίες οφείλονται σε αγγειοκινητικά προβλήματα, δηλαδή στην αδυναμία του σώματος να μετακινήσει το αίμα από τα πόδια στον εγκέφαλο, σημειώνουν και συμπληρώνουν πως αυτό μπορεί να οφείλεται σε αφυδάτωση, διαβήτη, ή σε παρενέργειες φαρμάκων, αλλά πιο συχνά συμβαίνει όταν το σώμα υποβάλλεται σε κάποια σχετικά δύσκολη δοκιμασία (π.χ. ορθοστασία για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολύ έντονος πόνος, ζεστό ντους). Η πλέον συνηθισμένη κατάσταση δε, η οποία οδηγεί συχνά σε λιποθυμία είναι η ζέστη.

«Μαμά, εγώ θα μπορέσω να μάθω αγγλικά όπως τα άλλα παιδιά της τάξης;»
Σε κοιτάζει με απορία και θλίψη, γιατί έχει δυσλεξία και στην τάξη των αγγλικών το μόνο που κάνει είναι να… ζωγραφίζει!
Γιατί όπως λέει…. «η κυρία μιλάει πολύ γρήγορα», «δεν προλαβαίνω να γράψω και να καταλάβω», και «όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου και μπερδεύονται…».
Πώς μπορούμε λοιπόν να βοηθήσουμε ένα έξυπνο και ικανό παιδί με δυσλεξία να πετύχει σε μια τόσο σημαντική δεξιότητα για τη ζωή όπως αυτή της εκμάθησης της αγγλικής γλώσσας; Σίγουρα πάντως όχι με το συμβατικό τρόπο διδασκαλίας που θυμίζει κάτι από… «σελίδα 5, άσκηση 6, Κωστή διάβαζε…».

Δεν είναι λίγοι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί που εκφράζουν τις αμφιβολίες τους για το εάν τα παιδιά με δυσλεξία θα πρέπει να μαθαίνουν ξένες γλώσσες, δεδομένου της δυσκολίας τους στη μητρική τους γλώσσα. Είναι αλήθεια ότι τα προβλήματα στην ανάγνωση και γραφή (φωνολογική επίγνωση) στη μητρική γλώσσα ενός παιδιού με δυσλεξία κάνουν την εκμάθηση της ξένης γλώσσας ακόμα πιο δύσκολη. Συγκεκριμένα, όλες οι αδυναμίες στη γραμματική, στο συντακτικό και σε όλες τις γλωσσικές παραμέτρους μεταφέρονται και εμποδίζουν την εξέλιξή του στις ξένες γλώσσες. Παρ’ ολ’ αυτά, για τους εκπαιδευτικούς που πιστεύουν στο δικαίωμα όλων των παιδιών να μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στην εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας που είναι πλέον απαραίτητη δεξιότητα στη ζωή όλων των ανθρώπων, το δίλημμα δεν εντοπίζεται στο εάν θα πρέπει να τη διδάσκονται αλλά στο πώς θα μπορούσε αυτό να γίνει αποτελεσματικά.

Σύμφωνα με μελέτες, τα Αγγλικά είναι η πιο δύσκολη γλώσσα για τα άτομα με δυσλεξία. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί η αγγλική γλώσσα είναι μια μη φωνητική γλώσσα (άλλα διαβάζουμε και άλλα γράφουμε), έχει 26 γράμματα με 44 ήχους (!), χαρακτηρίζεται ως αδιαφανής λόγω του ότι δε διδάσκονται οι ορθογραφικοί και φωνολογικοί της κανόνες ενώ θα έπρεπε και έχει γραφήματα με καθρεφτικές διαφορές και ομοιότητες ( b, d, p, q, g) που δυσκολεύουν πολύ τα άτομα με δυσλεξία τόσο στην ανάγνωση όσο και στην γραφή. Σε σχέση με την ελληνική γλώσσα που είναι φωνητική, τα λάθη που παρουσιάζουν οι μαθητές με δυσλεξία διαφέρουν. Στην μεν ελληνική τα λάθη είναι γραμματικά, ενώ στην αγγλική τα λάθη είναι κυρίως φωνολογικά. Σύμφωνα με έρευνες λοιπόν το μάθημα πρέπει απαραίτητα να προσαρμόζεται στις ανάγκες, ενδιαφέροντα, ικανότητες, μαθησιακό στυλ (learning style) και μαθησιακή ετοιμότητα στα αγγλικά του κάθε παιδιού, όπως ορίζουν οι βασικές αρχές της τεχνικής της διαφοροποιημένης διδασκαλίας που χρησιμοποιείται σε ποιοτικούς χώρους παγκοσμίως. Για τους παραπάνω λόγους είναι αυτονόητο ότι η αγγλική ως ξένη γλώσσα μπορεί να διδαχτεί αποτελεσματικά σε μαθητές με δυσλεξία μόνο από καθηγητές αγγλικών ή ειδικούς παιδαγωγούς με εξειδίκευση ή επιμόρφωση στις ειδικές μαθησιακές ανάγκες.
Επιπλέον,  σύμφωνα πάντα με έρευνες, ο «πολυαισθητηριακός» τρόπος διδασκαλίας βοηθά πολύ και είναι απαραίτητος  στην εκμάθηση της ξένης γλώσσας σε παιδιά με δυσλεξία και άλλες ειδικές μαθησιακές ανάγκες (ΕΜΑ) ενώ ταυτόχρονα είναι ευεργετικός για όλους τους μαθητές της τάξης. Ο εκπαιδευτικός εκτός από τη λεκτική διδασκαλία πρέπει να χρησιμοποιεί χρώμα, εικόνα, ήχο, αφή και σώμα σε μια προσπάθεια παρουσίασης του μαθήματος (γραμματική, λεξιλόγιο, συντακτικό) με βιωματικό «ζωντανό» τρόπο, διότι όταν  διδάσκει μόνο με λεκτικές οδηγίες όλα περνάνε πολύ «άτονα» στη αντίληψη του μαθητή με δυσλεξία, με αποτέλεσμα να χάνει το ενδιαφέρον του, να αποθαρρύνεται  και να μειώνετε πολύ η επίδοσή του.

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι μόνο ό,τι μπορέσει να βιώσει και να αισθανθεί ο μαθητής με δυσλεξία, θα καταφέρει τελικά να κατανοήσει και να μάθει. Σε αυτή την προσπάθεια βοηθά πολύ η χρήση διαδραστικών πινάκων, η χρήση υλικού όπως πλαστελίνη και ελαστικά αντικείμενα που μπορούν να παίρνουν διάφορες μορφές και να οπτικοποιούν αφηρημένες έννοιες, η χρήση συγκεκριμένων βιβλίων και υλικού που βοηθούν στη διδασκαλίας της αγγλικής σε παιδιά με δυσλεξία, καθώς επίσης η χρήση της κίνησης του σώματος και της αφής ως υποστηρικτικό μέσο ενδυνάμωσης κάθε γλωσσικής πληροφορίας.
Όσον αφορά στην ανάγνωση που αποτελεί και τη βασικότερη δεξιότητα που ο μαθητής με δυσλεξία χρειάζεται υποστήριξη και ενίσχυση, ο εκπαιδευτικός οφείλει να βοηθήσει στη φωνολογική επίγνωση της γλώσσας δίνοντας κανόνες και ασκήσεις που θα βοηθήσουν στην αποκωδικοποίηση του γραπτού λόγου σε προφορικό. Γι’ αυτό οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δίνουν σαφείς κανόνες στα παιδιά, εξηγώντας γιατί π.χ. το «plane» διαβάζεται «πλέ΄ι΄ν» και όχι «πλάνε». Θα ήταν μάταιο να περιμένουν ότι οι μαθητές με δυσλεξία θα το μάθουν επειδή «έτσι διαβάζεται η λέξη…», μια που οι δυσλεξικοί δεν μπορούν να αυτοματοποιήσουν την ανάγνωση των λέξεων χωρίς να τους δίδονται συγκεκριμένοι κανόνες φωνολογικής αποκωδικοποίησης.
Είναι αλήθεια λοιπόν ότι τα παιδιά με δυσλεξία μπορούν να πετύχουν στην εκμάθηση της αγγλικής ως ξένη γλώσσας εάν ο εκπαιδευτικός είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος ώστε η διδασκαλία του να “αγγίζει” αποτελεσματικά παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μαθητές με δυσλεξία έχουν φυσιολογική ή και άνω του μέσου όρου νοημοσύνη και αν δεν μπορούν να μάθουν με τον τρόπο που εμείς διδάσκουμε, τότε προφανώς πρέπει να μάθουμε να διδάσκουμε με τον τρόπο που εκείνοι μαθαίνουν.

Από την Αγγελική Παππά
Καθηγήτρια Αγγλικών – Ειδική Παιδαγωγός
Εκπαιδεύτρια καθηγητών αγγλικών δημόσιας κα ιδιωτικής εκπαίδευσης
ΒA English Language MEd Inclusion and special educational needs
E-mail: info@ilovedyslexia.gr
Website: www.ilovedyslexia.gr

Ελπίδες για τη μάχη κατά του νευροβλαστώματος στα παιδιά προσφέρει νέος συνδυασμός χημειοθεραπειών σε μεγάλες δόσεις, που υπόσχεται αύξηση του προσδόκιμου ζωής, ακόμα και ίαση.

Οπως ανακοινώθηκε στο παγκόσμιο συνέδριο ογκολογίας, που διεξήχθη στο Σικάγο, η τρίτη φάση κλινικών δοκιμών, κατά την οποία κοκτέιλ φαρμάκων χορηγήθηκαν σε μεγάλες δόσεις, έδειξε πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας.

Σύμφωνα με τη δρα Ρουθ Λαντεστάιν, καθηγήτρια Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, «δημιουργεί νέους κανόνες αντιμετώπισης του συγκεκριμένου καρκίνου του νευρικού συστήματος, που είναι πολύ διαδεδομένος στα παιδιά και από τον οποίο επιβιώνει μακροπρόθεσμα μόνο το 30% των ασθενών».

Οπως επισήμανε, ο συνδυασμός χορήγησης θεραπείας ενίσχυσης του ανοσοποιητικού συστήματος και νέων φαρμάκων μπορεί να νικήσει τη νόσο ή να αυξήσει κατά 20% το προσδόκιμο ζωής, μεγαλώνοντας τελικά κατά 50% το ποσοστό επιβίωσης.

Πηγή: Madata.gr

Το μεγάλο δάκτυλο στο πόδι έχει πολλαπλή αποστολή, από την απλή συμβολή του στην ισορροπία σε όρθια στάση μέχρι τη λειτουργική βοήθεια που προσφέρει στη σωστή βάδιση με γυμνό πόδι και με παπούτσι. Κάθε παραμόρφωσή του προκαλεί δυσκολίες, ιδιαίτερα στη βάδιση με παπούτσια. Ο λόγος είναι ότι με τις παραμορφώσεις αλλάζει το σχήμα του και δημιουργούνται προεξοχές στις οποίες αναπτύσσονται πιέσεις που ασκούνται από το παπούτσι, με πρώτο σύμπτωμα τον πόνο.

Γράφουν οι Σάββας Σουρμελής, Διευθυντής Β΄ Ορθοπαιδικής Κλινικής ΥΓΕΙΑ και Νίκος Βέργαδος, Επιμελητής Β΄ Ορθοπαιδικής Κλινικής ΥΓΕΙΑ (www.ygeia.gr)

• Τι είναι η παραμόρφωση «κότσι»;
Ο «βλαισός μέγας δάκτυλος», κοινώς κότσι, είναι μία συχνή ανατομική ανωμαλία του μεγάλου δακτύλου των ποδιών. Το μεγάλο δάκτυλο μετατοπίζεται προς τα έξω με αποτέλεσμα να δημιουργείται εξόστωση στην έσω πλευρά της άρθρωσης. Η εξόστωση τρίβεται στο δέρμα των παπουτσιών και δημιουργεί εξελκώσεις. Συνήθως τα κότσια συνοδεύονται από στροφή του δακτύλου καθώς και από παραμόρφωση με σφυροδακτυλία του δεύτερου δακτύλου, ενώ συχνά συνυπάρχουν και κάλοι πάνω στο ίδιο το κότσι ή στους άλλους δακτύλους του ποδιού.

• Πώς δημιουργείται το κότσι;
Η αιτιολογία του είναι πολυπαραγοντική. Η συνηθέστερη αιτία σχηματισμού του είναι η παρατεταμένη χρήση στενών και ακατάλληλων υποδημάτων. Ακατάλληλα θεωρούνται συνήθως τα παπούτσια με στενή μύτη και ψηλό τακούνι, που πιέζουν τα δάκτυλα σε αφύσικη θέση. Μελέτες δείχνουν ότι το 88% των γυναικών φορά στενά παπούτσια και από αυτές το 55% έχει κότσια 9 φορές συχνότερα από ότι οι άνδρες.

• Η κληρονομικότητα παίζει κάποιο ρόλο;
Η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνισή του, καθώς έχει διαπιστωθεί βλαισός μέγας δάκτυλος σε πρωτόγονες αφρικανικές φυλές που δε φόρεσαν ποτέ παπούτσια, ενώ συχνά εμφανίζεται και σε μέλη της ίδιας οικογένειας με πρώτου βαθμού συγγένεια.

• Πώς αντιμετωπίζεται το κότσι;
Στα αρχικά στάδια, όταν η παραμόρφωση δεν είναι μεγάλη, χρησιμοποιούνται ειδικοί νάρθηκες που φοριούνται τη νύχτα και διορθώνουν τη θέση του δακτύλου. Σε περίπτωση όπου η παραμόρφωση δε διορθώνεται, χρειάζεται χειρουργική επέμβαση. Η επέμβαση δε γίνεται για αισθητικούς λόγους, αλλά μόνο για λειτουργικούς. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσετε ποιο είναι το κύριο πρόβλημά σας:
Ο πόνος; Η δυσκολία να φοράτε ψηλά τακούνια;  Η δυσκολία ακόμη και με μαλακές παντόφλες;
Αν ο πόνος περιορίζεται μόνο στο κότσι, τότε ίσως τα επικάλια και τα φαρδιά, μαλακά παπούτσια να σας προστατεύουν. Αν υπάρχει πόνος και στο δεύτερο δάκτυλο, ίσως ο διαχωριστήρας δακτύλων με επικάλια στα μικρά να συμβάλλει στην ανακούφιση. Οι νάρθηκες νυκτός μπορούν να συμβάλλουν στην ανακούφιση ή και στην ελαφρά διόρθωση της παραμόρφωσης του μεγάλου δακτύλου. Στην αισθητική και λειτουργική βελτίωση ουσιαστικά μόνο η χειρουργική διόρθωση θα βοηθήσει. Στη χρήση στενών παπουτσιών το πρόβλημα είναι η οστική προπέτεια προς τα έσω (κότσι) και εκ των πραγμάτων η χειρουργική αφαίρεσή του είναι η λύση. Η χρήση ψηλών τακουνιών, εκτός του πόνου του μεγάλου δακτύλου, προκαλεί συνήθως και πόνο στις κεφαλές των μεταταρσίων (μεταταρσαλγία), οπότε δοκιμάζονται πέλματα μεταταρσαλγίας. Αν δεν υπάρξει αποτέλεσμα, τότε θα χρειαστεί χειρουργική προσέγγιση εκτός από το μεγάλο δάκτυλο και στα μετατάρσια.

• Θα ξαναφορέσω ψηλοτάκουνα παπούτσια;
Όταν γίνουν οι διορθώσεις και εξαλειφθεί ο πόνος, θα μπορείτε να φοράτε τα παπούτσια που επιθυμείτε και, το κυριότερο, θα βελτιώσετε την ποιότητα της βάδισης.

• Τι ακριβώς σημαίνει χειρουργική διόρθωση;
Πάνω από 120 διαφορετικές τεχνικές υπάρχουν στη χειρουργική πρακτική, που όλες έχουν στόχο να επαναφέρουν τον άξονα της άρθρωσης, να απομακρύνουν την εξόστωση και να ανακουφίσουν από τον πόνο. Θα γίνει κατ’ αρχάς γενική ή περιοχική αναισθησία και θα τοποθετηθεί ίσχαιμη περίδεση για να προληφθεί η αιμορραγία στο χειρουργικό πεδίο. Θα ακολουθήσει χειρουργική αφαίρεση της οστικής εξόστωσης (κότσι) στο ύψος της βάσης του μεγάλου δακτύλου, σε συνδυασμό με διατομή μαλακών μορίων γύρω από την άρθρωση της βάσης του δακτύλου. Συνήθως για να ολοκληρωθεί η διόρθωση απαιτείται συμπλήρωση με οστεοτομία του πρώτου μεταταρσίου.

• Πόσο διαρκεί το χειρουργείο;
Ο χρόνος της χειρουργικής επέμβασης διαρκεί από μισή έως 2 ώρες, ανάλογα με τη βαρύτητα, την προσβολή άλλων δακτύλων και τις αμφοτερόπλευρες επεμβάσεις. Είναι προτιμότερο εάν το πρόβλημα αφορά και στα δύο πόδια να αντιμετωπίζεται με μία χειρουργική επέμβαση.

• Υπάρχουν χειρουργικοί κίνδυνοι;
Παρότι θεωρείται από τις επεμβάσεις με πολύ μεγάλα ποσοστά επιτυχίας (αισθητική – λειτουργική), υπάρχουν κάποιες σπάνιες επιπλοκές (άμεσες και απώτερες) όπως:  Μετεγχειρητική λοίμωξη (περίπου 1,5% – το ποσοστό αυξάνεται όταν συνυπάρχουν γενικότερα προβλήματα, όπως διαβήτης, ρευματοειδής αρθρίτις, νοσήματα του κολλαγόνου).  Υπερδιόρθωση (το δάκτυλο να έχει κατεύθυνση προς τα μέσα). Να μην πωρωθεί η οστεοτομία (ψευδάρθρωση). Να μετακινηθεί η βίδα ή η βελόνα. Δυσκαμψία των δακτύλων.

Για τους παραπάνω λόγους, θα πρέπει να έχει προηγηθεί εκτενής συζήτηση με τον ιατρό σας ώστε να είστε προετοιμασμένος-η να περιμένετε μέχρι και δύο μήνες πολλές φορές για πλήρη αποκατάσταση. Δεν εμφανίζονται υποτροπές της παραμόρφωσης εφόσον η χειρουργική επέμβαση γίνεται με το σωστό και ενδεδειγμένο τρόπο για κάθε ασθενή. Αν θέλετε την εγχείρηση μόνο για κοσμητικούς λόγους ή προληπτικά, για να μην επιδεινωθεί η εικόνα του ποδιού σας, καλό είναι να την αποφύγετε.

• Θα νοσηλευθώ στο νοσοκομείο;
Την πρώτη μέρα του χειρουργείου, είναι ίσως χρήσιμη μόνο στις βαριές καταστάσεις η νοσηλεία στο νοσοκομείο για παρακολούθηση της ανάνηψης μετά την αναισθησία, του μετεγχειρητικού πόνου, της κυκλοφορίας και της αισθητικότητας των δακτύλων (έλεγχος της πίεσης των επιδέσμων).

• Θα μείνω στο κρεβάτι για μεγάλο χρονικό διάστημα;
Την επομένη κιόλας ημέρα από το χειρουργείο επιτρέπονται η στήριξη στα πόδια και η βάδιση, εφόσον είναι προστατευμένα με ειδικά υποδήματα για 4 εβδομάδες στις βαριές παραμορφώσεις.

• Πόσο χρονικό διάστημα διαρκεί η αποκατάσταση;
Προσοχή, μην παρασυρθείτε και νομίζετε ότι σε δύο εβδομάδες θα έχετε νέα πόδια, θα μπορείτε να φοράτε όποιο παπούτσι θέλετε και θα κάνετε όποιες δραστηριότητες θέλετε. Η πλήρης αποκατάσταση εξαρτάται από τη βαρύτητα των παραμορφώσεων. Στις βαριές περιπτώσεις είναι αργή, απαιτεί από 1 έως και 2 μήνες για να υποχωρήσει όλο το οίδημα, να ανακτήσουν τα πόδια την παλαιά τους ευκινησία, να φορέσετε άνετα παπούτσια και να επανέλθετε σε αθλητικές δραστηριότητες.

• Η επέμβαση γίνεται με laser;
Όχι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η διόρθωση του βλαισού μεγάλου δακτύλου είναι μία απαιτητική χειρουργική επέμβαση. Σε καμία περίπτωση δε διορθώνουμε τη βλάβη χρησιμοποιώντας διαδερμικές τεχνικές εφόσον θέλουμε οριστικό αποτέλεσμα. Τα κότσια δεν υποτροπιάζουν αν πραγματοποιηθεί σωστά η χειρουργική επέμβαση.

Η Οργάνωση των Φίλων Κοινωνικής Παιδιατρικής και Ιατρικής «Ανοιχτή Αγκαλιά» οργανώνει 6η εκστρατεία προληπτικής ιατρικής στην Αμοργό, από τις 6 έως τις 10 Ιουνίου. Ειδικότερα, το πρόγραμμα «ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ», με ένα κλιμάκιο εθελοντών γιατρών όλων σχεδόν των ειδικοτήτων (παιδιατρικής, παιδοχειρουργικής, ορθοπεδικής, οφθαλμιατρικής γυναικολογίας, παιδοοδοντιατρικής, ωτορινολαρυγγολογίας και ψυχολογίας) καθώς και νοσηλευτών επισκέπτεται το νησί των Κυκλάδων, παρέχοντας στους κατοίκους όλων των ηλικιών υπηρεσίες ιατρικής πρόληψης, αιματολογικές εξετάσεις, εμβολιασμούς στον παιδικό πληθυσμό και ψυχολογικής στήριξης και ενημέρωσης, σε όσους το έχουν ανάγκη. Οι ιατρικές υπηρεσίες της οργάνωσης παρέχονται δωρεάν και αγκαλιάζουν με αγάπη όλες τις πληθυσμιακές ομάδες. Παράλληλα, με ειδικά σεμινάρια-συζητήσεις, ο γυναικείος πληθυσμός του νησιού θα ενημερωθεί από ειδικούς για την πρόληψη όσον αφορά τον καρκίνο του μαστού και τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, ενώ η παιδοψυχολόγος της ομάδας των εθελοντών γιατρών θα είναι στη διάθεση των εκπαιδευτικών και των γονιών για συμβουλές σε θέματα που άπτονται της συμπεριφοράς, της ψυχικής υγείας, και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν μαθητές και έφηβοι. Η εκστρατεία θα ολοκληρωθεί με ψυχαγωγικό πρόγραμμα.

Θορυβημένοι είναι οι οφθαλμίατροι από τα αυξανόµενα περιστατικά νεαρών που παθαίνουν βλάβες στα µάτια εξαιτίας των µικροσυσκευών λέιζερ. Όπως ανέφερε στην εφηµερίδα «New York Times» ο δρ Μάρτιν Σµιντ, ελβετός οφθαλµίατρος «Είµαι απολύτως βέβαιος ότι οι περιπτώσεις νέων ανθρώπων που υπέστησαν βλάβες στον αµφιβληστροειδή από τη χρήση συσκευών µε ισχυρές ακτίνες λέιζερ είναι λίγες µόνο από αυτές που πρόκειται να ακολουθήσουν».

Πριν από λίγο καιρό, επισκέφτηκε τον δρ Ρόµπερτ Ζόσεφµπεργκ, από το Ιατρικό Κέντρο Westchester στη Βαλχάλα της Νέας Υόρκης, ένας µαθητής που παραπονιόταν ότι είχε µία θαµπή κηλίδα στο αριστερό του µάτι. Όπως αποδείχτηκε η βλάβη είχε προκληθεί από µία πράσινη ακτίνα λέιζερ µε ισχύ 50 milliwat, δηλαδή 10 φορές περισσότερη από το όριο ασφαλείας που έχει θεσπίσει ο Αµερικανικός οργανισµός Τροφίµων και Φαρµάκων (FDA).

Σύµφωνα µε ορισµένους ειδικούς, ο κίνδυνος πρόκλησης βλαβών στα µάτια από τις µικροσυσκευές λέιζερ είναι τόσο µεγάλος ώστε ακόµη και τα όρια ασφαλείας που έχει θεσπίσει ο FDA– για επιτρεπόµενη χρήση λέιζερ έως 5 milliwatt – θα πρέπει να µειωθούν δραστικά. Στα λέιζερ η ισχύς µετράται σε watt όπως στις λάµπες που χρησιµοποιούµε στο σπίτι. Μια πυρακτούµενη λάµπα παράγει περίπου 5 watt ορατού φωτός, ένα leiser pointer 5milliwat έχει το χιλιοστό της ισχύος της λάµπας. Το πρόβλημα βρίσκεται όμως στο ότι αντίθετα από τη λάµπα, όπου το φωε διαχέεται, η δεσµίδα του λέιζερ είναι εστιασµένη με αποτέλεσμα το ερέθισµα που προκαλεί στοµάτι η ακτίνα των 5 milliwat είναι 10.000 φορές εντονότερο.