Month: July 2011

Νέα μελέτη έρχεται να αναδείξει ένα σημαντικότατο πρόβλημα, που εμφανίζεται κυρίως στις γυναίκες που αναγκάζονται ή επιλέγουν να γεννήσουν με καισαρική. Όπως μάλιστα επισημαίνουν οι ειδικοί του Εθνικού Πανεπιστημίου Γιανγκ-Μινγκ στην Ταϊβάν, οι οποίοι μελέτησαν περισσότερες από 10.000 μητέρες στη χώρα, ο κίνδυνος επιλόχειας κατάθλιψης είναι ακόμα μεγαλύτερος στις γυναίκες εκείνες που υποβάλλονται σε καισαρική από επιλογή και όχι επειδή συντρέχουν ιατρικοί λόγοι.

Τι δείχνουν τα νούμερα

Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους οι γυναίκες που δεν έφεραν στον κόσμο το παιδί τους με καισαρική είχαν ένα τρίτο λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιλόχεια κατάθλιψη. Στην περίπτωση που η καισαρική επιλεγόταν από τη γυναίκα για άλλους «πρακτικούς» και όχι ιατρικούς λόγους, ο κίνδυνος επιλόχειας κατάθλιψης ήταν μεγαλύτερος κατά 48% σε σύγκριση με το εάν η καισαρική διεξαγόταν στο πλαίσιο ιατρικής ανάγκης.

Ποια η άποψη των ειδικών
Οι ειδικοί συνδέουν την καισαρική με την επιλόχεια κατάθλιψη λέγοντας ότι οφείλεται στο γεγονός πως η ανάρρωση από τη διαδικασία της καισαρικής είναι μεγαλύτερη για τη γυναίκα σε σύγκριση με τη διαδικασία του φυσιολογικού τοκετού. Υποθέτουν επίσης ότι μπορεί να έχει συγχρόνως τη «ρίζα» της στο γεγονός ότι η γυναίκα διακατέχεται από ένα αίσθημα αποτυχίας και απώλειας ελέγχου όταν αφήνει τη διαδικασία του τοκετού στα χέρια των χειρουργών.

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα

Τα στοιχεία δείχνουν ότι στην Ελλάδα σχεδόν ένας στους δύο τοκετούς διενεργείται με καισαρική τομή (ποσοστό 47,3%) τη στιγμή που στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπερνά το 18%. Για ποιον λόγο η χώρα μας κρατά αυτήν την «αρνητική» ευρωπαϊκή πρωτιά στις καισαρικές; Οι γνωρίζοντες εκτιμούν ότι η «βιομηχανοποίηση» του τοκετού βολεύει τόσο τους γιατρούς που μπορούν να διεξαγάγουν πολύ περισσότερες προγραμματισμένες γέννες μέσα στο 24ωρο, όσο και αρκετές γυναίκες που είτε θέλουν λόγω αυστηρού προγράμματος να γνωρίζουν πότε θα γεννήσουν είτε φοβούνται τις ωδίνες του τοκετού. Συν του ότι πολλές γυναίκες πλέον γεννούν στην Ελλάδα σε μεγάλη ηλικία (ένα σεβαστό ποσοστό έχει μάλιστα υποβληθεί προηγουμένως σε εξωσωματική γονιμοποίηση) αυξάνει τις πιθανότητες διενέργειας καισαρικής.

Σήμερα γνωρίζουμε πόσο σημαντικό κεφάλαιο είναι η πρόληψη για να χαιρόμαστε καλή υγεία και επομένως ποιότητα ζωής. Γι’ αυτό τα θετικά νέα που έρχονται από το χώρο της επιστήμης, όσον αφορά την πρόληψη του καρκίνου του μαστού, μας χαροποιούν ιδιαίτερα και μας δίνουν ελπίδα.

Τα νέα ερευνητικά δεδομένα, ανακοινώθηκαν σε σημερινή Συνέντευξη Τύπου από τον καθηγητή Χειρουργικής και Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Μαστού (Ε.Χ.Ε.Μ.) κ. Χρήστο Μαρκόπουλο και την Πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής» κ. Κλεοπάτρα Γαβριηλίδου.

Εστιάζοντας στο θέμα της πρόληψης, ο κ. Μαρκόπουλος αναφέρθηκε στα αποτελέσματα της κλινικής μελέτης με τίτλο «Η εξεμεστάνη για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες». Η μελέτη αυτή παρουσιάστηκε στο φετινό ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ASCO) και δημοσιεύτηκε στο «New England Journal of Medicine».

Για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού υπάρχουν εγκεκριμένα φάρμακα στις ΗΠΑ, όπως η ταμοξιφαίνη και η ραλοξιφαίνη (εκλεκτικοί τροποποιητές των οιστρογονικών υποδοχέων, SERMs), εντούτοις η αποδοχή τους για τον σκοπό αυτό είναι περιορισμένη, κυρίως λόγω των σπανίως εμφανιζόμενων αλλά σοβαρών παρενεργειών. Η εξεμεστάνη ανήκει στη φαρμακευτική κατηγορία των αναστολέων της αρωματάσης, ενός ενζύμου-κλειδί για τη βιοσύνθεση οιστρογόνων σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, τα οποία σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

Η εξεμεστάνη επιλέχθηκε από τους ερευνητές της συγκεκριμένης μελέτης βάσει της καλύτερης αποτελεσματικότητας των αναστολέων της αρωματάσης στον πρώιμο καρκίνο του μαστού, έναντι της ταμοξιφαίνης, αλλά και της μειωμένης απώλειας οστικής μάζας με την εξεμεστάνη.

Η μελέτη σχεδιάστηκε και διεξήχθη από την ομάδα κλινικών δοκιμών του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου του Καναδά (NCIC Clinical Trial Group). Συμμετείχαν 4.560 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες από τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και τη Γαλλία. Οι γυναίκες αυτές διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρκίνο μαστού. Οι γυναίκες που έλαβαν μέρος στη μελέτη τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες: Στην πρώτη, συμμετείχαν γυναίκες οι οποίες έλαβαν εξεμεστάνη, ενώ στη δεύτερη ομάδα συμμετείχαν γυναίκες που έλαβαν εικονικό φάρμακο (placebo). Μετά από παρακολούθηση μέσης διάρκειας 35 μηνών προέκυψε ότι ο κίνδυνος εμφάνισης διηθητικού καρκίνου του μαστού ήταν κατά 65% χαμηλότερος στις γυναίκες που έλαβαν εξεμεστάνη σε σχέση με τις γυναίκες που έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Όπως επισήμανε ωστόσο ο κ. Μαρκόπουλος, ο ρόλος της έγκαιρης διάγνωσης παραμένει κρίσιμος στη μάχη ενάντια στον καρκίνο του μαστού. Τόνισε συγκεκριμένα, ότι η πρώτη μαστογραφία πρέπει να γίνεται σε ηλικία 35 έως 40 ετών και στη συνέχεια μετά τα 40 έτη να επαναλαμβάνεται ετησίως. Ειδικότερα για τις γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό, η πρώτη εξέταση πρέπει να γίνεται δέκα χρόνια πριν την ηλικία εμφάνισης καρκίνου του μαστού στη συγγενή τους. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η μαστογραφία μπορεί να εντοπίσει όγκο διαμέτρου μόλις 1,1 εκατοστού, ενώ η τυχαία ανεύρεση αποκαλύπτει τον όγκο όταν αυτός έχει πλέον 3,6 εκατοστά».

Σε ανάλογο πνεύμα ήταν οι επισημάνσεις και της κ. Γαβριηλίδου, η οποία σημείωσε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να μένουν αδρανείς και να επωφελούνται των προόδων της επιστήμης: «Στις μέρες μας, έχουμε πολύ καλές διαγνωστικές εξετάσεις με τις οποίες μπορούμε να επιτύχουμε έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού. Να ανιχνεύεται ο όγκος σε πρώιμο στάδιο, τότε που μπορεί να αντιμετωπισθεί με επιτυχία. Αυτό φυσικά σημαίνει, ότι όλες οι γυναίκες πρέπει να κάνουν τακτικό προληπτικό έλεγχο, σύμφωνα με τις προτεινόμενες οδηγίες».

Ο καρκίνος του μαστού οφείλεται στον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό κυττάρων του μαστικού αδένα, τα οποία συχνά διαχέονται στους κοντινούς ιστούς και κάνουν μεταστάσεις σε άλλα όργανα. Απειλεί μία στις δέκα γυναίκες και αποτελεί την πρώτη σε συχνότητα εμφάνισης μορφή κακοήθους νόσου (27,4%). Κάθε μία εργάσιμη ώρα, μία Ελληνίδα διαγιγνώσκεται με καρκίνο του μαστού και κάθε έξι ώρες μία χάνει τη ζωή της εξαιτίας της νόσου. Τα στοιχεία όμως που αφορούν την αντιμετώπιση της νόσου είναι θετικά, αφού παρατηρείται μείωση της θνησιμότητας λόγω της έγκαιρης διάγνωσης και των νέων εξελίξεων στη θεραπεία.

Εάν το παιδί σας είναι ήδη δύο ετών και δεν έχει μιλήσει ακόμη, δεν θα πρέπει να σας κυριεύσει πανικός. Στην ηλικία αυτή ένα στα δέκα παιδιά εμφανίζει γλωσσική καθυστέρηση, σε σχέση με τον μέσο όρο.

Σύμφωνα με νεότερη έρευνα του πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας στο Περθ, όσα παιδιά αργούν να μιλήσουν, είναι απίθανο να έχουν αργότερα στη ζωή τους νοητικά, ψυχολογικά ή άλλα προβλήματα συμπεριφοράς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ψυχολόγο Άντριου Γουαϊτχάουζ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής “Pediatrics”, παρακολούθησαν περισσότερα από 1.400 παιδιά από την ηλικία των δύο ετών μέχρι την εφηβεία τους και διαπίστωσαν ότι όσα είχαν αργήσει να μιλήσουν σε σχέση με τους συνομηλίκους τους, όταν είχαν πια μεγαλώσει, δεν ήσαν πιο ντροπαλά, μελαγχολικά ή επιθετικά..

Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι είναι προτιμότερη μια τακτική αναμονής, όσον αφορά τα παιδιά που αργούν να αναπτύξουν την ικανότητα της ομιλίας, αν και οι γονείς θα πρέπει να έχουν το νου τους μήπως τα παιδιά τους εμφανίσουν άλλα συμπτώματα καθυστέρησης, ψυχολογικών προβλημάτων ή μαθησιακών δυσκολιών, οπότε θα πρέπει να αναζητήσουν ιατρική υποστήριξη. Το ποσοστό των παιδιών που εμφανίζουν γλωσσική καθυστέρηση στην ηλικία των δύο ετών υπολογίζεται σε 7-18%, ωστόσο τα περισσότερα από αυτά μέχρι να πάνε στο σχολείο δεν έχουν κάποιοα πρόβλημα.

Παλαιότερες έρευνες είχαν βρει ενδείξεις ότι μερικά από αυτά τα παιδιά έχουν ορισμένα ψυχολογικά προβλήματα ή μαθησιακά, με συνέπεια να επηρεάζονται οι σχολικές επιδόσεις τους.

Η νέα μελέτη, η οποία είναι η πρώτη που παρακολούθησε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τα παιδιά που αργούν να μιλήσουν (σε ηλικία δύο ετών τα περισσότερα παιδιά έχουν συνήθως ένα λεξιλόγιο λίγων εκατοντάδων λέξεων, αν και υπάρχουν μεγάλες διαφορές από παιδί σε παιδί), έδειξε πως τα παιδιά αυτά εμφανίζονταν να έχουν αρχικά περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα (π.χ. ήσαν πιο εσωστρεφή και παθητικά), με βάση τις απαντήσεις που έδωσαν οι γονείς σε ερωτηματολόγια για τη συμπεριφορά των παιδιών τους.

Όμως μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, λίγο πριν το σχολείο, οι διαφορές ουσιαστικά είχαν εξαφανιστεί και τα παιδιά με την αρχική γλωσσική καθυστέρηση δεν φαινόταν να έχουν κάποιο συγκριτικό νοητικό-ψυχολογικό μειονέκτημα, κάτι που συνεχιζόταν ως την ηλικία των 17 ετών.

Οι ερευνητές υποθέτουν πως οι αρχικές ψυχολογικές δυσκολίες οφείλονται στο ότι τα παιδιά δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν (χωρίς να υπάρχει κάποια εγκεφαλική διαταραχή), όμως αργότερα, όταν πια αποκαθιστούν φυσιολογική επικοινωνία, οι όποιες δυσκολίες ξεπερνιούνται.

Σύμφωνα πάντως με άλλους επιστήμονες, η τακτική υπομονετικής αναμονής δεν πρέπει να παρατείνεται υπερβολικά (όχι πάνω από δύο χρόνια μετά την καθυστέρηση της ομιλίας), καθώς πιθανώς χρειάζεται έγκαιρη παρέμβαση από θεραπευτή, κάτι που θα πρέπει να αρχίζει γύρω στην ηλικία των τριών ετών. Αν τα γλωσσικά προβλήματα κρατάνε και μετά την έναρξη του σχολείου, τότε υπάρχει αυξημένος κίνδυνος νευροψυχολογικών δυσκολιών.

Πηγή: https://www.princeolivernews.com/2011/07/07/health/228008/

Μέχρι σήμερα, οι αποβολές ήταν μία κατάσταση την οποία οι επιστήμονες αδυνατούσαν να προβλέψουν. Για πρώτη φορά, επιστήμονες μπορούν να προβλέψουν με εκπληκτική ακρίβεια τις κυήσεις που είναι πολύ υψηλού κινδύνου για αποβολή.

Η δρ Κάλτουμ Άνταμ, ερευνήτρια στο Νοσοκομείο St Mary’s, στο Μάντσεστερ, είπε στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής & Εμβρυολογίας, το οποίο διεξάγεται στη Στοκχόλμη, ότι το 20% των κυήσεων επιπλέκονται από συμπτώματα αποβολής. Από αυτές τις κυήσεις, ποσοστό έως 20% καταλήγουν τελικά σε αποβολή.

«Έως τώρα, όμως, δεν είχαμε τρόπο να προβλέπουμε ποιες επαπειλούμενες αποβολές θα έχουν τελικά ως επακόλουθο την απώλεια του μωρού, με συνέπεια να μην μπορούμε να επικεντρώσουμε τις προσπάθειες για διάσωση της κυήσεως σε εκείνες τις γυναίκες που όντως κινδύνευαν», εξήγησε.

«Αυτό είχε ως επακόλουθο, όλες οι έγκυοι με απειλητικά συμπτώματα να υποβάλλονται σε αχρείαστες και μερικές φορές επιζήμιες παρεμβάσεις, όπως οι αχρείαστες εξετάσεις αίματος και τα υπερηχογραφήματα, η νοσηλεία στο νοσοκομείο, η παραμονή στο κρεβάτι, η χαμηλή δόση ασπιρίνης και η υποκατάσταση προγεστερόνης».

Συνδυασμός εξετάσεων

Η κατάσταση ενδέχεται να αλλάξει, χάρη στις έρευνες της δρος Άνταμ και των συνεργατών της. Μεταξύ 2009 και 2010, παρακολούθησαν 112 γυναίκες με συμπτώματα επαπειλούμενης αποβολής, οι οποίες όταν τα πρωτοεκδήλωσαν διήνυαν την 6η έως 10η εβδομάδα της κυήσεως.

Κάθε εθελόντρια συμμετείχε στην μελέτη επί 5 εβδομάδες, στη διάρκεια των οποίων υποβαλλόταν σε υπερηχογραφήματα, εβδομαδιαία καταγραφή του πόνου και της αιμορραγία, και εβδομαδιαία μέτρηση των επιπέδων δύο ορμονών στο αίμα της: της προγεστερόνης και της ανθρώπινης χοριακής γοναδοτροπίνης (hCG).

Άλλες από τις εθελόντριες τελικά απέβαλλαν, και άλλες όχι.

Αφού οι ερευνητές ανέλυσαν τα στοιχεία από τις πρώτες εγκύους που εντάχθηκαν στη μελέτη τους, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως έξι παράγοντες ήταν αυτοί που επηρέαζαν περισσότερο τον κίνδυνο αποβολής: το ιστορικό υπογονιμότητας, τα επίπεδα των δύο ορμονών, το μήκος του εμβρύου, η σοβαρότητα της αιμορραγίας και η ηλικία του εμβρύου.

Μεμονωμένοι, οι παράγοντες αυτοί δεν μπορούσαν να προβλέψουν με ακρίβεια τον κίνδυνο αποβολής, αλλά όταν οι ερευνητές συνδύασαν δύο από αυτούς – την σοβαρότητα της αιμορραγίας και τα επίπεδα της hCG – δημιούργησαν έναν Δείκτη Βιωσιμότητας της Κυήσεως (PVI), ο οποίος στις επόμενες εθελόντριες προέβλεψε με πολύ μεγάλη ακρίβεια ποιες κινδύνευαν στ’ αλήθεια να χάσουν τα μωρά τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η δρ Άνταμ, ο PVI προέβλεψε με ακρίβεια 94% ποιες κυήσεις θα ολοκληρώνονταν και με ακρίβεια 77% ποιες θα κατέληγαν σε αποβολή.

Σοκαριστικά είναι τα αποτελέσματα μιας βρετανικής έρευνας σύμφωνα με την οποία περισσότερα από 1.000 κορίτσια κάτω των 15 ετών υποβάλλονται σε άμβλωση, με τις περισσότερες επεμβάσεις να γίνονται στην ηλικία των 12 και 13 ετών, μόλις τα κορίτσια ξεκινούν τη ζωή τους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Κάθε χρόνο, σύμφωνα με την έρευνα, 4.000 αμβλώσεις γίνονται σε κορίτσια που δεν έχουν συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους, τη νόμιμη ηλικία όπου η έφηβη μπορεί να κάνει την επέμβαση με τη συγκατάθεσή της.

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι από το 2002 περισσότερες από 35.262 αμβλώσεις έχουν γίνει σε έφηβες κάτω των 16. Πέρσι 3.718 κάτω των 15 έκαναν άμβλωση, συμπεριλαμβανομένων 1.042 κοριτσιών που ήταν 14 ή μικρότερες.

Τα περισσότερα κορίτσια που κάνουν αμβλώσεις έχουν μόλις μπει στην εφηβεία και διανύουν την πρώτη περίοδο της έμμηνου ρήσεως.

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, τα μικρά παιδιά, ενστικτωδώς παίζουν με άλλα παιδιά της ίδιας εθνικότητας.
Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Concordia, του Μόντρεαλ, μελέτησαν έξι παιδικούς σταθμούς της πόλης και παρατήρησαν τη συμπεριφορά των παιδιών με καταγωγή από Ασία, Καναδά και Γαλλία. Η επικεφαλής της έρευνας, Nadine Girouard δήλωσε πως, «αντιληφθήκαμε πως τα παιδιά προτιμούσαν να κάνουν παρέα και να παίζουν με τα ομοεθνή τους. Αυτό που προκαλεί το ενδιαφέρον είναι πως όταν βάλαμε ένα παιδί με ένα άλλο διαφορετικής φυλής, τότε προτίμησε το μοναχικό παιχνίδι».

Στη συνέχεια, κατέληξαν πως είναι θέμα διαφορετικού πολιτισμού και κουλτούρας. Παρατήρησαν πως τα παιδιά από την Ασία ήταν πιο αφηρημένα και ότι αυτά από Καναδά και Γαλλία, πως μιλούσαν αρκετά. Επίσης η Girouard συμπλήρωσε πως, «στην Καναδική κουλτούρα οι κοινωνικοί τύποι παίζουν σημαντικό ρόλο, ενώ στην ασιατική η αυτοσυγκράτηση και η συνεργασία».

Τα ευρήματα δημοσιεύονται στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας

Η ίδια η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο να γεννηθεί μωρό με το σύνδρομο Ντάουν, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι υψηλές δόσεις των ορμονικών φαρμάκων που συνοδεύουν την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, μπορεί να προκαλέσουν γενετικές ανωμαλίες στα ωάρια, ιδίως των γυναικών άνω των 35 ετών.

Οι ερευνητές από οκτώ χώρες, με επικεφαλής τον Άλαν Χαντισάϊντ, διευθυντή του Κέντρου Γονιμότητας, Γυναικολογίας και Γενετικής της Γέφυρας του LondonBridge, παρουσίασαν τη σχετική μελέτη στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας (ESHRE) στη Στοκχόλμη, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και τη βρετανική «Γκάρντιαν».

Οι επιστήμονες ανέπτυξαν ένα νέο τεστ που εντοπίζει χρωμοσωματικές ανωμαλίες στα ωάρια και το οποίο θα μπορούσε, όπως είπαν, να φέρει «επανάσταση» στη υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, βοηθώντας τις μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες να προσδιορίσουν καλύτερα τις πιθανότητες απόκτησης μωρού, ώστε να μην ταλαιπωρούνται άσκοπα με αλλεπάλληλες προσπάθειες.

Όμως το νέο τεστ, πρόσθεσαν, παρέχει επίσης ορισμένες ανησυχητικές ενδείξεις ότι η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο σύλληψης μωρού με σύνδρομο Ντάουν. «Δεν έχουμε ακόμα άμεσα στοιχεία και δεν θέλω να ανησυχήσω τις γυναίκες», δήλωσε ο Χαντισάϊντ.

Οι ανισορροπίες στους αριθμούς των χρωμοσωμάτων, καθώς τα ωάρια ωριμάζουν, προκαλούν ανωμαλίες στο έμβρυο και τελικά αποβολή του, ενώ αν ειδικότερα υπάρχει ένα πρόσθετο χρωμόσωμα 21, τότε το μωρό πάσχει από σύνδρομο Ντάουν. Το νέο τεστ εντοπίζει έγκαιρα -κατά τη φάση «μείωσης» των ωοκυττάρων- ποια ωάρια (που έχουν γονιμοποιηθεί εξωσωματικά από το σπέρμα του συντρόφου) είναι υγιή και ποια όχι. Συνεπώς δείχνει κατά πόσο η γυναίκα έχει νόημα να μπει στη διαδικασία της εμφύτευσης του ωαρίου και της εγκυμοσύνης.

Οι κλινικές γονιμότητας χορηγούν ισχυρές ορμόνες στις γυναίκες για να βοηθήσουν στην παραγωγή περισσότερων ωαρίων, τα οποία στη συνέχεια γονιμοποιούνται στο εργαστήριο και μερικά μεταφέρονται στην μήτρα, με την ελπίδα ότι θα εξελιχτούν σε πλήρη κύηση. Όσο πλησιάζει η ηλικία της εμμηνόπαυσης, τόσο τα παραγόμενα ωάρια παρουσιάζουν αυξημένο ποσοστό ανωμαλιών, αν και το ποσοστό αυτό διαφέρει πολύ από γυναίκα σε γυναίκα.

Το νέο τεστ μπορεί να διαγνώσει πόσα (ίσως και όλα) ωάρια που έχουν ληφθεί από τη γυναίκα μετά την ορμονοθεραπεία, είναι ακατάλληλα για εμφύτευση στην μήτρα, οπότε η γυναίκα θα πρέπει να καταφύγει στη δωρεά ξένων υγιών ωαρίων. Από την άλλη, το τεστ μπορεί να δείξει έγκαιρα ότι μια γυναίκα παράγει μόνη της μεγάλο ποσοστό υγιών ωαρίων, οπότε έχει αυξημένες πιθανότητες να μείνει έγκυος με δικό της ωάριο.

Η ίδια τεχνική μπορεί να εντοπίσει τα ανώμαλα ωάρια και έτσι να μειώσει την πιθανότητα για «Ντάουν». Όμως οι ερευνητές βρήκαν ανησυχητικές -αν και προς το παρόν ανεπιβεβαίωτες- ενδείξεις ότι η ίδια η διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής μπορεί να οδηγεί στη γέννηση περισσότερων μωρών με το συγκεκριμένο σύνδρομο. Μετά την εντατική ορμονοθεραπεία, τα γονιμοποιημένα ωάρια φέρουν διακριτές χρωμοσωματικές ανωμαλίες, αρκετά διαφορετικές από αυτές που έχουν τα ωάρια, τα οποία έχουν ληφθεί φυσιολογικά, χωρίς δηλαδή να προηγηθεί η χορήγηση ορμονών.

Η ορμονική διέγερση των ωοθηκών σε μερικές γυναίκες φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι έξτρα ορμόνες διασπούν την «κόλλα» που συγκρατεί τα 23 χρωμοσώματα μαζί κατά την κρίσιμη φάση της κυτταρικής μείωσης, με συνέπεια οι αριθμοί των χρωμοσωμάτων να ανακατεύονται στα ωοκύτταρα πριν τη γονιμοποίησή τους.

Η δυσκολία ενός ατόμου να αποκοιμηθεί, να διατηρήσει τον ύπνο του ή η κακή ποιότητα ύπνου, με αποτέλεσμα την αίσθηση ανεπαρκούς ύπνου ονομάζεται αϋπνία.

Γενικότερα αϋπνία ονομάζουμε τη διαταραχή της «αρχιτεκτονικής» του ύπνου. Όταν αυτή η διαταραχή συμβαίνει τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα για διάστημα ενός μήνα ξεκινάει το πρόβλημα. Η μη ικανοποιητική ποσότητα και ποιότητα του ύπνου προκαλεί έντονη κόπωση ή επηρεάζει συνήθεις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής του πάσχοντα.
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες η αϋπνία μαστίζει το 10% – 38% του πληθυσμού παγκοσμίως. Η διαφορά του ποσοστού οφείλεται στα κριτήρια των ερευνών που χρησιμοποιούνται ανά τις χώρες. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, τα ποσοστά αναφέρονται σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων.
Σε πρόσφατη έρευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περίπου 1 στους 3 ενήλικες ανέφερε ότι αντιμετωπίζει προβλήματα με τον ύπνο του. Πιο συχνά καταγράφεται το πρόβλημα στις γυναίκες και στους εργαζόμενους που δουλεύουν με βάρδιες. Οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών αναφέρεται ότι πάσχουν από αϋπνία σε ποσοστό που προσεγγίζει το 50%! Η αϋπνία επιφέρει κούραση την ημέρα, με συνακόλουθη μείωση της κοινωνικής και επαγγελματικής απόδοσης που έχει ως συνέπεια να αυξάνεται το άγχος, ο κίνδυνος ατυχημάτων και η εμπλοκή σε καρδιαγγειακά προβλήματα.

Τα συνήθη προβλήματα
Η αϋπνία που αφορά τη διατήρηση του ύπνου είναι το πιο συχνά αναφερόμενο σύμπτωμα αϋπνίας στη Δυτική Ευρώπη (75%) και τις Η.Π.Α. (78%). Σύμφωνα με τον Παγκόσμια Οργανισμό Υγείας από τον γενικό πληθυσμό που αναφέρει πρόβλημα στον ύπνο:
• 52% έχουν κάποια Ψυχική Πάθηση.
• 54% έχουν κάποια Σωματική Πάθηση.
• Σε ποσοστό 15% – 30% χρόνιας αϋπνίας δεν ανευρίσκουμε αίτια.
Αξίζει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, ο ύπνος του μέσου Έλληνα έχει μειωθεί κατά 1 ώρα τα τελευταία 20 χρόνια. Στην Αμερική η αντίστοιχη μείωση είναι 2 ώρες. Σύμφωνα με έρευνες τα 2/3 των πασχόντων από αϋπνία δεν επισκέπτονται κάποιο γιατρό.

Μορφές αϋπνίας
Τρεις είναι οι κύριες μορφές αϋπνίας που ξεχωρίζουν και κατευθύνουν τους γιατρούς στη σωστή θεραπευτική στρατηγική.
• Αϋπνία τύπου επελεύσεως: Δυσκολία να αρχίσει ο ύπνος, ενδεικτική κυρίως για γενικευμένη αγχώδη διαταραχή.
• Αϋπνία τύπου διακρατήσεως: Δυσκολία να διατηρηθεί η μέση του ύπνου ( νυχτερινά ξυπνήματα, ρηχότητα), ενδεικτική κυρίως για ψυχικές αλλά και σωματικές παθήσεις.
• Αϋπνία τύπου αφυπνίσεως: Αναίτιο ξύπνημα τις πρωινές ώρες (πρωινή αφύπνιση), ενδεικτική κυρίως για καταθλιπτική διαταραχή.
Η αϋπνία που αφορά στη διατήρηση του ύπνου είναι το πιο συχνά αναφερόμενο σύμπτωμα αϋπνίας στη Δυτική Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

Συνέπειες της αϋπνίας
Οι συνέπειες της αϋπνίας είναι πολλές και σημαντικές.
Έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια ότι ασθενείς που πάσχουν από αϋπνία έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος, ενώ επίσης παρουσιάζουν και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη. Η αϋπνία όμως συνδέεται στενά και με ψυχικές νόσους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ασθενείς που πάσχουν από αϋπνία για περισσότερο από ένα χρόνο έχουν 40 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν κατάθλιψη σε σχέση με τους μη πάσχοντες, ενώ όταν η αϋπνία αντιμετωπίζεται έγκαιρα, η πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης είναι ίδια με αυτή που συναντάται στον γενικό πληθυσμό.
Ολοένα και περισσότερες μελέτες συσχετίζουν την παχυσαρκία με την έλλειψη ύπνου. Είναι δεδομένο ότι και οι δύο αυτές καταστάσεις αποτελούν αρνητικούς δείκτες σωματικής και ψυχικής υγείας, είναι όμως δύσκολο να πιστοποιηθεί η μεταξύ τους αιτιολογική σχέση. Πάντως το γεγονός ότι τα παιδιά που κοιμούνται λίγο εμφανίζουν συχνότερα παχυσαρκία είναι ένα στοιχείο που καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ έλλειψης ύπνου με την εμφάνιση παχυσαρκίας.
Σε μεγάλη διεθνή έρευνα για τις συνέπειες του διαταραγμένου ύπνου στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα, διαφαίνεται μεταξύ άλλων η συσχέτιση της αϋπνίας με τη χαμηλή παραγωγικότητα στην εργασία αλλά και στην πρόκληση ατυχημάτων.

Οι αιτίες της αϋπνίας
Η αϋπνία αποτελεί σύνηθες σύμπτωμα, που μπορεί να οφείλεται σε διάφορες συναισθηματικές και σωματικές διαταραχές, όπως:
• Συναισθηματικές διαταραχές (άγχος, φοβία, κατάθλιψη)
• Καθημερινές καταχρήσεις και χρόνια κατάχρηση ουσιών
• Μεγάλα βραδινά γεύματα
• Χρήση φαρμάκων
• Παθήσεις όπως το άσθμα
• Ρευματικοί πόνοι
• Υψηλή χοληστερίνη. Υψηλή αρτηριακή πίεση
• Η γήρανση (με την πάροδο του χρόνου η ποιότητα του ύπνου φθίνει)
• Jet lag
• Βραδινή εργασία
• Περιοδικά επεισόδια άπνοιας. Υποαερισμός
• Εμμηνόπαυση
• Κλιματολογικές αλλαγές – ατμοσφαιρικές συνθήκες κ.ά.

Τι είναι ύπνος;
Ο ύπνος ορίζεται ως μία κατάσταση ηρεμίας – αναισθησίας, από την οποία το άτομο μπορεί να αφυπνίζεται με αισθητικά ή άλλα ερεθίσματα. Κατά τη διάρκεια του ύπνου σημειώνεται προσωρινή μεταβολή της συνείδησης του εξωτερικού κόσμου και επακόλουθη μείωση της μυϊκής δραστηριότητας, του μεταβολισμού και της ανταπόκρισης σε ερεθίσματα. Παρότι αυτονόητο, αξίζει να σημειωθεί ότι περνάμε το ένα τρίτο περίπου της ζωής μας κοιμώμενοι, μη συνειδητά, με εξαίρεση τη φάση των ονείρων. Η στέρηση του ύπνου οδηγεί οπωσδήποτε σε δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις επηρεάζει παθολογικές δραστηριότητες του νευρικού συστήματος που οδηγούν σε παράδοξη συμπεριφορά και μη ομαλή κατάσταση του οργανισμού.

Από την Τάνια Μαρκουτσά

Πηγή: https://www.addiction.com.gr/default.aspx?pid=292&catid=7&arid=136