Month: February 2012

Άρθρο από την Αγγελική Ζαφειροπούλου, Ψυχολόγος, Msc “Έλεγχος του στρες και Προαγωγή της υγείας”

Μία από τις λέξεις που χρησιμοποιείται περισσότερο από κάθε άλλη το τελευταίο χρονικό διάστημα, είναι η λέξη «κρίση». Ακούγεται από τα στόματα όλων των ηλικιών, των φύλων, των κοινωνικών στρωμάτων, των επαγγελμάτων. Τι σημαίνει όμως κρίση; Σύμφωνα με τον Caplan (1964), η κρίση είναι μια «ψυχολογική αποσταθεροποίηση του ατόμου που έρχεται αντιμέτωπο με μια επικίνδυνη περίσταση, η οποία αποτελεί για το ίδιο το άτομο ένα σημαντικό πρόβλημα, το οποίο, προς το παρόν, αδυνατεί τόσο να αποφύγει όσο και να επιλύσει, χρησιμοποιώντας τις συνήθεις στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων». Πρόκειται δηλαδή για μια συνθήκη διαταραχής της ομοιόστασης του ανθρώπου, όπου το άτομο χάνει την ψυχική του ισορροπία και έρχεται αντιμέτωπο με δύο επιλογές, είτε να οδηγηθεί στην ψυχολογική ανάπτυξη είτε στην ψυχολογική αποδιοργάνωση.

Ποιοι είναι όμως οι παράγοντες που θα καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα;

Την προσαρμογή ή μη δηλαδή του ατόμου στα νέα δεδομένα; Καταρχήν έχει κανείς να γνωρίζει ότι η αντίδραση στην κρίση αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση σε μια μη φυσιολογική κατάσταση. Δεν αποτελεί λοιπόν είδηση, κατά την διάρκεια μιας κρίσης, η εμφάνιση αισθημάτων άγχους, φόβου, αγωνίας, απογοήτευσης, μοναξιάς και μάλιστα κατά την εμφάνιση των απροσδόκητων αλλαγών το άτομο μπορεί να χάσει προσωρινά την ψυχραιμία του αλλά και την ικανότητά του να λάβει αποφάσεις. Επίσης, είναι πολύ πιθανό να εμφανιστούν ενοχλήσεις ψυχοσωματικής φύσεως, όπως για παράδειγμα πονοκέφαλοι, ημικρανίες, στομαχικές ενοχλήσεις, στηθαγχικό άλγος, διαταραχές ύπνου, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την δυσφορία και την πίεση που βιώνει το άτομο. Ξαφνικά λοιπόν, το παρελθόν εξιδανικεύεται και το μέλλον διαγράφεται ανύπαρκτο ή ολέθριο. Η έναρξη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αποτέλεσε για τον ελληνικό πληθυσμό ένα εξαιρετικά καταστροφικό αλλά και απειλητικό γεγονός, το οποίο ο καθένας ξεχωριστά καλείται να αντιμετωπίσει αξιοποιώντας όλες τις πρακτικές αλλά και ψυχικές του δυνάμεις.

Η ύπαρξη και το μέγεθος των ψυχικών αυτών δυνάμεων εξαρτώνται αρχικά από ανάλογες προηγούμενες εμπειρίες του ατόμου. Ένα άτομο το οποίο έχει έρθει αντιμέτωπο στο παρελθόν με δυσκολίες που διακίνησαν ανάλογα συναισθήματα και απαιτούσαν συναισθηματική προσαρμογή, έχει την ιδιότητα να ανακαλεί τους τρόπους με τους οποίους κατάφερε να επιβιώσει εκείνη την χρονική στιγμή και να τους εφαρμόσει ξανά. Επίσης, η διατήρηση της προσωπικής αίσθησης για τα πράγματα και τις εξελίξεις αποτελεί ένα σημαντικό προστατευτικό παράγοντα απέναντι στις ψυχολογικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα επιπλέον με έρευνες, η σύσφιξη των διαπροσωπικών σχέσεων αποτελεί σημαντική πηγή στήριξης καθώς τα άτομα που έρχονται σε επαφή με το κοινωνικό τους περιβάλλον, οικογενειακό και φιλικό, ανταπεξέρχονται με μεγαλύτερη ευκολία στις δυσκολίες. Η έμφαση επίσης στα θετικά χαρακτηριστικά και στα μέχρι τώρα «καλά» που έχει ο καθένας επιτύχει στη ζωή του, αποτελούν έναν επιπλέον τρόπο ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης και της υποκειμενικής αίσθησης και αντίληψης των πραγμάτων. Αντίθετα, οι αρνητικές σκέψεις, η καταστροφολογία, οι τύψεις, η έμφαση στο τι θα έπρεπε να έχει κάνει κανείς διαφορετικά, δεν βοηθούν το άτομο να βρει την ισορροπία του μέσα στη δύσκολη αυτή κατάσταση. Τα θετικά χαρακτηριστικά που έχει κάθε άνθρωπος αλλά και οι ευχάριστες αναμνήσεις και εμπειρίες, όπως επίσης και η έμφυτη τάση του ανθρώπου για προχώρημα, εξέλιξη και ζωή δεν μπορούν να χαθούν και να καταστραφούν από εξωτερικές συνθήκες, όσο αντίξοες και αν είναι αυτές.

Αλίμονο βέβαια και εάν κανείς υποστηρίξει ότι η περίοδος που διανύουμε είναι εύκολη και το ότι θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να μπορούν ανταπεξέλθουν εύκολα στις δυσκολίες που έχουν προκύψει. Αλίμονο και εάν κανείς πίστευε ότι η ψυχική ανάκαμψη θα εξαλείψει τις καθημερινές οικονομικές δυσκολίες του «εδώ και τώρα». Αλίμονο όμως και εάν στην «κρίση» απαντάει κανείς με επιπλέον στέρηση στον τρόπο που στέκεται απέναντι στη ζωή. Τότε είναι που σίγουρα οι ίδιοι θα έχουμε σπρώξει τον εαυτό μας στον γκρεμό. Αν μείνει κανείς στο ότι «φταίνε οι καιροί» που δεν μπορεί να χαρεί, τότε στερεί από τον εαυτό του την δυνατότητα να αλλάξει και να ζήσει την ζωή του με βάση τις δικές του επιθυμίες, ανάγκες και λαχτάρες. Τότε είναι που η κρίση γίνεται το «μοιραίο» και κανείς δεν μπορεί να σωθεί από αυτήν.

Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να αναθεωρήσει τις αξίες του, το σύστημα που αξιολογεί το περιβάλλον του αλλά και τον εαυτό του. Πρέπει να βρει νέες πηγές για να αντλεί ευχαρίστηση. Η ικανότητα προσαρμογής μας διέσωζε πάντα στο πέρασμα των αιώνων και αυτήν έχει να αναζητήσει ο καθένας. Δεν είναι βέβαια αυτονόητο ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σε θέση να ελιχθούν άμεσα και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτή τη νέα κατάσταση, αρκεί όμως να υπερασπιστούν την επιθυμία τους για ζωή.

Σκοπός δεν είναι να μην υπάρχουν τα «δύσκολα» στη ζωή μας, αλλά να μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε και να μην στιγματίζουν αυτά όλη μας την πορεία. Αρκεί να παλέψει κανείς να μην μετατρέψει τα δύσκολα σε «άσχημα και μη αναστρέψιμα».

Πηγή: https://www.dia-trofis.gr

Η έρευνα του ΟΗΕ είναι σαφής και ενδεικτική. Αποκαλύπτει λοιπόν ότι οι νέοι όλο και περισσότερο δυσκολεύονται να ενταχθούν στην πραγματική ζωή, θεωρώντας ότι το σχολείο δεν τους προετοιμάζει σωστά για να βρουν δουλειά.

Η έκθεση με τον τίτλο World Youth Report λαμβάνει υπόψη μαρτυρίες μέσω Διαδικτύου περίπου χιλίων νέων ηλικίας 15 ως 30 ετών και υπογραμμίζει ότι η οικονομική κρίση επιδείνωσε την ανεργία στους νέους, οι οποίοι προφανώς είναι τα πρώτα θύματά της.

«Η εμπειρία δείχνει πως τα προγράμματα λιτότητας μπορεί να επιδεινώσουν την ανεργία», επισημαίνει η έκθεση. «Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, οι νέοι είναι συχνά οι τελευταίοι που προσλαμβάνονται και οι πρώτοι που απολύονται», προσθέτει.

Η ανεργία στους νέους έφθασε λόγω της κρίσης στο 12,6% το 2010 (έναντι 4,8% των ενηλίκων). Οι νέοι πιστεύουν ότι για την κατάσταση που επικρατεί ευθύνεται η ποιότητα της μόρφωσης που λαμβάνουν και το κατά πόσο αντιστοιχεί με τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας. Επίσης κάνουν λόγο για μια «πολύ θεωρητική εκπαίδευση».

«Η γενιά μας, εξηγεί η 24χρονη Αμαντού από τη Σενεγάλη, είναι η πιο μορφωμένη, αλλά υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στην εκπαίδευση που προσφέρεται και τις ανάγκες της αγοράς εργασίας», τονίζει.

Η έκθεση επικρίνει τις επισφαλείς συνθήκες της πρώτης εργασίας των νέων: συμβόλαια περιορισμένης διάρκειας, χαμηλοί μισθοί, αργή προαγωγή.

«Οι νέες γυναίκες αντιμετωπίζουν διπλάσιες δυσκολίες διότι έχουν λιγότερες ευκαιρίες για δουλειά και χειρότερες συνθήκες», τονίσει η Λόντι από την Καμπότζη, 25 ετών.

Οι νέοι που ερωτήθηκαν κατήγγειλαν την έλλειψη δημοσίων επενδύσεων με στόχο τη βελτίωση της κατάστασής τους, αλλά θεωρούν τις τεχνολογίες της πληροφορικής, τις θέσεις εργασίας κοινωνικού χαρακτήρα και την πράσινη οικονομία, τους τομείς στους οποίους μπορούν να διαπρέψουν. «Οι νέοι είναι περισσότερο συνειδητοποιημένοι σε θέματα όπως οι κλιματικές αλλαγές και οι κοινωνικές ανισότητες», εξηγεί ένας 23χρονος Ιταλός.

Σύμφωνα με την παραδοσιακή κινεζική ιατρική η γλώσσα μας είναι το “παράθυρο” της καλής μας υγείας. Τα σημεία στα οποία πρέπει να εστιάζεις είναι τα εξής:
Αν είναι λευκή, έχεις κάποια μικρή μυκητίαση, ίσως από λήψη φαρμάκων (ιδίως αντιβιοτικών). Κατανάλωσε γιαούρτι για να αποφύγεις επιδείνωση.
Αν είναι κίτρινη, ενδεχομένως υπάρχει πρόβλημα με τα υγρά του στομάχου. Ένα αφέψημα αλόης βέρας πριν από κάθε γεύμα θα σε βοηθήσει.

Γνωρίζετε ότι το δέρμα μας είναι το μεγαλύτερο όργανο του σώματός μας και μάλιστα είναι υπεύθυνο για την προστασία του οργανισμού από τους εξωτερικούς «εχθρούς» που κάθε λεπτό είναι έτοιμοι να επιτεθούν, και για τον λόγο αυτόν πρέπει να το προσέχουμε από μικρή ηλικία. Οπως είναι επόμενο, ως ζωντανός οργανισμός αντιλαμβάνεται και αντιδρά στις αλλαγές του περιβάλλοντός του. Μια νέα μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου Αθηνών η οποία «χαρτογραφεί» τις νόσους που πλήττουν το ανθρώπινο δέρμα κατά την παιδική ηλικία καταγράφει στην ουσία τις αλλαγές του τρόπου ζωής μας. Οπως φαίνεται και από τα καινούργια ευρήματα, είναι σημαντικό οι σύγχρονες κοινωνίες να μην αφήσουν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στο παιδικό δέρμα, αφού εκείνο έχει μπροστά του μεγάλο και δύσκολο δρόμο να διανύσει προκειμένου να λειτουργεί ως απρόσβλητη «ασπίδα» του σώματος ως τα βαθιά γεράματα.

Η μελέτη

Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε online στις 17 Ιανουαρίου στο επιστημονικό περιοδικό «International Journal of Dermatology», διεξήχθη από ειδικούς του Τμήματος Δερματολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια Δερματολογίας και υπεύθυνη του Παιδοδερματολογικού Τμήματος και του Τμήματος Αλλεργιών Δέρματος στο νοσοκομείο «Aνδρέας Συγγρός» κυρία Αλεξάνδρα Κατσαρού και υπό την επίβλεψη του καθηγητή Δερματολογίας κ. Ανδρέα Κατσάμπα (συμμετείχαν επίσης οι κυρίες Μελίνα Αρμενάκα, Μαρία Κοσμαδάκη, Ειρήνη Λαγογιάννη, Βασιλική Βοσυνιώτη, Αννα Τάγκα και Χριστίνα Στεφανάκη).

Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία που αφορούσαν 4.071 παιδιά ηλικίας μέχρι 12 ετών (το 79,1% αφορούσε ελληνόπουλα, ενώ το 20,9% παιδιά μεταναστών) τα οποία κατέφυγαν στο νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός», όπου τους έγινε εξέταση και διάγνωση μεταξύ Δεκεμβρίου 2005 και Αυγούστου 2007. Οι ειδικοί δεν αρκέστηκαν όμως μόνο στην καταγραφή αυτών των περιπτώσεων αλλά προχώρησαν ένα βήμα πιο πέρα συγκρίνοντας τα πρόσφατα στοιχεία με εκείνα που αφορούσαν 12.700 παιδιά που είχαν διαγνωσθεί με δερματικές νόσους και πάλι στο ίδιο νοσοκομείο δύο ως τρεις δεκαετίες νωρίτερα (συγκεκριμένα το 1977, το 1980 και το 1983).

Οι συνήθεις δερματοπάθειες σήμερα

Οπως προέκυψε, τα πρωτεία των παιδικών δερματοπαθειών κατείχε η δερματίτιδα / έκζεμα (34,7%) – με την ατοπική δερματίτιδα να εμφανίζεται σε ένα στα πέντε παιδιά (συγκεκριμένα σε ποσοστό 20,7% των μικρών συμμετεχόντων). Ο κ. Κατσάμπας εξηγεί: «Ορισμένα παιδιά έχουν την ιδιότητα της ατοπίας, της υπερευαισθησίας δηλαδή του οργανισμού σε διάφορους ερεθιστικούς παράγοντες, η οποία εκφράζεται με τρεις μορφές: είτε με ατοπικό έκζεμα είτε με αλλεργική ρινίτιδα είτε με βρογχικό άσθμα. Η πιο συνηθισμένη εκδήλωση είναι το ατοπικό έκζεμα: τα παιδιά μετά την ηλικία των έξι μηνών ως και τα επτά-οκτώ έτη τους εμφανίζουν έκζεμα στο δέρμα που συνήθως παρουσιάζεται στο πρόσωπο και στις καμπτικές επιφάνειες των άκρων – αγκώνες, γόνατα – και το οποίο συνοδεύεται από πολύ μεγάλη ξηρότητα και κνησμό. Πρόκειται για μια κληρονομική κατάσταση, η οποία όμως ενεργοποιείται από αλλεργιογόνα, όπως τα ακάρεα της οικιακής σκόνης και η γύρη».

Σεβαστό, σύμφωνα με τα στοιχεία, ήταν επίσης το ποσοστό παιδικών δερματικών λοιμώξεων (19,3%), ενώ ακολουθούσαν σε συχνότητα εμφάνισης οι σπίλοι (5,6%), η ψώρα – μεταδοτική πάθηση του δέρματος, η οποία οφείλεται στο άκαρι Sarcoptes scabiei και χαρακτηρίζεται από βασανιστικό κνησμό (4,8%) – και τα τσιμπήματα εντόμων (4,3%). Σε ό,τι αφορά τις λοιμώξεις, κατεγράφησαν κυρίως ιογενείς (12%) σε σύγκριση με βακτηριακές (3,7%) και μυκητιακές (3,6%) – πάντως οι ιογενείς λοιμώξεις φάνηκε να έχουν «προτίμηση» στα ελληνόπουλα, ενώ στους μετανάστες παρουσιαζόταν αυξημένος κίνδυνος κυρίως βακτηριακών λοιμώξεων. Η αύξηση των ιογενών λοιμώξεων αποδίδεται κυρίως στον μεγαλύτερο συγχρωτισμό των παιδιών σε κλειστούς χώρους, όπως είναι οι παιδότοποι.

Το «χημικό» περιβάλλον μας

1 στα 5 παιδιά εμφανίζει ατοπική δερματίτιδα. 3 φορές περισσότερους σπίλους έχουν τα παιδιά σήμερα σε σχέση με 25-30 χρόνια πριν
Από την πλευρά του ο κ. Κατσάμπας τονίζει ότι όλοι οι δρόμοι της σύγχρονης εποχής μας φαίνεται να οδηγούν στο παιδικό έκζεμα. Οπως λέει, τα τελευταία χρόνια στις ανεπτυγμένες, βιομηχανοποιημένες χώρες παρουσιάζεται αύξηση των περιπτώσεων ατοπικής δερματίτιδας, γεγονός που μαρτυρεί ότι το ολοένα και πιο «χημικό» περιβάλλον στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε κοστίζει ακριβά στο δέρμα (και όχι μόνο) των παιδιών μας. «Στην Ελλάδα τα ποσοστά παιδικού εκζέματος ήταν χαμηλότερα από εκείνα των βιομηχανοποιημένων χωρών της Βόρειας Ευρώπης, ωστόσο έχουν εμφανίσει σημαντική αύξηση τα τελευταία χρόνια, γεγονός που μαρτυρεί ότι και το δικό μας περιβάλλον τείνει να γίνει… εχθρικό προς το παιδικό δέρμα».

Σε ό,τι αφορά τις βακτηριακές λοιμώξεις και τις παρασιτώσεις, η κυρία Κατσαρού σημειώνει ότι αυτές σχετίζονται συχνά με τις συνθήκες του τρόπου διαβίωσης. «Με δεδομένο ότι οι συνθήκες ζωής σε σχέση με το παρελθόν έχουν βελτιωθεί, είναι λογικό να παρατηρείται μείωση στις βακτηριακές λοιμώξεις. Και μπορεί, σύμφωνα με τα στοιχεία, να υπήρχε μεγαλύτερη αύξηση των βακτηριακών λοιμώξεων στα παιδιά μεταναστών, ωστόσο από την κλινική εμπειρία μας μπορούμε να πούμε ότι οι μετανάστες είναι γενικώς προσεκτικοί και περιποιητικοί με την υγεία των παιδιών τους».

Το τοπ 10 των δερματικών νόσων στα παιδιά της Αθήνας

*δείγματα 4.071 παιδιών την περίοδο 2005-2007 και 12.700 παιδιών κατά τα έτη 1977, 1980, 1983

Δερματοπάθεια Περίοδος Περίοδος
(1977, 1980, 1983) 2005-2007

Δερματίτιδα/ 32,5% 34,7%
έκζεμα

Ιογενείς
λοιμώξεις 5,8% 12%

Σπίλοι 2% 5,6%

Ψώρα 5,4% 4,8%

Τσιμπήματα
εντόμων 5,3% 4,3%

Βακτηριακές 10,5% 3,7%
λοιμώξεις

Μυκητιακές
λοιμώξεις 7,3% 3,6%

Γυροειδής 4,6% 2,4%
αλωπεκία

Ψωρίαση 2,6% 1,8%

Λεύκη 1,6% 1,4%

Πηγή: www.tovima.gr, «International Journal of Dermatology»

Οι επιστημονικές μελέτες που έχουν διεξαχθεί έως τώρα έχουν δείξει ότι η ανεξελέγκτη λήψη προϊόντων με εφεδρίνη μπορεί να προκαλέσει βλάβες στο καρδιαγγειακό και το κεντρικό νευρικό σύστημα, ενώ τα στεροειδή έχει αποδειχθεί ότι προκαλούν βλάβες σε ζωτικά όργανα, ψυχικές διαταραχές, διαταράσσουν το μεταβολισμό και επηρεάζουν αρνητικά το κυκλοφορικό.

Από την άλλη αρκετοί διαιτολόγοι διευκρινίζουν ότι η υπερκατανάλωση πρωτεϊνών εγκυμονεί μελλοντικούς κινδύνους όπως οστεοπόρωση και καρκίνο των νεφρών. Ωστόσο το πιο σύνηθες φαινόμενο είναι η αύξηση βάρους κάτι που ισχύει και για τα συμπληρώματα αμινοξέων.

Όσον αφορά στα αναβολικά έχουν άμεσες συνέπειες στο νευρικό σύστημα και περιορίζουν την ανάπτυξη, ενώ μπορεί να τους δημιουργήσουν σοβαρά καρδιακά προβλήματα.

Τέλος, η χρήση -και κυρίως η κατάχρηση- ανάλογων ουσιών μπορεί να προκαλέσει ηπατική δυσλειτουργία, αυξημένη συχνότητα μυοσκελετικών τραυματισμών και παθήσεων, αλλαγή της λίμπιντο, αζωοσπερμία, διακοπή της περιόδου, αύξηση της “κακής” χοληστερίνης και του σακχάρου.

Επτά χιλιάδες θάνατοι από καρκίνο του πνεύμονα καταγράφονται ετησίως στην Ελλάδα, αποτελώντας την πρώτη αιτία (καρκινικού) θανάτου στους άνδρες. Παρ’ όλα αυτά, τα στοιχεία είναι επίσης ανησυχητικά για τις γυναίκες, καθώς ο καρκίνος του πνεύμονα σύντομα θα καταστεί και γι’ αυτές πρώτη αιτία θανάτου, ξεπερνώντας και τον καρκίνο του μαστού.

Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μια σύγχρονη επιδημία. Περισσότεροι από 1,5 εκατομμύρια πάσχοντες διαγιγνώσκονται ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ στη χώρα μας καταγράφονται 7.000 θάνατοι από τη νόσο – την πρώτη αιτία θανάτου από καρκίνο στους άνδρες. Την τελευταία δεκαετία όμως, οι γυναίκες συναγωνίζονται επικίνδυνα το «ισχυρό φύλο» στο κάπνισμα, γεγονός το οποίο οδηγεί τον καρκίνο του πνεύμονα στην πρώτη αιτία θανάτου και γι’ αυτές, ξεπερνώντας τον καρκίνο του μαστού.

Μάλιστα η προσέλευση των περιστατικών στις Ογκολογικές Κλινικές των Δημοσίων Νοσοκομείων είναι ιδιαίτερα αυξημένη τον τελευταίο χρόνο, και λόγω της οικονομικής ύφεσης. Εκτιμάται ότι στην Ογκολογική Κλινική του Νοσοκομείου «H Σωτηρία» τα περιστατικά έχουν αυξηθεί κατά 25%-30%. Πάσχοντες οι οποίοι επέλεγαν στο παρελθόν κάποιο Ιδιωτικό Νοσηλευτήριο για τη θεραπεία τους, σήμερα κατευθύνονται στα Δημόσια Νοσοκομεία. Επίσης, σημαντικό είναι το ποσοστό των ασθενών που παρότι έχουν ήδη ξεκινήσει τη θεραπεία τους σε κάποιο Ιδιωτικό Κέντρο, «χτυπούν» την πόρτα των Μονάδων του ΕΣΥ.

Ο αναπληρωτής καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής της Ογκολογικής Μονάδας του Νοσοκομείου «Η Σωτηρία» Κωνσταντίνος Νικ. Συρίγος εξηγεί ότι «Είναι φανερό ότι χρειάζονται διαφορετικές στρατηγικές, πέραν της χημειοθεραπείας, για να επιτευχθεί σημαντική παράταση της επιβίωσης των ασθενών, μαζί με την διασφάλιση ικανοποιητικής ποιότητας της ζωής τους».

Μάλιστα, όπως μας τόνισε ο καθηγητής, πολλές φορές οι ασθενείς φτάνουν στο γιατρό σε πολύ προχωρημένο στάδιο, καθώς τα συμπτώματα του καρκίνου αυτού στους καπνιστές μοιάζουν με τα συμπτώματα του χρόνιου καπνιστή, δηλαδή έντονος, ενοχλητικός βήχας, δύσπνοια, κόπωση. Εάν βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις κάποιος γιατρός είχε συστήσει στον καπνιστή να υποβληθεί σε μία αξονική εξέταση, ίσως η έγκαιρη διάγνωση να είχε οδηγήσει σε άλλη αντιμετώπιση και θεραπευτική προσέγγιση.

Με την πάροδο του χρόνου, η επιβίωση των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα έχει ελάχιστα βελτιωθεί και φαίνεται ότι τα συνήθη χημειοθεραπευτικά φάρμακα έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους στην αντιμετώπιση της νόσου.

«Όσο φιλόδοξο κι αν ακούγεται», σημειώνει ο κ.Συρίγος, «για ορισμένες, μικρές υπο-ομάδες ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα αυτό μοιάζει πολύ κοντινό. Όγκοι με συγκεκριμένες μοριακές μεταλλάξεις φαίνεται να έχουν ιδιαίτερα καλή ανταπόκριση σε νεότερα φάρμακα, όπως το erlotinib, το gefitinib, το crizotinib, ενώ ελπιδοφόρα αποτελέσματα σε μικρές κατηγορίες ασθενών με Καρκίνο του Πνεύμονα φαίνεται να έχει το lapatinib, το imatinib κ.ά.».

Στο πλαίσιο του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου για τον Καρκίνο του Πνεύμονα «Από τo Εργαστήριο στην Κλινική Πράξη» (3-4 Φεβρουαρίου), θα συζητηθούν τα αποτελέσματα μελετών ως προς τρεις διαφορετικές στρατηγικές διαχείρισης της νόσου.

Οι τρεις κατηγορίες είναι οι ακόλουθες:

Θεραπεία Συντήρησης
Έχει διαπιστωθεί ότι μετά την ολοκλήρωση της κλασσικής χημειοθεραπείας, όσοι ασθενείς είχαν έναν ικανοποιητικό έλεγχο της νόσου τους, μπορούν να συνεχίσουν να λαμβάνουν κάποιον βιολογικό παράγοντα, ώστε με ελάχιστη τοξικότητα να επιμηκύνουν το θετικό αποτέλεσμα της χημειοθεραπείας και να καθυστερήσουν την εμφάνιση κάποιας υποτροπής ή νέας μετάστασης. Τρία φάρμακα, μέχρι στιγμής έχουν με επιτυχία ολοκληρώσει τις κλινικές μελέτες και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αυτό το σκοπό. Η pemetrexed και το bevacizumab χορηγούνται ενδοφλέβια, κάθε μήνα, ενώ το erlotinib είναι χάπι που λαμβάνεται καθημερινά. Η χορήγησή τους έχει αποδειχθεί ότι καθυστερεί την επιδείνωση της νόσου για αρκετούς μήνες. Αν και η τοξικότητά τους είναι πολύ λιγότερη από την κλασσική χημειοθεραπεία, δεν είναι άμοιρα τοξικότητας (κυρίως υπέρταση, εξάνθημα κ.λπ.) και πρέπει να δίνονται μόνο από εξειδικευμένα ογκολογικά κέντρα. Στο συνέδριο θα παρουσιαστεί η παγκόσμια εμπειρία από την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής, τα προβλήματα που ανακύπτουν και οι λύσεις που προτείνονται.

Στοχεύουσες θεραπείες
Με τον όρο αυτό περιγράφεται μια νέα γενιά φαρμάκων, που δεν είναι απλώς κυτταροτοξικά, όπως η κλασσική χημειοθεραπεία, αλλά στοχεύουν σε συγκεκριμένα βιολογικά μονοπάτια της καρκινογένεσης, όπως τα νεόπλαστα αγγεία που τροφοδοτούν τον καρκίνο, αυξητικοί παράγοντες των νεοπλασματικών κυττάρων, μονοπάτια επιδιόρθωσης του DNA των καρκινικών κυττάρων κ.ά. Με τον τρόπο αυτό έχουν εκλεκτική δράση, σέβονται τα υγιή κύτταρα του οργανισμού και επομένως εμφανίζουν λιγότερη τοξικότητα. Ορισμένα λεγόμενα «βιολογικά» φάρμακα ήδη χρησιμοποιούνται και μάλιστα ως πρώτη επιλογή, με αποτελέσματα καλύτερα από την κλασσική χημειοθεραπεία, ενώ πολλά νέα μόρια βρίσκονται στα τελευταία στάδια των κλινικών μελετών και αναμένεται να προστεθούν στη θεραπευτική φαρέτρα των γιατρών μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Αναμένεται ότι η εφαρμογή τους θα επιμηκύνει σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης των ασθενών με Καρκίνο του Πνεύμονα.

Εξατομικευμένη Θεραπεία
Οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ασθένειες. Η ιδανική προσέγγιση θα ήταν να χορηγούν οι γιατροί διαφορετική θεραπεία σε κάθε ασθενή, ανάλογα με τα μοριακά χαρακτηριστικά του όγκου του.