Author: kostara

Σύμφωνα με Βρετανούς επιστήμονες, τα µωρά που γεννιούνται την άνοιξη διατρέχουν µεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι όσα γεννιούνται το φθινόπωρο να εκδηλώσουν διάφορα σοβαρά νοσήµατα. Ασθένειες όπως το άσθµα, η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο αυτισµός, ησχιζοφρένειακαι η νόσος Αλτσχάιµερ σχετίζονται µε την έκθεση της µητέρας στην ηλιακή ακτινοβολία κατά τη διάρκειατης εγκυµοσύνης, όπως υποστηρίζει ο δρ Ράσελ Φόστερ, επικεφαλής του Τµήµατος Κιρκαδικής Νευροεπιστήµης στο Πανεπιστήµιο της Οξφόρδης.

Παρουσιάζοντας τα ευρήµατά του στο Φεστιβάλ Επιστήµης Cheltenham, που διοργάνωσε η εφηµερίδα «Times» του Λονδίνου, ο δρ Φόστερ είπε πως «η εποχή του χρόνου κατά την οποία γεννιόµαστε φαίνεται ότι διαδραµατίζει σηµαντικό ρόλο στην ψυχική και σωµατική µας υγεία”. «Ακούγεται εξωφρενικό ότι ο µήνας κατά τον οποίο κάποιος γεννιέται ή συλλαµβάνεται µπορεί να επηρεάσει τη ζωή του στο µέλλον. Ωστόσο το πόσο θα ζήσει κάποιος και το πόσο πιθανό είναι να εµφανίσει µία σειρά ασθενειών, συµπεριλαµβανοµένων ψυχικών νοσηµάτων όπως η σχιζοφρένεια, φαίνεται να συνδέονται µε τον µήνα της γέννησής του».

Συγκεκριµένα, στοιχεία υποδηλώνουν ότι η έκθεση ενός εµβρύου στη βιταµίνη D της µητέρας του επηρεάζει την επιρρέπειά του στην εκδήλωση πολλών ασθενειών.

Η βιταµίνη D παράγεται από τον οργανισµό όταν εκτιθέµεθα στην ηλιακή ακτινοβολία. Μέχρι τώρα δεν έχει κατανοηθεί επαρκώς πώς συµβαίνει αυτό, όµως οι έρευνες του δρος Φόστερ και άλλων ειδικών απέδειξαν ότι η βιταµίνη D επηρεάζει καθοριστικά την έκφραση χιλιάδων γονιδίων κατά την ανάπτυξη του ανθρώπου. Επιδηµιολογικές µελέτες επιβεβαιώνουν αυτό τον ρόλο της βιταµίνης D. Η εποχή του χρόνου που θα γεννηθεί ο άνθρωπος φαίνεται να συσχετίζεται και µε το προσδόκιµο της ζωής του. Μελέτες στις ΗΠΑ έδειξαν πως όσοι γεννιούνται φθινόπωρο ζουν περίπου160 µέρες περισσότερες απ’ ό,τι όσοι γεννιούνται άνοιξη.
Πηγή: Νέα

Τελευταίες επιστημονικές ανακοινώσεις φέρουν ελπίδες ότι το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας θα έχει θετικά αποτελέσματα και για τον καρκίνο της στοματοφαρυγγικής περιοχής. Η διαπίστωση αυτή αφορά τον ιό HPV ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV) που έχει το ίδιο στέλεχος 16 με τον καρκίνο που αναπτύσσεται στο στόμα.
Ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) μπορεί να προσβάλει το δέρμα, καθώς και τους βλεννογόνους του στόματος και των γεννητικών οργάνων. Το ποσοστό ανίχνευσης του HPV σε υγιή βλεννογόνο του στόματος ποικίλει ευρέως στη βιβλιογραφία (συνήθως 0%-20%), ενώ το ενδιαφέρον τελευταίων ερευνών εστιάζεται στη διερεύνηση της πιθανότητας ταυτόχρονης παρουσίας του HPV στο στόμα και στον τράχηλο της μήτρας.
Στο ενδιαφέρον και σημαντικό αυτό θέμα θα γίνει αναφορά στο διήμερο Επετειακό Συνέδριο που πραγματοποιείται στις 18 και 19 Ιουνίου 2011, στους χώρους του Συνεδριακού Κέντρου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, με αφορμή την συμπλήρωση των 100 χρόνων από την ίδρυση της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ο καρκίνος του στόματος και του φάρυγγα είναι ο 6ος κατά σειρά καρκίνος παγκοσμίως τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις αναπτυγμένες χώρες, Κάθε χρόνο πεθαίνουν από τον καρκίνο αυτό σε ολόκληρο τον κόσμο, περίπου 300.000 άτομα, ενώ για την Ευρώπη τα θύματα ανέρχονται στις 168.000.
Η μορφή των καρκίνων αυτών με το στέλεχος 16, προσβάλλει νεαρότερες ηλικίες κυρίως άντρες, που δεν είναι καπνιστές και δεν καταναλώνουν υπέρμετρα αλκοόλ, είναι υψηλοτέρου κοινωνικοοικονομικού επίπεδου και με καλή στοματική υγιεινή!
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος του οδοντιάτρου, γιατί η έγκαιρη διάγνωση αυξάνει το ποσοστό της πενταετούς επιβίωσης στο 80 -85%, ενώ σε αντίθετη περίπτωση το ποσοστό αυτό δεν ξεπερνά το 20%.
Ακόμη πρόσφατη μελέτη δείχνει πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του οδοντιάτρου στην προαγωγή της στοματικής υγείας. Τα αποτελέσματα έρευνας δείχνουν ότι οι περισσότεροι ασθενείς κάνουν προληπτικές εξετάσεις σε διάστημα μικρότερο των δύο ετών, διατρέφονται υγιεινά, και δεν καπνίζει το 50%. Τα πορίσματα επιβεβαιώνουν τη σταθερότητα της σχέσης με τον οδοντίατρο και αναφέρουν ότι εκείνος έχει προβεί σε αγωγή υγείας για το κάπνισμα και τη διατροφή. Η στάση τους ως προς τη δυνατότητα των οδοντιάτρων σε πρώιμη διάγνωση συστηματικών νοσημάτων και αναγνώριση επιβλαβών συνηθειών είναι θετική μόνο ως προς τον καρκίνο του στόματος, το κάπνισμα και τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών και σε μικρότερο βαθμό για το σακχαρώδη διαβήτη και τις διαταραχές ανάπτυξης συνδετικού ιστού.

Σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες μέρες με θέμα τη στοματική υγιεινή των παιδιών, διευκρινίστηκαν τα εξής από τον επ. καθηγητή οδοντιατρικής, κ. Νικόλαο Κουβελά.
Ως συμπέρασμα μένει ότι για να έχουμε υγιή δόντια, είναι βασικό να καταρρίψουμε τους μύθους και να μάθουμε να φροντίζουμε τα δόντια μας σωστά.

ΜΥΘΟΣ: Πρέπει να πλένουμε τα δόντια μας μόλις ξυπνάμε το πρωί και πριν κοιμηθούμε.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Πρέπει να πλένουμε τα δόντια μας τρεις φορές την ημέρα μετά τα κύρια γεύματα.
Γιατί πλένουμε τα δόντια μας; Όχι μόνο για να έχουμε ένα καθαρό στόμα, αλλά διότι έτσι μειώνουμε την άθροιση αποικιών μικροβίων πάνω στις οδοντικές επιφάνειες. Επειδή κάθε 6-8 ώρες τα μικρόβια ξανακολλάνε στα δόντια μας, γι’ αυτό πρέπει να τα βουρτσίζουμε 3 φορές την ημέρα μετά τα κύρια γεύματα.
Θυμόμαστε τις διαφημίσεις με οδοντόκρεμες παλαιότερα, που ξεκινούν με πλύσιμο δοντιών μόλις ξυπνήσουμε και πριν κοιμηθούμε. Αυτό στηρίζεται στο ότι όταν κοιμόμαστε δεν εκκρίνουμε σάλιο και άρα δεν καθαρίζει καθόλου το στόμα μας.

ΜΥΘΟΣ: Όταν βουρτσίζουμε τα δόντια μας, το κάνουμε για να διώξουμε τις τροφές.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Κάθε φορά που μιλάμε, με το σάλιο μας διώχνουμε το 90% των τροφών. Τα δόντια τα βουρτσίζουμε για έναν και μοναδικό λόγο: για να διώξουμε τη μικροβιακή πλάκα.

ΜΥΘΟΣ: Τα πρώτα δόντια – τα νεογιλά δόντια- δεν είναι το ίδιο σημαντικά με τα μόνιμα.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Είναι πολύ σημαντικά για δύο λόγους. Ο ένας είναι για να εμπεδώσουμε τη συνήθεια του βουρτσίσματος 3 φορές την ημέρα και ο άλλος ότι τα νεοργιλά δόντια είναι πιο ευαίσθητα στο να χαλάσουν, δημιουργώντας μόνιμα προβλήματα.
Επίσης υπάρχουν δόντια που δεν τα καταλαβαίνουν οι γονείς, όπως ο πρώτος γομφίος που βγαίνει στα 6 χρόνια, ο λεγόμενος “εξαρίτης” ο οποίος ΔΕΝ αντικαθιστά κάποιο άλλο δόντι. Επομένως εάν δεν γίνεται βούρτισμα 3 φορές την μέρα, όπως είπαμε παραπάνω και με τον σωστό τρόπο, τότε αρχίζουν να χαλάνε και τα μόνιμα δόντια. Επίσης οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι, διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό και τη σύγκλιση των δοντιών. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όταν βγαίνει ο εξαρίτης μεγαλώνει και η γνάθος.

ΜΥΘΟΣ: Δεν έχει πολλή σημασία το ΠΩΣ πλένουμε τα δόντια.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Eχει τεράστια σημασία το πώς πλένουμε τα δόντια. Κάθε δόντι χρειάζεται βούρτσισμα 10 φορές προς 3 διαφορετικές κατευθύνσεις, γι’ αυτό μέχρι 7 ετών το βούρτσισμα πρέπει να γίνεται από την μαμά. Όταν δε ματώνει το ούλο, θέλει βούρτσισμα 20 φορές, εκτός εάν υπάρχει πληγή.
Διαφορετικά, το να πλένει το παιδί (ή και ο ενήλικας) τα δόντια του επιφανειακά και να λέει “μαμά κοίτα τι ωραία μυρίζει το στόμα μου” και η μαμά να χαίρεται, απέχει πολύ από αυτό που πρέπει να γίνεται.

ΜΥΘΟΣ: Τα γλυκά και η ζάχαρη χαλάνε τα δόντια στον ίδιο βαθμό ανεξάρτητα από το πότε τα τρώμε.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Εάν φάμε το γλυκό κατά τη διάρκεια του κυρίου γεύματος, είναι καλύτερα από το να το φάμε ανάμεσα στα γεύματα.
Επίσης, εάν πίνουμε καφέ με ζάχαρη και κάνουμε 3 ώρες να τον πιούμε και αυτό είναι βλαβερό. ή πρέπει να τον πίνουμε πιο γρήγορα ή να μη βάλουμε ζάχαρη!

ΜΥΘΟΣ: Οι τσίχλες χαλάνε τα δόντια.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Τα παλιά χρόνια όντως επικρατούσε αυτή η αντίληψη και ίσως και σήμερα λίγο. Η αλήθεια είναι ότι η τσίχλα προάγει τη δημιουργία σάλιου στο στόμα και το σάλιο είναι βοηθός ενάντια στην τερηδόνα, άρα κάθε άλλο παρά κακό κάνει. Βέβαια εάν μασάμε όλη μέρα, θα έχουμε πρόβλημα με τους αδένες! Εάν η τσίχλα είναι light και δεν έχει ζάχαρη, αλλά έχει σορβιτόλη, είναι πολύ καλύτερα, διότι διασπάται αργότερα στο στομάχι και άρα δεν έχουμε τερηδόνα.

ΜΥΘΟΣ: Νέες θήκες πορσελάνης που δεν θέλουν τρόχισμα είναι η ιδανική λύση όταν προκύπτει σχετικό θέμα.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Oντως υπάρχουν πολύ λεπτές θήκες πορσελάνης που αλλάζουν την όψη του δοντιού σχεδόν χωρίς καθόλου τρόχισμα. Όμως έχουν μεγάλο κόστος- σχεδόν απαγορευτικό- και χρειάζονται 20 μέρες – 1 μήνα, διότι αφού παρθεί αποτύπωμα στέλνεται στην Αμερική για κατασκευή και αποστέλλεται πίσω σε 20 μέρες περίπου.
Σύσταση: όψεις με ρητίνη, το λεγόμενο bonding, το οποίο αλλάζει την όψη και το χαμόγελο. 6-8 μπροστινά δόντια με μικρογλυπτική αλλάζουν το χαμόγελο. Για να έχουμε ένα άψογο αισθητικά αποτέλεσμα, χρειάζεται η καλλιτεχνική φύση του οδοντιάτρου, διότι θέλει ταίριασμα με μάτια, στόμα και σωματότυπο.

ΜΥΘΟΣ: Καλύτερα να φάμε το γλυκό με τον καφέ ανάμεσα στα γεύματα.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Είναι άλλο ο υδατάνθρακας να είναι σε στερεή μορφή και να καταναλώνεται μαζί με το γεύμα και άλλο μετά. Μαζί με το γεύμα είναι προτιμότερο και επίσης είναι καλύτερα σε υγρή μορφή. Εάν είναι ανάμεσα στα γεύματα πάλι είναι καλύτερα να είναι σε υγρή μορφή.

ΜΥΘΟΣ: το φθόριο μπορεί να βλάψει τα δόντια
ΑΛΗΘΕΙΑ: το φθόριο μπορεί να βλάψει μόνο εάν υπάρχει λήψη σε μεγάλη ποσότητα. Παλαιότερα που οι Αθηναίοι πήγαιναν διακοπές στο Λαύριο και έπιναν νερό από τα πηγάδια, όπου υπήρχε μεγάλη ποσότητα φθορίου ( 8- 14 μέρη στο εκατομμύριο) οι άνθρωποι είχαν γερά δόντια μεν αλλά γίνονταν καφέ ή μαύρα! Αρα ναι, πάθαιναν φθορίαση, αλλά μόνο σε τέτοιες ποσότητες μπορούσε να γίνει αυτό.
Σύσταση: 3- 6 ετών το παιδί πρέεπι να πίνει 0,5 mg σε 1 λίτρο νερό ή μία καραμέλα φθορίου πριν κοιμηθεί το βράδυ και μετά το βραδινό βούρτσισμα. 6-10 ετών μία καραμέλα 1 mg. Από 10 ετών και μετά δεν έχει νόημα διότι δεν διαμορφώνει ο οργανισμός επιφάνειες που έχουν αδαμαντίνη. Η αδαμαντίνη και των δεύτερων γομφίων που βγαίνουν στα 12 (δωδεκαρίτες) και των τρίτων ίσως που βγαίνουν στα 18 (φρονιμήτες) επηρεάζονται μέχρι τα 10.
Αρα έχει νόημα να παίρνει κανείς φθόριο μέχρι 10 ετών από οδοντόπαστα ή σε φθοριώσεις που γίνονται στα οδοντιατρεία. Αυτή η λήψη φθορίου γίνεται για την ανταλλαγή ιόντων που υπάρχουν μέσα στο στόμα, ισχυροποιούνται οι επιφάνειες των δοντιών και αποφεύγεται η τερηδόνα.
Επίσης όπου υπάρχει αρχόμενη τερηδόνα (όχι εύκολα ανιχνεύσιμη στην αρχή), μπορεί να ανασταλεί με το φθόριο, το οποίο κάνει επανασβεστοποίηση στην αρχόμενη τερηδόνα και έτσι την αναστέλλει.

ΜΥΘΟΣ: Τα δόντια με την λεύκανση χαλάνε και μπορούν να γίνουν πολλές λευκάνσεις με την πάροδο του χρόνου.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Τo οξυγόνο που χρησιμοποιείται δεν καταστρέφει την επιφάνεια των δοντιών παρά μόνο σε… νανοεπίπεδο!
Διαρκεί μία ώρα και στο τέλος της επίσκεψης τα δόντια έχουν αποκτήσει το 70% της τελικής λευκότητας. Μετά από μία βδομάδα αποκτούν την τέλεια λευκότητα με χρήση λευκαντικού υλικού στο σπίτι. Μόνο το αρχικό ‘boost’ γίνεται στο ιατρείο. Εάν μετά από μήνες λόγω κακών συνηθειών, καπνίσματος κλπ. χάσουν λίγη από την λευκότητά τους, ξαναχρησιμοποιείται το λευκαντικό υλικό και επανέρχεται. Αρα μία επίσκεψη στο ιατρείο αρκεί.

ΜΥΘΟΣ: Άμα μπλέξει κανείς με οδοντίατρο, μετά θα πηγαίνει συνέχεια!
ΑΛΗΘΕΙΑ: Ο σωστός οδοντίατρος φροντίζει να εκπαιδεύει και να ενημερώνει τον ασθενή σωστά, ώστε να μην έχει χαλασμένα δόντια και να μην τον χρειάζεται. Γι’ αυτό λέγεται “λειτούργημα” αυτό το επάγγελμα, διότι έχει και μία αλτρουιστική διάσταση. Στην Κίνα, ο γιατρός πληρώνεται όταν ο άνθρωπος είναι υγιής (!), όχι όταν είναι ασθενής.

ΜΥΘΟΣ: εάν γίνουν όλα όπως πρέπει προληπτικά, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα;
ΑΛΗΘΕΙΑ: Ναι, εάν παράλληλα αποφεύγεται η λήψη υδατανθράκων ανάμεσα στα γεύματα και η χρήση φθορίου. Εξαιρούνται προβλήματα άλλου είδους όπως ολιγοδοντίες (λιγότερα δόντια), κ.λπ.

ΜΥΘΟΣ: Μπορεί να μην ακολουθεί κάποιος σωστή στοματική υγιεινή, αλλά να έχει τέλεια δόντια;
ΑΛΗΘΕΙΑ: Όχι, εκτός εάν δεν τρώτε καθόλου γλυκά και είστε από το Λαύριο (και πίνετε νερό από το πηγάδι!)

5 όπλα έχει ένας οδοντίατρος για την στοματική υγιεινή των παιδιών
– Πρόληψη από τερηδόνα
– Πρόληψη από περιοδοντίτιδα (με βούρτσισμα και φθορίωση)- Φθοριώσεις ανά εξάμηνο (από 3- 3,5 χρονών)
– Πρόληψη από ορθοδοντικές βλάβες (απώλεια νεογιλών δοντιών)
– Καλύψεις οπών και δοντιών στα μόνιμα δόντια
– Πρόληψη από τραύμα (με προστατευτικούς νάρθηκες): όταν το παιδί παίζει ποδόσφαιρο, μποξ, μπάσκετ η κάνει άλματα ( για να μην σπάσουν δόντια)

Νέα εξατομικευμένη θεραπεία, σε συνδυασμό με νέο διαγνωστικό τεστ έρχεται να δώσει ελπίδες σε ασθενείς με μεταστατικό μελάνωμα, στοχεύοντας το γενετικό μονοπάτι που εμπλέκεται στην εξέλιξη της νόσου.
Οι τελευταίες έρευνες έδωσαν ένα απλό χάπι, που θα λαμβάνεται 2 φορές την ημέρα από τον ασθενή που πάσχει από μελάνωμα. Τα ενθαρρυντικά νέα ανακοινώθηκαν στο Ετήσιο Συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ASCO), που διεξήχθη στο Σικάγο των ΗΠΑ (3-7 Ιουνίου), ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα.

Η συγκεκριμένη -και πιο επικίνδυνη- μορφή καρκίνου του δέρματος αποδίδεται πλέον σε μεγάλο ποσοστό (το 50% περίπου των ανθρώπων που προσβάλλονται) στην ύπαρξη ενός ελαττωματικού γονιδίου που μας καθιστά πιο ευαίσθητους στην ηλιακή ακτινοβολία. Το νέο φάρμακο -που έχει ήδη δοκιμαστεί πειραματικά σε 670 ασθενείς σε Ευρώπη, Καναδά και Αυστραλία- χορηγείται αποκλειστικά σε εκείνους που έχουν το συγκεκριμένο γονίδιο, αντικαθιστά την χημειοθεραπεία και αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης κατά δύο τρίτα. Οπως δήλωσε ο δρ Τζέιμς Λάρκιν, του Royal Masden Hospital, επικεφαλής του σχετικού προγράμματος στην Μεγάλη Βρετανία: «Επί χρόνια η χημειοθεραπεία ήταν η μοναδική θεραπευτική επιλογή για το μελάνωμα και τα αποτελέσματα δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Πλέον γνωρίζουμε ότι υπεύθυνη για την εκδήλωση της αρρώστιας είναι η μετάλλαξη του γονιδίου BRAF και σε αυτό επικεντρώνουμε». Η μελέτη έδειξε ότι ο κίνδυνος θανάτου μειώθηκε κατά 63% στους ασθενείς που έλαβαν βεμουραφενίμπη, σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν χημειοθεραπεία. Επιπλέον, η βεμουραφενίμπη μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο εξέλιξης της νόσου κατά 74%, σε σύγκριση με την κλασική θεραπεία. Οι φαρμακευτικές εταιρείες πίσω από το νέο σκεύασμα, ανακοίνωσαν ότι θα υποβάλουν άμεσα αίτηση ώστε το vemurafenib -αυτή είναι η προσωρινή ονομασία του φαρμάκου- να πάρει άδεια κυκλοφορίας από τους αρμόδιους, διεθνείς οργανισμούς. Το μελάνωμα έχει τα τελευταία χρόνια κατακτήσει τη δεύτερη θέση μεταξύ των διαφόρων μορφών καρκίνου στις ηλικίες 15 έως 34 στη Μεγάλη Βρετανία. Η νέα θεραπευτική αγωγή -αν εγκριθεί- θα κοστίζει αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ ανά έτος για κάθε ασθενή.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν προδιάθεση για λιποθυμία, όπως δείχνουν στοιχεία μελέτης, που εκπόνησαν ερευνητές του Ινστιτούτου Σωματικής Απόδοσης και Αποκατάστασης του Κέντρου Έρευνας, Τεχνολογίας και Ανάπτυξης Θεσσαλίας.

Μάλιστα, στους ερευνητές αυτούς απονεμήθηκε το βραβείο καλύτερης παρουσίασης στο συνέδριο της Ελληνικής Εταιρίας Βιοχημείας και Φυσιολογίας της Άσκησης, που διεξήχθη πρόσφατα στην Κομοτηνή.
Στο πλαίσιο της μελέτης, οι ερευνητές του παραπάνω Ινστιτούτου ζήτησαν από 15 εθελοντές να ξαπλώσουν ανάσκελα σε μια δεξαμενή με νερό, θερμοκρασίας 42 βαθμών Κελσίου.

Όταν η θερμοκρασία βαθιά στον πυρήνα του σώματος των εθελοντών (δίπλα στην καρδιά) αυξήθηκε κατά μισό βαθμό Κελσίου, οι ερευνητές τους ζήτησαν να σηκωθούν όρθιοι, όπως θα σηκώνονταν από ένα κρεβάτι. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν τρεις από τους 15 εθελοντές να λιποθυμήσουν, αφότου σηκώθηκαν.

Σε όλη τη διάρκεια του πειράματος, οι ερευνητές κατέγραφαν τη λειτουργία του νευρικού συστήματος των εθελοντών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν προδιάθεση για λιποθυμία, αφού το νευρικό και το καρδιαγγειακό τους σύστημα αδυνατούν να αντεπεξέλθουν, όταν αυξάνονται οι ανάγκες για παροχή αίματος.

Τα αποτελέσματα της μελέτης θα αποτελέσουν την αρχή για τη δημιουργία προγνωστικών τεστ, τα οποία θα μπορούν να διαγνώσουν, αν κάποιος έχει προδιάθεση για λιποθυμία.

Η μελέτη αυτή έγινε από το Εργαστήριο Μελέτης της Λειτουργικής Αρχιτεκτονικής του Ανθρώπου στο Περιβάλλον του, με υπεύθυνους τον Δρσ. Ανδρέα Φλουρή και τον Δρα. Andres Carrillo.

«Μέχρι τη δημιουργία και δημοσίευση των προαναφερομένων προγνωστικών τεστ, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η λιποθυμία μπορεί να έχει προειδοποιητικά συμπτώματα, όπως ναυτία, βουητό στα αυτιά, ζαλάδα, εφίδρωση, ξαφνικό χασμουρητό και προβλήματα στην όραση όπως μείωση της αίσθησης του φωτός», επισημαίνουν οι δύο ερευνητές.

Επίσης, πρέπει να αποφεύγουμε να σηκωνόμαστε απότομα όρθιοι, κυρίως όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι αυξημένη, ενώ τα άτομα που λιποθυμούν συχνά πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα προειδοποιητικά σημεία και να ξαπλώνουν, αν είναι δυνατό με τα πόδια σε ψηλότερο σημείο από ότι το κεφάλι, αποτρέποντας έτσι τη λιποθυμία.

Η λιποθυμία

Η λιποθυμία, αναφέρουν οι δύο ερευνητές, ή άλλως συγκοπή είναι η ξαφνική και προσωρινή απώλεια των αισθήσεων, που συμβαίνει συνήθως, όταν υπάρχει πτώση της αρτηριακής πίεσης, με αποτέλεσμα να διακόπτεται η συνεχής παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Τις πιο πολλές φορές, η λιποθυμία διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα και μετά επανακτούμε τις αισθήσεις μας, χωρίς να χρειαστούμε ιδιαίτερη βοήθεια.

Επίσης, υπάρχουν φορές που μπορεί να μην λιποθυμήσουμε πλήρως, αλλά να φτάσουμε πολύ κοντά στη λιποθυμία και να αισθανθούμε μείωση του επιπέδου συνείδησης και αισθήσεων, αλλά χωρίς την πλήρη απώλειά τους.

Είναι γνωστό ότι η λιποθυμία κάθε άλλο παρά σπάνιο φαινόμενο αποτελεί. Μάλιστα, είναι τόσο συχνό φαινόμενο, που περίπου το 2%-3% των επισκέψεων στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, καθώς και το 6% των εισαγωγών στα νοσοκομεία σχετίζονται με συμπτώματα λιποθυμίας. Επίσης, υπολογίζεται ότι περίπου ένας στους τρεις ανθρώπους θα λιποθυμήσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του.

Αντίθετα με αυτό που νομίζει ο περισσότερος κόσμος, η συντριπτική πλειοψηφία των λιποθυμιών δεν σχετίζονται με τη λειτουργία της καρδιάς ή με καρδιακές παθήσεις, επισημαίνουν οι δύο ερευνητές.

Οι περισσότερες λιποθυμίες οφείλονται σε αγγειοκινητικά προβλήματα, δηλαδή στην αδυναμία του σώματος να μετακινήσει το αίμα από τα πόδια στον εγκέφαλο, σημειώνουν και συμπληρώνουν πως αυτό μπορεί να οφείλεται σε αφυδάτωση, διαβήτη, ή σε παρενέργειες φαρμάκων, αλλά πιο συχνά συμβαίνει όταν το σώμα υποβάλλεται σε κάποια σχετικά δύσκολη δοκιμασία (π.χ. ορθοστασία για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολύ έντονος πόνος, ζεστό ντους). Η πλέον συνηθισμένη κατάσταση δε, η οποία οδηγεί συχνά σε λιποθυμία είναι η ζέστη.

«Μαμά, εγώ θα μπορέσω να μάθω αγγλικά όπως τα άλλα παιδιά της τάξης;»
Σε κοιτάζει με απορία και θλίψη, γιατί έχει δυσλεξία και στην τάξη των αγγλικών το μόνο που κάνει είναι να… ζωγραφίζει!
Γιατί όπως λέει…. «η κυρία μιλάει πολύ γρήγορα», «δεν προλαβαίνω να γράψω και να καταλάβω», και «όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου και μπερδεύονται…».
Πώς μπορούμε λοιπόν να βοηθήσουμε ένα έξυπνο και ικανό παιδί με δυσλεξία να πετύχει σε μια τόσο σημαντική δεξιότητα για τη ζωή όπως αυτή της εκμάθησης της αγγλικής γλώσσας; Σίγουρα πάντως όχι με το συμβατικό τρόπο διδασκαλίας που θυμίζει κάτι από… «σελίδα 5, άσκηση 6, Κωστή διάβαζε…».

Δεν είναι λίγοι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί που εκφράζουν τις αμφιβολίες τους για το εάν τα παιδιά με δυσλεξία θα πρέπει να μαθαίνουν ξένες γλώσσες, δεδομένου της δυσκολίας τους στη μητρική τους γλώσσα. Είναι αλήθεια ότι τα προβλήματα στην ανάγνωση και γραφή (φωνολογική επίγνωση) στη μητρική γλώσσα ενός παιδιού με δυσλεξία κάνουν την εκμάθηση της ξένης γλώσσας ακόμα πιο δύσκολη. Συγκεκριμένα, όλες οι αδυναμίες στη γραμματική, στο συντακτικό και σε όλες τις γλωσσικές παραμέτρους μεταφέρονται και εμποδίζουν την εξέλιξή του στις ξένες γλώσσες. Παρ’ ολ’ αυτά, για τους εκπαιδευτικούς που πιστεύουν στο δικαίωμα όλων των παιδιών να μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στην εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας που είναι πλέον απαραίτητη δεξιότητα στη ζωή όλων των ανθρώπων, το δίλημμα δεν εντοπίζεται στο εάν θα πρέπει να τη διδάσκονται αλλά στο πώς θα μπορούσε αυτό να γίνει αποτελεσματικά.

Σύμφωνα με μελέτες, τα Αγγλικά είναι η πιο δύσκολη γλώσσα για τα άτομα με δυσλεξία. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί η αγγλική γλώσσα είναι μια μη φωνητική γλώσσα (άλλα διαβάζουμε και άλλα γράφουμε), έχει 26 γράμματα με 44 ήχους (!), χαρακτηρίζεται ως αδιαφανής λόγω του ότι δε διδάσκονται οι ορθογραφικοί και φωνολογικοί της κανόνες ενώ θα έπρεπε και έχει γραφήματα με καθρεφτικές διαφορές και ομοιότητες ( b, d, p, q, g) που δυσκολεύουν πολύ τα άτομα με δυσλεξία τόσο στην ανάγνωση όσο και στην γραφή. Σε σχέση με την ελληνική γλώσσα που είναι φωνητική, τα λάθη που παρουσιάζουν οι μαθητές με δυσλεξία διαφέρουν. Στην μεν ελληνική τα λάθη είναι γραμματικά, ενώ στην αγγλική τα λάθη είναι κυρίως φωνολογικά. Σύμφωνα με έρευνες λοιπόν το μάθημα πρέπει απαραίτητα να προσαρμόζεται στις ανάγκες, ενδιαφέροντα, ικανότητες, μαθησιακό στυλ (learning style) και μαθησιακή ετοιμότητα στα αγγλικά του κάθε παιδιού, όπως ορίζουν οι βασικές αρχές της τεχνικής της διαφοροποιημένης διδασκαλίας που χρησιμοποιείται σε ποιοτικούς χώρους παγκοσμίως. Για τους παραπάνω λόγους είναι αυτονόητο ότι η αγγλική ως ξένη γλώσσα μπορεί να διδαχτεί αποτελεσματικά σε μαθητές με δυσλεξία μόνο από καθηγητές αγγλικών ή ειδικούς παιδαγωγούς με εξειδίκευση ή επιμόρφωση στις ειδικές μαθησιακές ανάγκες.
Επιπλέον,  σύμφωνα πάντα με έρευνες, ο «πολυαισθητηριακός» τρόπος διδασκαλίας βοηθά πολύ και είναι απαραίτητος  στην εκμάθηση της ξένης γλώσσας σε παιδιά με δυσλεξία και άλλες ειδικές μαθησιακές ανάγκες (ΕΜΑ) ενώ ταυτόχρονα είναι ευεργετικός για όλους τους μαθητές της τάξης. Ο εκπαιδευτικός εκτός από τη λεκτική διδασκαλία πρέπει να χρησιμοποιεί χρώμα, εικόνα, ήχο, αφή και σώμα σε μια προσπάθεια παρουσίασης του μαθήματος (γραμματική, λεξιλόγιο, συντακτικό) με βιωματικό «ζωντανό» τρόπο, διότι όταν  διδάσκει μόνο με λεκτικές οδηγίες όλα περνάνε πολύ «άτονα» στη αντίληψη του μαθητή με δυσλεξία, με αποτέλεσμα να χάνει το ενδιαφέρον του, να αποθαρρύνεται  και να μειώνετε πολύ η επίδοσή του.

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι μόνο ό,τι μπορέσει να βιώσει και να αισθανθεί ο μαθητής με δυσλεξία, θα καταφέρει τελικά να κατανοήσει και να μάθει. Σε αυτή την προσπάθεια βοηθά πολύ η χρήση διαδραστικών πινάκων, η χρήση υλικού όπως πλαστελίνη και ελαστικά αντικείμενα που μπορούν να παίρνουν διάφορες μορφές και να οπτικοποιούν αφηρημένες έννοιες, η χρήση συγκεκριμένων βιβλίων και υλικού που βοηθούν στη διδασκαλίας της αγγλικής σε παιδιά με δυσλεξία, καθώς επίσης η χρήση της κίνησης του σώματος και της αφής ως υποστηρικτικό μέσο ενδυνάμωσης κάθε γλωσσικής πληροφορίας.
Όσον αφορά στην ανάγνωση που αποτελεί και τη βασικότερη δεξιότητα που ο μαθητής με δυσλεξία χρειάζεται υποστήριξη και ενίσχυση, ο εκπαιδευτικός οφείλει να βοηθήσει στη φωνολογική επίγνωση της γλώσσας δίνοντας κανόνες και ασκήσεις που θα βοηθήσουν στην αποκωδικοποίηση του γραπτού λόγου σε προφορικό. Γι’ αυτό οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δίνουν σαφείς κανόνες στα παιδιά, εξηγώντας γιατί π.χ. το «plane» διαβάζεται «πλέ΄ι΄ν» και όχι «πλάνε». Θα ήταν μάταιο να περιμένουν ότι οι μαθητές με δυσλεξία θα το μάθουν επειδή «έτσι διαβάζεται η λέξη…», μια που οι δυσλεξικοί δεν μπορούν να αυτοματοποιήσουν την ανάγνωση των λέξεων χωρίς να τους δίδονται συγκεκριμένοι κανόνες φωνολογικής αποκωδικοποίησης.
Είναι αλήθεια λοιπόν ότι τα παιδιά με δυσλεξία μπορούν να πετύχουν στην εκμάθηση της αγγλικής ως ξένη γλώσσας εάν ο εκπαιδευτικός είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος ώστε η διδασκαλία του να “αγγίζει” αποτελεσματικά παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μαθητές με δυσλεξία έχουν φυσιολογική ή και άνω του μέσου όρου νοημοσύνη και αν δεν μπορούν να μάθουν με τον τρόπο που εμείς διδάσκουμε, τότε προφανώς πρέπει να μάθουμε να διδάσκουμε με τον τρόπο που εκείνοι μαθαίνουν.

Από την Αγγελική Παππά
Καθηγήτρια Αγγλικών – Ειδική Παιδαγωγός
Εκπαιδεύτρια καθηγητών αγγλικών δημόσιας κα ιδιωτικής εκπαίδευσης
ΒA English Language MEd Inclusion and special educational needs
E-mail: info@ilovedyslexia.gr
Website: www.ilovedyslexia.gr

Θορυβημένοι είναι οι οφθαλμίατροι από τα αυξανόµενα περιστατικά νεαρών που παθαίνουν βλάβες στα µάτια εξαιτίας των µικροσυσκευών λέιζερ. Όπως ανέφερε στην εφηµερίδα «New York Times» ο δρ Μάρτιν Σµιντ, ελβετός οφθαλµίατρος «Είµαι απολύτως βέβαιος ότι οι περιπτώσεις νέων ανθρώπων που υπέστησαν βλάβες στον αµφιβληστροειδή από τη χρήση συσκευών µε ισχυρές ακτίνες λέιζερ είναι λίγες µόνο από αυτές που πρόκειται να ακολουθήσουν».

Πριν από λίγο καιρό, επισκέφτηκε τον δρ Ρόµπερτ Ζόσεφµπεργκ, από το Ιατρικό Κέντρο Westchester στη Βαλχάλα της Νέας Υόρκης, ένας µαθητής που παραπονιόταν ότι είχε µία θαµπή κηλίδα στο αριστερό του µάτι. Όπως αποδείχτηκε η βλάβη είχε προκληθεί από µία πράσινη ακτίνα λέιζερ µε ισχύ 50 milliwat, δηλαδή 10 φορές περισσότερη από το όριο ασφαλείας που έχει θεσπίσει ο Αµερικανικός οργανισµός Τροφίµων και Φαρµάκων (FDA).

Σύµφωνα µε ορισµένους ειδικούς, ο κίνδυνος πρόκλησης βλαβών στα µάτια από τις µικροσυσκευές λέιζερ είναι τόσο µεγάλος ώστε ακόµη και τα όρια ασφαλείας που έχει θεσπίσει ο FDA– για επιτρεπόµενη χρήση λέιζερ έως 5 milliwatt – θα πρέπει να µειωθούν δραστικά. Στα λέιζερ η ισχύς µετράται σε watt όπως στις λάµπες που χρησιµοποιούµε στο σπίτι. Μια πυρακτούµενη λάµπα παράγει περίπου 5 watt ορατού φωτός, ένα leiser pointer 5milliwat έχει το χιλιοστό της ισχύος της λάµπας. Το πρόβλημα βρίσκεται όμως στο ότι αντίθετα από τη λάµπα, όπου το φωε διαχέεται, η δεσµίδα του λέιζερ είναι εστιασµένη με αποτέλεσμα το ερέθισµα που προκαλεί στοµάτι η ακτίνα των 5 milliwat είναι 10.000 φορές εντονότερο.